Babyஆனந்தன்

எனது பதிவுகள் பற்றி என் அருமை நண்பன் சொன்ன கமெண்ட் இது. ஆனால் அதுக்காகவெல்லாம் நான் கடமையைச் செய்யாமல் இருக்க முடியுமா? So…

 

“என் தமிழ் சினிமா இன்று” என்று ஏதோ பெரிதாக எழுத ஆரம்பித்து பின் வழக்கம்போல அம்போ என்று விட்டுவிட்டேன். சரி, அதை மீண்டும் தூசி தட்ட நினைத்து இதோ ஆரம்பித்திருக்கிறேன். மீண்டும் ஏதாவதொரு தமிழ் சினிமா இயக்குனரைப் பற்றியோ அல்லது வேறு எப்படியெல்லாம் தமிழ் சினிமா இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று ஆராய்ச்சி செய்வதற்கு பதில், இன்றைய தமிழ் சினிமா எப்படி இருக்கிறது என்ற எனது பார்வையை, ஏதோ புதிதாக யாருக்குமே தெரியாத சங்கதிகளை சொல்வது போல் இந்தப் பதிவில் சொல்ல இருக்கிறேன். முகமூடி போஸ்ட்மார்ட்டம் நின்றதற்கு காரணாம் அடுத்து வந்த தாண்டவம், மாற்றான் போன்ற படங்கள் தான். போஸ்ட்மார்ட்டம் என்று ஒரு படத்திற்கு ஆரம்பித்தால், அடுத்தடுத்து நீ எழுதிக்கொண்டே இருக்கவேண்டியதது தான் என்பது போல் தான் படங்கள் வந்துகொண்டிருக்கிறாது. மற்ற பதிவுகளைப் போலவே இந்தப் பதிவும் நீளம் தான். ஆசிட் குடிப்பது போல் கூட இருக்கலாம். போக, இவை முழுக்க முழுக்க என் கருத்துக்கள் மட்டுமே. யாரையும் புண்படுத்தவோ அல்லது மட்டம் தட்டிப் பேசவோ அல்ல. இந்த பதிவின் நோக்கம், வழக்கம் போல நான் நேசிக்கும் தமிழ் சினிமாவிற்கு என்னாலான உதவியைச் செய்வது மட்டும் தான். இதை வேறு எப்படி எடுத்துக்கொண்டாலும் அது வாசிக்கும் உங்கள் கற்பனைதானே தவிர அதற்கு நான் பொறுப்பு அல்ல (டிஸ்கி போட்டாச்சு, இனி என்னவேண்டுமானாலும் சொல்லலாம்)

 

2012 ஆம் ஆண்டின் முடிவில் உலகம் அழிந்திருக்குமோ இல்லையோ தமிழ் சினிமா நிச்சயம் அழிந்திருக்கும் என்றே தோன்றுகிறது. காராணம் இந்த ஆண்டு வெளியான படங்கள். கிட்டத்தட்ட அனைத்துமே மகாமட்டமான படங்கள். ‘ஒரு கல் ஒரு கண்ணாடி’, ‘மசாலா கபே’ போன்ற "சந்தானம் வந்த" படங்கள் மட்டும் கொஞ்சம் தேறின. “பிட்ஸா”விற்கு நல்ல வரவேற்பு இருக்கிறது. வசூலும் நன்றாக இருக்கிறது என்றே நம்பலாம். வாழ்த்துக்கள் கார்த்திக் சுப்புராஜ். இந்த ஆண்டு மிகுந்த எதிர்பார்ப்புடன் வெளியான எந்தப்படமும் அந்த எதிர்பார்ப்பை பாதியளவு கூட பூர்த்தி செய்யவில்லை. முன்னனி நடிகர்கள், முன்னனி இயக்குனர்கள் யாராலும் தமிழ் சினிமா ரசிகனை திருப்தி படுத்த முடியவில்லை. நண்பன், வேட்டை, மரினா, அரவான், 3, சகுனி, பில்லா II, முகமூடி, தாண்டவம், மாற்றான் என்று வெளிவந்த அனைத்து படங்களும் மண்ணைக் கவ்வின. இத்தனைக்கும் இந்த படங்கள் எல்லாம் ஹீரோ, இயக்குனர் அல்லது டீம் என்று ஏதாவது ஒரு வகையில் முன்பு மாபெரும் ஹிட் அடித்திருந்தவை. நிஜமாகவே தமிழ் சினிமாவிற்கு சரக்கு தீர்ந்து விட்டதோ என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. ஆனால் ‘தோல்விப் படங்களான’ இந்தப் படங்களின் வசூல்?

 

கிரிப்பிங்கான திரைக்கதை, வித்தியாசமான கதைகளன்கள், மீண்டும் மீண்டும் காதல்,  டூயட் இவை போன்ற பல காரணங்கள் படங்கள் தோற்பதற்கான பேசிக் ரீசன்ஸ். இப்பொழுது வரும் படங்களின் திரைக்கதையைவிட "பாட்டி வடை சுட்ட கதையில்" நல்ல திரைக்ககதை இருக்கிறது. இந்த ஏரியாவைத் தனியாகப் பார்க்கலாம். தமிழ் சினிமா இப்பொழுது அழிந்து கொண்டிருப்பதற்கு இவை மட்டும் காரணம் அல்ல. வேறு சில முக்கிய காரணங்களும் உண்டு. அவற்றில் ஒன்றை இன்று பார்க்கலாம்.

புதிய இயக்குனர்களின் வருகை, தெளிவான திரைக்கதை போன்றவற்றால் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் இன்றைய படங்களின் நிலைமை மாறி நல்ல சினிமா வரலாம். ஆனால் ஒரு சில விஷயங்களால் தமிழ் சினிமா முற்றிலும் அழிந்து போக நிறைய வாய்ப்பிருக்கிறது. என் 10 வருட சினிமா அனுபவத்தை (?) வைத்து அவற்றில் எனக்குத் தெரிந்த சிலவற்றை இங்கு சொல்கிறேன். நண்பர்களும் படித்துவிட்டு பின்னூட்டத்தில் தங்களது கருத்துகளை சொல்லி அருமையான ஒரு விவாதமாக இந்த பதிவை மாற்ற வேண்டுகிறேன். தமிழ் சினிமா காதல் வலையில் சிக்கிக்கொண்டு செத்துக்கொண்டிருப்பதைப் போல நாம் இன்னுமும் "சூப்பர் தல”, “அருமையான முயற்சி”, “உழைப்பு வியக்க வைக்கிறது" போன்ற பின்னூட்டங்களைச் சுற்றி சுற்றியே வந்துகொண்டிருக்கிறோம். தயவு செய்து "ஏண்டா நொன்ன உனக்கெல்லாம் கமெண்ட் போடுறதே பெரிய விஷயம் இதுல நக்கல் வேறயா" என்று நண்பர்கள் கோபித்து கொண்டு மேலும் தொடராமலோ, அல்லது பின்னூட்டமே இடாமலோ போய்விட வேண்டாம். நான் நேரம் செலவழித்து எழுதுவதும், நீங்கள் நேரம் செலவழித்து படிப்பதும் முழுமையடைய வேண்டும் என்பது தான் எனது ஆசை. சரி, மேட்டருக்கு போவோம்...

 

ரொம்ப அதிகம் எல்லாம் வேண்டாம், ஒரு 5 வருடங்கள் பின்னால் போவோம் (இந்த காலக்கட்டத்தில் நான் கல்லூரியில் இருந்தேன். வெறித்தனமாக சினிமா பார்த்துக்கொண்டிருந்த காலம்). அப்பொழுதெல்லாம் தமிழ் சினிமா எப்படி இருந்தது? உதாரணத்திற்கு ஒரு படம் – “7G”. படம் வெளியாகி ஒரு வாரமாகியிருந்தது. அப்படியிருந்தும் எனக்கு 5ரூ டிக்கெட் 50ரூ என்று பிளாக்கில் தான் கிடைத்தது. முதல் ரோ முதல் சீட். “சந்திரமுகி” டிக்கெட்டிற்கு கூட்டத்திற்குள் முண்டியடித்துப் போனதில் எனது சட்டை பாக்கெட் கிழிந்து, கண்ணாடி பறந்த நியாபகம். அப்படி படம் பார்த்ததால் தான் அந்தப் படங்கள் இன்றும் நினைவில் இருக்கின்றன. குறைந்த தியேட்டர்கள் மட்டுமே அப்போது இருந்தது. மல்டிபிளக்ஸ்கள் எல்லாம் சென்னையில் கூட ஒன்று இரண்டு தான் இருந்தன. ஆனால் இன்று நிலைமை என்ன? உட்கார்ந்த இடத்தில் ஆன்லைனில் புக் செய்து விடலாம் டிக்கெட்களை, பாப்கார்ன் உடன். 5 வருடத்திற்குள் எத்தனை எத்தனை மல்டிபிளக்ஸ்கள், தியேட்டர்கள்? பெருநகரங்களில் சிங்கிள் ஸ்கிரீன் என்பதே அபூர்வமாகிவிட்டது. எந்த சிரமமும் இல்லாமல் எந்த படத்தையும் முதல் இரண்டு நாட்களுக்குள், யாரும், எப்படியும் பார்த்து விடலாம். அத்தனை தியேட்டர்களில் ரிலீஸ் ஆகிறது படம். இங்கு தான் ஆரம்பம் ஆகிறது தமிழ் சினிமாவின் தோல்வி என்பேன் நான்.

 

முன்பெல்லாம் நல்ல படமாக இருந்தால், ரிலீஸான நேரத்தில் "மிஸ்" ஆனாலும் கூட, அடுத்தடுத்த வாரத்திலோ அல்லது அடுத்த மாதமோ கூட மவுத் டாக், விமர்சனம் போன்றவற்றால் மீண்டும் பார்க்கும் வாய்ப்பு இருந்தது. நான் ஸ்ரீகாந்த் நடித்த “போஸ்” படத்தை இரண்டு முறை ஒரு மாத இடைவெளியில் பார்த்தேன். தியேட்டரை விட்டு தூக்கப்பட்டாலும் ரீ-ரிலீஸ் செய்யப்பட்டு மீண்டும் லாபம் பார்க்கும் நிலையும் இருந்தது. எனக்குத் தெரிந்த சிறந்த உதாரணம் "சித்திரம் பேசுதடி". ரிலீஸான புதிதில் கண்டுகொள்ளப்படாமல் இரண்டு நாட்கள் மட்டும் ஓட்டப்பட்டு, பெட்டி திருப்பி அனுப்பப்பட்டு, பிறகு “வாளமீனு” பாடல் டிவியில் ஹிட் ஆக, விமர்சகர்களும் படம் சூப்பர் என்று எழுத மீண்டும் பெட்டி திரும்ப பெறப்பட்டு புதிதாக ரிலீஸ் செய்யப்பட்டது. வெற்றியும் அடைந்தது. ஆனால் இன்று நிலைமை தலைகீழ்.

வரலாறு படைத்த உதாரணம் "ஆரண்ய காண்டம்". வெளியான புதிதில் யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. கேட்டால் தமிழ் ஆடியன்ஸிற்கு ஏற்றவாறு படம் இல்லை, போஸ்டர் சரியில்லை, மக்களை ஈர்க்கவில்லை போன்ற மொக்கை காரணங்கள் சொல்லப்பட்டது. பதிவர்கள், விமர்சகர்கள் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடி, படம் சூப்பர் நிச்சயம் பாருங்கள் என்று மன்றாடிய பிறகு படத்தைப் பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்திருந்தவர்கள் ஏமாந்து போனர். காரணம் படம் வெளியாகி மறுவாரமே "அவன் இவன்"னுக்காக தூக்கப்பட்டிருந்தது. இன்று வரை ரீ-ரிலீஸும் செய்யப்படவில்லை. படம் தேசிய விருது தட்டிச் சென்றது பாருங்கள், அன்றிலிருந்து மீண்டும் டாக் ஆப் தி டவுன் ஆனது. பர்மா பஜாரில் கூட்டம் அலைமோதியது. எங்கும் கிடைக்கவில்லை. "A" certificate படம் என்பதால் டிவியிலும் வெளியிடப்படவில்லை. அதனால் இன்று வரை இந்தப் படத்தை தெளிவான தரத்தில் பார்க்க யாருக்கும் கொடுத்து வைக்கவில்லை. ஏன் இப்படி சொல்கிறேன் என்றால் YouTubeல் போன வாரம் வரை ஒரு மகாமட்டி பிரிண்ட் உலா வந்து கொண்டிருந்தது. இப்பொழுது அதையும் பிளாக் செய்து விட்டனர் 'Capital Film Works'! ஆரண்ய காண்டம் படத்தின் இயக்குனரான தியாகராஜன் குமாரராஜா தனது அடுத்த பட ஸ்கிரிப்டை எழுதி முடித்துவிட்டார். அதுவும் கேங்ஸ்டர் படம் தானாம். ஆரண்ய காண்டம் போல் இல்லாமல், இந்த படத்திற்கு கிடைக்கப் போகும் ஓப்பனிங்கை இப்பொழுதே குறித்து வைத்துக் கொள்ளுங்கள், தலையில் தூக்கி வைத்து ஆடி, மினிமம் 2000 திரையரங்குகளாவது கொடுப்பார்கள், படம் குப்பையாக இருந்தாலும் சரி, நிச்சயம் வசூல் ரீதியாக மிகப்பெரிய "ஹிட்" ஆகும். 

 

இது தான் பிரச்சனை.

 

முன்பெல்லாம் சினிமாவில் "லாபம்" என்பது இரண்டாம் பட்சமாகவும், "தரம்" என்பது தான் அதைத் தீர்மானிக்கும் முதலாவதாகவும் இருந்தது. படத்தின் வெற்றி தோல்வியும் தரத்தின் அடிப்படையில் தான் முடிவு செய்யப்பட்டது. தயாரிப்பாளர்கள் ஓங்குதாங்காக வளர்ந்ததர்க்கும், தூக்கில் தொங்கும் அளவிற்கு கடனாளி ஆனதற்கும் அவர் தயாரித்த படத்தின் "தரம்" மட்டுமே காரணமாக இருந்தது. ஒரு படம் நல்ல, தரமான படமாக இருந்தால் 100 நாட்களைத் தாண்டி ஓடும். அப்படி ஓடினால் லாபம் தானாக வந்து, வெற்றிப்படமாகும். தயாரிப்பாளருக்கு லாபம், இயக்குனருக்கு பெயர். மிகச் சிறந்த உதாரணம் தலைவரது "பாபா". ஒரு வருடத்திற்கு மேல் ஓடிய மாபெரும் வெற்றிப்படமான படையப்பாவிற்குப் பிறகு மூன்று வருடங்கள் கழித்து தலைவர் நடித்த படம். இயக்குனர் அண்ணாமலை, பாட்ஷா கொடுத்த சுரேஷ் கிருஷ்ணா. எதிர்பார்ப்பிற்கு குறைச்சலே இல்லை. ஆனால் படம்? வெளியான அன்றே தெரிந்து விட்டது குப்பை என்று. அட்டர் பிளாப். தரம் குறைந்த படம் என்பதால் ஓடவும் இல்லை, மக்கள் பார்க்கவும் இல்லை, லாபமும் இல்லை, தலைவரும் அது போலானதொரு முயற்சியை பிறகு எடுக்கவில்லை. அந்த படத்திற்கு ஏற்ற தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது, அது "தோல்வி!" (அத்துடன் சுரேஷ் கிருஷ்ணா ஒழிந்துபோனது தனிக்கதை)

 

ஆனால்...

 

அதே பாபா இன்று வெளியாகியிருந்தால்?

 

அடித்துச் சொல்கிறேன் இந்த வருடத்தின் பிளாக் பஸ்டர் ஹிட் அதுவாகத்தான் இருந்திருக்கும். காரணம் “மாஸ் ஓப்பனிங்”. தரம் இங்கே எங்கு போனது?

 

நடக்காததை ஏன் சொல்லிக்கொண்டு, நடந்த கதையான "பில்லா II" படத்தை உதாரணத்திற்கு எடுத்துக்கொள்வோம். 2500 திரையரங்குகளில் ரிலீஸ் செய்தார்கள். சென்னை A G S மல்டிபிளக்ஸில் மட்டும் ஒரு நாளைக்கு 25 ஷோவிற்கு மேல் ஓட்டினார்கள். படம் வெளியாகி ஓட்டைப் படம் என்று தெரிவதற்குள் தயாரிப்பாளர்கள், பணம் போட்டவர்கள் என்று அனைவருக்கும் அளவிற்கதிக லாபம் சம்பாதித்து விட்டனர். படம் அறிவிக்கப்பட்டு ஒரு வருடம் கழித்து படம் வெளியாகும் வரை வெறித்தனமாக ப்ரோமோ செய்யப்பட்ட இந்தப் படம் வெளியான இரண்டே நாட்களுக்குள் காறி காறி துப்பப்பட்டு தியேட்டரை விட்டே தூக்கப்பட்டது. ஆனால் லாபம்? அது பன்மடங்கு அதிகம். பாபா விற்கு கொஞ்சம் குறைச்சல் இல்லாத குப்பை பில்லா II. ஆனால் தீர்ப்பு "வெற்றி!" எவ்வளவு வித்தியாசம்? 

 

பில்லா II, நல்ல படம் என்று கூட வேண்டாம் சுமாரான படம் என்றாவது சொல்லும்படியா இருந்தது? ஆனால் இந்த வருடத்தில் அதிக லாபம் சம்பாதித்த படங்களில் நிச்சயம் இந்த படத்திற்கு இடம் உண்டு. சகுனி - இந்தப் படத்தைப் பற்றி யோசித்தாலே அடிவயிற்றில் இருந்து வெறி வருகிறது. தாண்டவத்திற்கு ஒன்லி பேட் வோர்ட்ஸ். இந்தப் படங்கள் அனைத்தும் மார்க்கெட்டில் "வெற்றி படங்கள்" என்ற தகுதியை அடைந்திருக்கிறது, இந்த வருடத்தின் டாப் க்ராஸர் படங்கள் இவை!

 

படத்தின் வெற்றியை முடிவு செய்ய வேண்டிய ரசிகர்களான நம் அனுமதியில்லாமலே நம்மை ஏமாற்றி, நம்மை வைத்தே குப்பைப் படங்களை வெற்றிப்படங்கள் ஆக்கிக்கொண்டிருக்கின்றனர் வியாபார யுக்தி தெரிந்த இன்றைய கார்ப்பரேட் தயாரிப்பாளர்கள் இந்த “மாஸ் ஓப்பனிங்” என்னும் ஏமாற்று வேலையால். "அதெல்லாம் இல்லை நல்ல படங்களை மக்கள் இனம் கண்டுகொண்டு வெற்றியைக் கொடுத்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள், ஓட்டை படங்களை ஓட விடுவதே இல்லை" என்றால் பில்லா II, சகுனி இரண்டும் மாபெரும் வெற்றி பெற்றது எப்படி? பதில் சொல்லுங்கள். சாட்டை, சுந்தரபாண்டியன் போன்ற கம்பேரிடிவ்லி நல்ல படங்கள் என்ன அவ்வளவு லாபமா சம்பாத்தித்து விட்டது? இல்லை நன்றாக இருக்கறது என்று தற்போது ஊரே கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கும் "பீட்ஸா" பில்லா II, சகுனி வசூலைத் தாண்டுமா? பில்லாவிற்கு 2500 தியேட்டர்கள், சகுனிக்கு 2600 தியேட்டர்கள், பீட்ஸாவிற்கு எவ்வளவு கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்?

 

மாஸ் ஓப்பனிங் - தரத்தைக் கெடுத்த கார்ப்பரேட் சனியன் இது தான். இதற்கு வித்திட்டது, வேறு யார்? நம் தலைவர் தான். தமிழ் சினிமாவின் தலையெழுத்தை சிவாஜிக்கு முன், சிவாஜிக்கு பின் என்று இரண்டாக பிரிக்கலாம். "சிவாஜி" வெளியான முதல் வாரத்திலேயே போட்ட கலெக்ஷன் எடுத்தது, படமும் பிளாக் பஸ்டர் அந்தர்ஸ்த்தை பெற்றது. அது, இது வென்று சூட்டோடு சூட்டாக "எந்திரன்" வரை ரெடி ஆனார்கள், இதுவரை கோடம்பாக்கம் காணாத பிரம்மாண்ட பட்ஜெட்டில். இத்தனை வருடங்கள் தனது கனவு sci fi படத்தைப் பற்றி வெறுமனே பேசிக்கொண்டிருந்த ஷங்கருக்கு உடனடியாக வாய்ப்பு கொடுக்கப்பட்டது. காரணம், அவர்களுக்கு தெரியும், புதிதாக பரவியிருந்த அந்த மாஸ் ஓப்பனிங் என்னும் பிரம்மாஸ்த்திரத்தின் மூலம் எவ்வளாவு கொட்டினாலும் அதை மொத்தமாக அள்ளி விடலாம் என்று. எல்லாம் வேகமாக நடந்தது, மிகவும் வேகமாக. 

 

அதீத பிரோமோக்கள் மூலம் மக்களை ஏமாற்றி, அளவிற்கதிகமான தியேட்டர்களில் ரிலீஸ் செய்து, படம் பார்க்கும் எல்லாம் சூழ்நிலைகளையும் அழகாக ஏற்படுத்தித்தந்து, "இன்னும் நீ என் படத்த பாக்கலயா போக்கத்த பயலே, இதைவிட உனக்கென்ன வேற வேல" என்று ஒரு படத்திற்கு மினிமம் 6 சேனல்களில் 5 நிமிடத்திற்கு ஒரு விளம்பரத்தைக் கொடுத்து, நமது உச்சகட்ட டார்ச்சரில் தங்களது லாபத்தை அதிர்கரித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர் இன்றைய சினிமாகாரர்கள். நடிகர்கள், இயக்குனர்கள், தயாரிப்பாளர்கள், விநியோகிஸ்தர்கள் என்று எல்லோரையும் தான் சொல்கிறேன்.

 

இவர்களது நினைப்பு இப்பொழுது எப்படி இருக்கிறது? "படம் படு மட்டமாக இருந்தாலும் சரி, ஓப்பனிங், விளம்பரம் மூலம் நாம் சம்பாதித்து விடலாம்" வியாபரம் என்பது பணம் சம்பாதிக்கத்தான். கலைச்சேவை செய்ய இங்கு யாரையும் யாரும் வற்புறுத்தவில்லை. ஆனால் எதிலும் ஒரு வரைமுறை இருக்கிறது. மட்டமான படங்களை மக்களிடம் திணித்து அவர்களது பணத்தை பிடுங்குவதற்கு பெயர் "ஏமாற்றுதல்" தானே தவிர "வியாபார தந்திரம்" இல்லை.

 

இப்படி அனைவரும் முதல் நாளே பார்க்கும் அளவிற்கு வசதியை ஏற்படுத்திக்கொடுப்பதால் திருட்டு வி.சி.டி பிரச்சனை குறைகிறது என்பது போன்ற வாதங்களால் சிரிப்பு தான் வருகிறது. அதைப் பற்றியும் விரிவாக எழுதிவைத்திருக்கிறேன். இப்போதைக்கு மாஸ் ரிலீஸ் மட்டும்.

 

5 வருடங்களுக்கு முன்பும் அதற்கும் முன்பு இருந்தது போல படங்களை லிமிடட் ரிலீஸ் மட்டுமே செய்ய வேண்டும். அல்லது டிக்கெட் விலையையாவது குறாய்க்க வேண்டும். முன்பிருந்ததை விட ரிலீசும் அதிகம், டிக்கெட் விலையும் அதிகம், ஆனால் தரம் மட்டும் மகாமட்டம் என்றால் நிச்சயம் அழிவு தான். இத்தனை தியேட்டர்கள் இருக்கிறது என்றால் நிச்சயம் படங்கள் அதிக நாட்கள் ஓட வேண்டுமே? முன்பிருந்ததைவிட இப்பொழுதெல்லாம் நிறைய படங்கள் தமிழில் தயாரிக்கப்படுகிறது. நிறைய தியேட்டர்கள் இருக்கிறது என்றால் நிச்சயம் எல்லா படங்களுக்கும் சரிவிகித தியேட்டர்கள் வேண்டாம், குறைந்தபட்ச தியேட்டர்களாவது தியேட்டர் கிடைக்காததானே வேண்டும்? எதுவுமே இங்கு நடைபெறவில்லையே. நிறைய தியேட்டர்களில் ரிலீஸ் ஆவதால்தான் எந்திரன் போன்ற மெகாபட்ஜெட் படங்கள் எல்லாம் சாத்தியம் என்றால் சரி, சகுனி, முகமூடி, தாண்டவம், பில்லா II போன்ற படங்களுக்கெல்லாம் என்ன செலவு?  இதுவரை காணாத எதை காட்டிவிட்டார்கள் இந்தப் படங்களில் அட்லீஸ்ட் படத்தின் பட்ஜெட்டைக் கணக்கில் கொண்டாவது ரிலீஸாகும் தியேட்டர் எண்ணிக்கையை அரசு முடிவு செய்யலாமே? ஓவர் பில்டப் படத்தை ரிலீஸ் செய்வதற்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நல்ல படத்தை மொத்த மொத்தமாக ஏண் தூக்க வேண்டும்? இன்னமும் 2000 தியேட்டர்கள் தமிழ்நாட்டில் திறக்கப்பட்டாலும் இந்த நிலைமை தான் இருக்கும்.

நல்ல படம் என்றால் அது எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாமல் வெற்றிப்படமாகவே அமையும். மக்கள் வெற்றியடையச் செய்வார்கள். சில வருடங்களுக்கு முன்பு வரை அப்படித்தான் நடந்து கொண்டிருந்தது. அதைவிட்டுவிட்டு மொத்த மொத்தமாக ரிலீஸ் செய்துவிட்டு, மக்களை ஏமாற்றுவதெல்லாம் போங்காட்டம். சீக்கிரம் முழித்துக்கொண்டு பெரிய ஹீரோக்களின் கால்சீட்டை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு தங்கள் இஷ்டத்திற்கு தமிழ் சினிமாவை ஆட்டுவிக்கும் கார்ப்பரேட் தயாரிப்பாளர்களை ஓடவிடவில்லை என்றால் மொத்தமாக கடையைக் கிளோஸ் பண்ணும் நாள் தூரத்தில் இல்லை என்று மட்டும் தான் அர்த்தம்.