Babyஆனந்தன்

A Separation | Iran | 2011

2012-01-27T09:32:00.000-08:00

கருத்து வேறுபாடுஎன்று தமிழில் சொல்வதை விட இந்தக் காலத்திற்கேற்ப ‘Difference of Opinion’ என்று சொன்னால் பலருக்கு சரியான அர்த்தம் சற்று தெளிவாகவேபுரியும். இன்றைய தேதியில் திருமண முறிவுகளுக்கு பலர் சொல்லும் சர்வசாதாரண காரணம்இதுதான்.

“நமக்காக”என்றிருந்த இடத்தில் எல்லாம் இப்பொழுது “எனக்காக” நிரம்பி இருப்பதால் தான் இந்தப் பிரச்சனை. 7 வருடங்கள் காதலித்து அந்தக்காதலில் வெற்றி கண்டவர்களையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன், அதே 7 வருடம் காதலித்துதிருமணம் செய்யாமல் ‘Differenceof Opinion’ல் பிரிந்தவர்களையும்நான் பார்த்திருக்கிறேன். காதலுக்கே இந்த நிலைமை என்றால் வீட்டில் பார்த்துதிருமணம் செய்துகொள்பவர்கள் நிலைமை? அது இன்னும் படு மோசம்.

எனக்குத் தெரிந்த ஒருநபர் பெண் பார்க்க போன அன்று தான் அந்தப் பெண்ணை முதல் முறையாகப் பார்த்தார். ஐந்து நிமிடம் அந்தப் பெண்ணோடுதனியாகப் பேசினார். பேசிவிட்டு வந்து, "பெண்ணைப் பிடித்து விட்டது, மணந்தால் இவளைத்தான் மணப்பேன்” என்று சொன்னார். திருமணமும் நடந்தது. "அப்படி என்னப்பா 5நிமிட்ஸ்ல பேசி முடிவு பண்ண" என்று கேட்டால், “நான் எங்க போனாலும் கூட வருவியா?”னு கேட்டேன். அவ கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம 'வருவேன்'னுசொன்னா” என்றார். சொன்னபடியேஇப்போது அவர் நீதிமன்றத்திற்கு அழைக்கிறார். அவரது மனைவியும் வழக்கம்போல கொஞ்சம்கூட யோசிக்காமல் வருவதற்கு தயாராகவே இருப்பதாகத் தெரிகிறது. திருமணமான மூன்றேமாதம் தான் மனைவி கர்ப்பம். “எங்கபொண்ணு ரொம்ப சின்னப் பொண்ணு. ஒன்னும் தெரியாது. அதனால பிரசவம் முடியுற வரைக்கும்வீட்லயே வச்சிக்கிறோம் மாப்ள”என்று சொல்லி விட்டனர் மாமா-மாமியார். பெண் குழந்தை ஒன்று பிறந்து வருடம் ஒன்றாகப்போகிறது. முதல் திருமண நாளிற்கு கணவன் மனைவிக்கு அனுப்பிய மெசேஜ் “என்னை விட்டு ஒழிந்து போகமாட்டாயா சனியனே!” இப்போது கோர்ட்படியேறப் போகிறார்கள். ஆக மொத்தம் மூன்று மாதங்கள் தான் சேர்ந்துவாழ்ந்திருக்கிறார்கள். அதற்குள்வீதிக்கு வந்து விட்டார்கள். காரணம் ‘Difference of Opinion’.அப்படி ‘Difference ofOpinion’ காரணமாக கோர்ட்படியேறும் ஒரு இரானியத் தம்பதியைப் பற்றிய படம் தான் Naderand Simin–A Separation. இந்தப் படத்தை சென்ற மாதம் நடந்த பெங்களூரு சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் காண நேர்ந்தது.

கௌதம் மேனன் “காக்க காக்க” படத்தின் ஆரம்பத்தில் ‘An Episode in a Police Officer’s life’ என்று போட்டிருப்பார். அதே போல் “வேட்டையாடுவிளையாடு” படத்திற்கு ‘Another Episode in a Police Officer’s life’ என்று போட்டிருப்பார். ஆனால் அவ்விரண்டு போலீஸ்அதிகாரிகளைப் பற்றிய மொத்த ஜாதகத்தையுமே ஓப்பனிங் சாங்கோடு சொல்லிய பிறகே கதைக்குள் வருவார். எனவேஅவையிரண்டுமே “எப்பிசோட்கள்” இல்லை. ஒரு முழு நீள திரைப்படத்தில் “எப்பிசோட்” என்பதன் அர்த்தம் என்ன என்பதை இந்தப் படத்தைப் பார்த்துத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

முதல் காட்சியில்நடேர் – சிமின் தம்பதி நீதிபதியின் முன் அமர்ந்து தங்களது வாதங்களைமுன் வைத்து விவாகரத்து கேட்கின்றனர். அவர்களகது 13 வயது மகளான தெர்மா (Termeh) யாருடன் இருக்கப் போகிறாள் என்று கேட்கிறார் நீதிபதி. படத்தின்இறுதிக்காட்சியில் “நீ யாருடன் இருக்கப் போகிறாய் என்பதை முடிவுசெய்துவிட்டாயா?” என்று தெர்மாவைக் கேட்கிறார் நீதிபதி. அவளும் “ம்” என்று பதில் சொல்கிறாள். படம் நிறைவடைகிறது. விவாகரத்துகிடைத்ததா இல்லையா? தெர்மா யாருடன் வளரப்போகிறாள்? எது நியாயம்? எது அநியாயம்? இந்தக்கேள்விகளுகெல்லாம் விடை பார்வையாளனிடமே விடப்படுகிறது. சுவாரஸ்யம் என்னவென்றால்மேலே நான் சொன்ன இரண்டு கேள்விகளுக்குமே “இதுதான் பதில்” என்று ஒன்றை நம்மால் நிச்சயம் சொல்லமுடியாது. காரணம் திரைக்கதை! கதைக்கு எதுதேவையோ அதை மட்டுமே கொடுக்கும் தெளிவான திரைக்கதை.

சிமினிற்கு தன்மகள் எதிர்காலம் கருதி கட்டுப்பாடுகள் நிறைந்த இரானை விட்டு தன் கணவனுடன் வெளியேறவேண்டுமென்று ஆசை. ஆனால் நடேருக்கோ அதில் கொஞ்சமும் ஈடுபாடு இல்லை. காரணம்அல்சைமர் நோயால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இறந்து கொண்டிருக்கும் அவனது வயதான தந்தை. இருவருமேதங்களது முடிவில் தெளிவாக இருப்பதால் "பிரிந்துவிடுவது" என்று முடிவுசெய்து நீதிமன்றம் செல்கின்றனர். சிமின் விவாகரத்து பதிவு செய்கிறாள்.ஆனால் நடேர் அதை மறுக்கிறான். நீதிபதி முன் தனது வாதங்களை எடுத்து வைக்கின்றனர். சமரச உடன்பாடு இல்லாததால் பதிவு நிராகரிக்கப்படுகிறது. படத்தின் முக்கிய கதாப்பாத்திரங்கள் இப்படித் தான்நமக்கு அறிமுகமாகிறார்கள்.

கணவன்-மகளைப்பிரிந்து சிமின், தன் பெற்றோருடன் வாழச் சென்று விடுகிறாள். வயதான தன்தந்தையைப் பார்த்துக்கொள்ள ரசியா (Razieh) என்ற பணிப்பெண்ணை தன் மனைவி மூலமே ஏற்பாடு செய்யும்நடேர், தான் பணி முடிந்து திரும்பும் வரை தன் தந்தையைப் பார்த்துக் கொள்வதுமட்டும் தான் அவளது பொறுப்பு என்று கூறுகிறான். மகள் தெர்மாவும் அதே நேரத்தில்பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதால் தான் இந்த ஏற்பாடு. ரசியாவும் தன் மூன்று வயதுமகளுடன் தினம் வந்து, தான் யார், எங்கிருக்கிறோம் என்றே தெரியாமல் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் நடேரின் வயதான தந்தையைப் பார்த்துக்கொள்கிறாள். இஸ்லாமியகோட்பாடுகளுக்கு கட்டுப்பட்ட ரசியாவிற்கு முதல் நாளே தன் வேலை அவ்வளவு சுலபம்இல்லை என்பது தெரிந்துவிடுகிறது. ஆனாலும் பொருளாதார நிலை காரணமாக தொடரந்துவேலைக்கு வருகிறாள்.

ஒரு நாள் பணிமுடித்து வீடு திரும்பும் நடேர், வீடு பூட்டியிருப்பதையும் உள்ளே ரசியாஇல்லாததையும் கண்டு பதற்றத்துடன் தன் தந்தையைக் காணச் செல்கிறான். கட்டிலுடன்இணைத்துப் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதால் எழ முடியாமல், கீழே விழுந்து கிடக்கிறார்தந்தை. இறந்து விட்டாரோ! என்று நினைத்து கலவரப்படும் நடேர் அவரைத் தூக்கி படுக்கவைத்து நெஞ்சில் குத்தி, அழுது ஒரு வழியாக அவர் உயிரேடுதான் இருக்கிறார் என்பதைஉறுதி செய்கிறான். பொறுப்பில்லாமல் விட்டுப் போன ரசியா மீது ஆத்திரம் வருகிறது.சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு வீட்டிற்கு வரும் ரசியாவுடன் சண்டையிடு வீட்டைவிட்டு வலுக்கட்டாயமாகவெளியேற்றுகிறான்.

அடுத்த நாள் நடேர்மீது வழக்கு ஒன்று பதிவு செய்யப் படுகிறது. வீட்டை விட்டு வெளியேறச் செய்யும் போதுநடேர் ரசியாவைத் தள்ளிவிட்டதில், அவளது கர்ப்பம் கலைந்ததாக வழக்கு! ஆம், ரசியாகர்ப்பிணி என்று அப்போது தான் நமக்கும் சொல்லப்படுகிறது. மேலும் ரசியா தனதுகணவனிடம் சொல்லாமல் இந்த வேலைக்கு வந்துபோயிருப்பதும் சொல்லப்படுகிறது. வயதான தன்தந்தையைப் பார்த்துக்கொள்ள வந்த ரசியா, அவரைக் கட்டி வைத்து கொல்ல முயற்சித்ததாகஎதிர்வழக்கு போடுகிறான் நடேர். மேலும் ஏழ்மை ஏற்படுத்திய விரக்த்தியில் முரடனாகிப்போன ரசியாவின் கணவன் ஹௌஜாட் (Houjat) என்பவனால் பிரச்சனை மேலும் வலுக்கிறது. தானும் இதில் சம்பந்தப்பட்டிருப்பதால் கணவனுக்காக போராட வேண்டிய நிலை சிமினிற்கு. இந்தப்பிரச்சனையிலிருந்து நடேர் எப்படி வெளியே வந்தான்? நடேர் - ரசியா யார் பக்கம்நியாயம்? உண்மையில் நடந்தது என்ன? நடேர்-சிமின் சேர வழி ஏற்பட்டதா? என்து தான் கதை.

அதிகம் குழப்பாமல்தேவையான இடத்தில் மட்டும் முன்னுக்குப்பின் சென்று வரும் திரைக்கதையால் படத்தின்சுவாரஸ்யம் அதிகமாகிறது. அடுத்தடுத்து என்ன நடைபெற்றது என்பது தெரியவரும் போதுநமக்கே தெரியாமல் நம் உதடுகள் “சபாஷ்” சொல்வதை தடுக்க முடியாமல் போகிறது.

ஈரானின்கட்டுப்பாடுகளைச் சீண்டாமல் ஆங்காங்கே அழகாகச் சுட்டிக் காட்டியதிலும் இயக்குனர், AsgharFarhadi “பலே வெள்ளையத்தேவா பலே” வாங்குகிறார். முக்கியமாக சுயநினைவில்லாமல் தனது ஆடையிலேயேசிறுநீர் கழித்து விடும் வயதானவரைத் தொட்டு சுத்தம் செய்யலாமா, கூடாதா? என்றுதெரியாமல் மதகுருமார்களுக்கு போன் செய்து ரசியா கேட்கும் காட்சி, தன் சொந்தத் தாத்தாவை அப்பாவிற்கு உதவியாக தெர்மா தூக்கும் காட்சியில் தெர்மாவைக்காட்டாமல், நடேரையும் வயதானவரையும் மட்டுமே காட்டும் காட்சி என்று பலகாட்சிகளை இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

படத்தில் எனக்குமிகவும் பிடித்த கதாபாத்திரம் என்றால் அது ரசியா தான். ஏழ்மை சூழ்ந்த,மதக்கோட்பாடுகளுக்கு கட்டுப்பட்ட, கணவன் சொல் மீறாத ஒருநடுத்தர வயது பெண்மணியாக கச்சித்மாகப் பொருந்திப் போகிறார்.

அடுத்ததுநடேர்-சிமின் மகளான தெர்மா கதாபாத்திரம். இறுதிவரை தன் தாய்-தந்தையர் மீண்டும்இணைந்து விடுவர் என்ற நம்பிக்கையுடனும், இறுதியில் யாருடன் செல்வது என்பதை முடிவுசெய்து சொல்ல முடியாமல் தவிப்பதுமாக இந்த சின்னப்பெண்ணின் நடிப்பு அற்புதம்.

பெரியவரின் ஆக்ஸிஜன் குழாயை ஏற்றி இறக்கி விழையாடும் ரசியாவின் குழந்தை, நடக்கவே முடியாத சூழ்நிலையிலும் தானாக சாலையில் இறங்கி 'பேப்பர்' வாங்க முயற்சிக்கும் அந்தப் பெரியவர், போன்ற சின்னச் சின்னக் காட்சிகளிலும் "நீங்கள் தான் அவர் மகன் என்பதே உங்கள் அப்பாவிற்குத் தெரியாது, அவருடன் நீங்கள் இருக்க வேண்டுமா?" என்று கேட்கும் மனைவியிடம் "அவர் தான் என் அப்பா என்பது எனக்குத் தெரியும்; அதனால் அவருடன் தான் கடைசி வரையிருப்பேன்" என்று நடேர் கூறும் வசனம் போன்றவற்றிலும், பேட்ண்டிலேயே சிறுநீர் போய்விட்ட தன்னை பாத்ரூமிற்கு அழைக்கும் வேலைக்காரியை மருமகள் பேர் சொல்லி அழைக்கும் இடத்திலும் ஈர்க்கிறார் இயக்குனர்.

எது சரி, எது தவறுஎன்று இந்தப் படம் சொல்லவில்லை. “விவாகரத்தால்ஏற்படும் தீமைகள்” என்றுகணவன்-மனைவிமார்களுக்கு பாடம் எடுப்பதாகவும் தோன்றவில்லை. நம் வீட்டில், நம்பக்கத்து வீட்டில் நடைபெற முழு சாத்தியமுள்ள ஒரு சம்பவத்தை அழகாக எடுத்துரைக்கிறதுஇந்தப் படம். ஏற்கனவே பெர்லின் சர்வதேசத் திரைப்பட விழா, கோல்டன் குளோப் என்று விருதுகளை வாரியெடுத்து விட்ட இந்தப் படம்தான் இந்த வருட ஆஸ்காரில் சிறந்த வெளிநாட்டுத்திரைப்பட விருதைத் தட்டிச் செல்லப் போகிறது என்பதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை.

இந்தியாவின் "ஆதாமண்டே மகன் அபு" ஆஸ்கார் இறுதிச் சுற்று வரை செல்லும் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் இந்த முறையும் இந்தியாவிற்கு அந்த அதிர்ஷ்டம் இல்லை. ஆனால் நம் படம் வெற்றி பெற்றால் எவ்வளவு சந்தோஷப்படுவேனோ, அவ்வளவு சந்தோஷம் இந்த ஈரானியப் படம் வெற்றிபெற்றாலும் எனக்குள் இருக்கும்.

படத்தின் முக்கியமான காட்சி இதோ

Midnight in Paris | 2011 | U.S

2012-01-25T09:34:00.000-08:00

அடுத்த காதல் கதை - Midnight in Paris. 76 வயதான பிரபல இயக்குனர் Woody Allen, இது நாள் வரை தான் எடுத்த படங்களிலேயே சிறந்தது என்று சொல்லும் இந்தப் படம் Gil Pender (Owen Wilson) என்னும் எழுதாளனைச் சுற்றியே நகர்கிறது.

சினிமா கதாசிரியராகப் பணியாற்றும் கில், தனக்கு மனைவியாகப் போகும் காதலி Inez (Rachel McAdams) மற்றும் அவளது பணக்கார பெற்றோருடன் பாரிஸ் நகருக்கு சுற்றுலா வருகிறான். பழைமை விரும்பியான கில்லிற்கு பாரிஸ் மிகவும் பிடித்துப் போகிறது. கலையுலகின் பொற்காலம் "20'களே" என்பது கில்லின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. எழுத்து, ஓவியம், நாடகம், சினிமா என அனைத்துமே பெர்ஃபெக்டாக இருந்தது 80களில் மட்டும் தான் என்று தொடர்ந்து வாதிடுகிறான் கில். அதனாலேயே எரிச்சலடைகிறாள் ஐனெஸ். இவளும் சதா ஸ்டேடஸ் பற்றி பேசும் இவளது பெற்றோரும் பாரிஸிற்கு வந்தது சுற்றிப் பார்க்க மட்டும் தான். ஆனால் கில் பாரிஸிறு வந்ததன் காரணமே வேறு. தனது முதல் நாவலை இங்கு எழுதி முடிக்கத் திட்டமிடுகிறான். ஆனால் பழைமை மாறாத பாரிஸின் அழகோ, நிரந்தரமாகவே கில்லை பாரிஸிற்கு குடியேறி விடத் தூண்டுகிறது.

பாரிஸின் பல இடங்களை சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டே இந்த ஜோடி பொகும் பொழுது ஐனெஸின் பழைய கல்லூரி நண்பன் Paul என்பவனை அவனது காதலியுடன் சந்திக்க நேர்கிறது. தன்னை பெரியவன் என்று காட்டிக் கொள்ள சகட்டு மேனிக்கு வரலாற்றை அடித்து நொறுக்கும் பாலை பார்த்த மாத்திரத்தில் பிடிக்காமல் போகிறது. ஆனால் ஐனெஸிற்கோ பால் ஜீனியஸாகத் தெரிகிறான். பாலைப் போல் கில் ஜனரஞ்சக ஆசாமியாக இல்லாமல் பழைமைவாதியாக இருக்கிறான் என்று கோபமும் கொள்கிறாள். நாளடைவில் கில் சொல்லும் எதயும் பொருட்படுத்தாத ஐனெஸ், பால் வாக்கையே வேதவாக்கு என்று அவன் பின்னாலேயே சுற்றத் தொடங்குகிறாள். ஒரு நாள் இரவு பால் சொன்ன கிளப்பிற்கு டான்ஸ் ஆட அனைவரும் கிளம்ப, அந்தக் கூட்டத்தில் ஒட்டாத கில், பாரிஸின் இரவு நேரஅழகை ரசிக்கச் செல்கிறேன் என்று தனியாக பாரிஸ் நகர வீதிகளில் நடக்கத் தொடங்குகிறான்.

வெகு நேரம் நடந்த கில்லிற்கு திரும்பி ஹோட்டலுக்குப் போகும் வழி தெரியவில்லை. நள்ளிரவு நெருங்கும் நேரமென்பதால், எதாவது டாக்ஸி வரும்வரை காத்திருக்கலாம் என்று அப்படியே ஓர் இடத்தில் அமர்கிறான். அப்போது சரியாக இரவு பன்னிரெண்டு மணிக்கு ஒரு பழைய மாடல் கார் வந்து நிற்கிறது. தனியாக இருப்பதற்கு இவர்களோடு செல்லலாம் என்று ஏதும் பேசாமல் காரில் ஏறிக் கொள்கிறான். அந்த டாக்ஸியில் இருப்பவர்கள் அனைவரும் 1920களைப் போல் உடயணிந்திருப்பதை கில் கவனிக்கத் தவறவில்லை. அந்த கார் சென்ற இடத்தில் 1920 களில் வாழ்ந்த புகழ் பெற்ற கலைஞர்களைச் சந்திக்கிறான் கில். அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர் Ernest Hemingway. தான் காண்பதை நம்பவும் முடியாமல் நம்பாமல் இருக்கவும் முடியாமல் தவிக்கும் கில், அடுத்த நாள் அதே இடத்திற்கு ஐனெஸையும் அழைத்து வருகிறான். ஆனால் அவளோ பன்னிரெண்டு மணியாவதற்குள் வெறுப்பாகி கில்லை லூசு என்று முடிவு செய்து அவ்விடத்தை விட்டுச் சென்று விடுகிறாள். ஆனால் நள்ளிரவு அந்தக் கார் மறுபடியும் வருகிறது. இம்முறையும் 1920களில் வாழ்ந்த பல முக்கியமான கலைஞர்களை கில் சந்திக்க நேரிடுகிறது முக்கியமாக Picasso மற்றும் அவரது ரகசிய காதலியான Adriana என்னும் அழகியையும்.

பின்னடப்பவையெல்லாமே கில் கனவில் மட்டும் இதுதினம் வரை கண்டு வந்த நிகழ்வுகள் தான். ஆனால் நடப்பவை அனைத்தும் நிஜத்தில், நம்புவதற்குத்தான் ஆள் இல்லை. தான் வாழ நினைத்த காலத்தை இரவில் காணும் கில். அதே உற்சாகத்துடன் தனது நாவலையும் முடிக்கிறான். முடித்துவிட்டு 1920ல் வாழ்ந்த Gertrude Stein னிடம் கொடுத்து 'ரெவ்யு' செய்கிறான்.ஆனால் காலப்போக்கில் பல உண்மைகள் தெரிய வருகிறது கில்லிற்கு. உண்மையான காதலை உணர்கிறான். பாரிஸிலேயே தங்கி விட முடிவு செய்கிறான்.

காதலின் அர்த்தத்தை இதை விட அழகாக யாராலும் சொல்லியிருக்க முடியாது. மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் எடுக்கும் முடிவுகள், அவர்களுக்கு முக்கியமானதாகத் தோன்றும் விஷயங்கள் (priorities), விட்டுக்கொடுக்கும் தன்மை போன்றவற்றை 1920களுக்குச் சென்று புரியவைக்கிறார் இயக்குனர். Picasso, Salvador Dali, Hemingway, Gertrude Stein போன்றவர்களைப் பற்றித் நமக்குக் கொஞ்சம் அதிகம் தெரிந்திருந்தால் படம் இன்னும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் என்பது என் கருத்து. காதல் படமென்றால் காதலன்-காதலி அவர்களுக்குள் வரும் பிரச்சனைகள், அது தீர்ந்து பின் சேர்தல் என்று தான் இருக்க வேண்டுமென்றில்லை, இப்படியும் இருக்கலாம் என்று சொல்கிறது இந்தப் படம்

மேலும் பாரிஸின் அழகையும், மழை இரவில் அதன் பேரழகைக் காட்சியப் படுத்திய விதமும், படம் நெடுக மனதை வருடும் அந்த மெல்லிசையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய விஷயங்கள்.

மொத்தத்தில், Midnight in Paris - A walk in 1920's in the search of true LOVE!

Crazy, Stupid, Love | 2011 | U.S

2012-01-11T10:36:00.000-08:00

பொதுவாக காதல் திரைப்படங்கள் என்னைக் கவர்வதில்லை. திரையில் கதாநாயகன் – கதாநாயகி பார்த்தவுடன் காதல் வயப்பட்டு அடுத்த செக்கெண்டிலிருந்து உருக ஆரம்பிப்பதைப் பார்த்தாலே “அடங்கோ...” என்று எனக்குக் கடுப்பாகிவிடும். ஆனால் என்னவோ இந்தப் படம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. காரணம், வெறுக்கவே முடியாத அளவிற்கு இந்தப் படத்தில் கண்டாமேனிக்கு காதல் கொட்டிக் கிடக்கிறது. மொத்தமாகப் பார்த்தால் ஐந்து காதல் டிராக்குகளுக்கு மேல் இந்தப் படத்தில் உள்ளது.

முதல் காதல் படத்தின் முக்கிய கதாப்பாத்திரமான கேலினுடையது (Cal - Steve Carell). தன்னுடைய 15 ஆவது வயதில் எமிலி (Emily - Julianne Moore) என்னும் பெண்ணை சந்தித்து அவளையே தன்னுடைய 17 ஆவது வயதில் திருமணம் செய்து கொண்ட கேல், தன் மனைவியைத் தவிர வேறு பெண் வாசம் அறியாதவன். அப்படியாப்பட்ட கேலிடம் படம் ஆரம்பித்தவுடன் எமிலி தான் தன்னுடன் வேலை செய்யும் டேவிட் (David - Kevin Bacon) என்பவனுடன் படுத்துவிட்டதாகவும், தனக்கு விவாகரத்து வேண்டும் என்றும் கேட்கிறாள். மனமுடையும் கேல் எதுவும் பேசாமல் “சரக்கே என்னுயிர் சகா” என்று பாரில் தவம் கிடக்கிறான்.

இரண்டாவது காதல், இரண்டாவது பிரதான கதாப்பாத்திரமான ஜேகப்பினுடையது (Jacob - Ryan Gosling). பெண்களை ஜஸ்ட் லைக் தட் உஷார் செய்து படுக்கையில் விழவைக்கும் மன்மதனான இவன் பாரில் தன் மனைவி அடுத்தவனுடன் படுத்துவிட்ட சோகக்கதையை சத்தமாக புலம்பிக் கொண்டிருக்கும் கேலுடன் தானாகப் போய் பேசுகிறான். 17 வயதிலேயே திருமணமானதால் வாழ்க்கையில் பலவற்றை இழந்துவிட்டதாக கேலுக்கு புரிய வைக்க முயற்சியும் செய்கிறான். ஜேகப்பின் டிப்ஸ் அண்ட் டிரிக்ஸ்களால் முழுமையாக மாறிய கேலும் தற்காலிக மன்மதனாகி சில பல பெண்களை கரெக்ட் செய்கிறான், படுக்கையில் வீழ்த்துகிறான். ஆனால் அப்படியாப்பட்ட மன்மத குருவான ஜேகப், ஹன்னா (Hannah - Emma Stone) என்னும் பெண்ணை சந்திக்கும் பொழுது மட்டும் காதல் வயப்படுகிறான்.

மூன்றாவது காதல் கேலின் மகனுடையது. பன்னிரெண்டு வயதான ராபி (Robbie) பதினேழு வயதான தனது “பேபி சிட்டர்” ஜெசிக்காவை (Jessica) காதலிக்கிறான். அதை அவளிடம் வெளிப்படுத்தி, பல வழிககளில் அவளைக் கவரவும் முயற்சி செய்கிறான். ஆனால் ஜெசிக்காவின் கதையோ வேறு.

நான்காவது காதலான ஜெசிக்காவினுடையதோ வேறு கதை. ஜெசிக்கா மேல் பல வருடம் ராபிக்கு காதல் இருப்பது போல், ஜெசிக்காவிற்கு பல வருடம் கேல் மேல் காதல். ஆனால் அதை அவள் வெளிப்படுத்தியதில்லை.

ஐந்தாவது காதல் கேலின் மனைவி எமிலி மேல் டேவிட்டிற்கு இருக்கும் காதல். திருமணமானவளாக இருந்தாலும், எமிலி மேல் டேவிட்டிற்கு விருப்பம் உண்டு. தன்னால் கேல்-எமிலி பிரிந்துவிட்டார்கள் என்பது தெரிந்தவுடன் எமிலியை எப்படியாவது கவர்ந்து விட வேண்டும் என்று முயற்சியும் செய்கிறான்.

இந்தப் பிரதான ஐந்து காதல் கதைகள் தவிர்த்து, கேல் முதல் முதலில் வீழ்த்திய பெண்ணான கேட் கேல் மேல் கொண்டுள்ள காதல், ஜேகப்பைச் சந்திக்கும் முன் ஒரு “பழத்தின்” மேல் காதல் கொண்டிருந்த ஹன்னாவின் காதல் என்று பலப்பல காதல்கள் இந்தப் படத்தில் உள்ளது.

படத்தில் காதல் அனைவரையும் பாடாய்ப் படுத்திகிறது. சரியான பெயராகத் தான் வைத்திருக்கிறார்கள் படத்திற்கு – Crazy, Stupid, Love!

படத்தில் முறையில்லா உறவுகளாகவே பல காதல்கள் தெரிந்தாலும் அவற்றை காட்சியப்படுத்திய விதத்தில் விரசமில்லாமல் வித்தியாசப்பட்டிருக்கிறார்கள். என்னதான் யாரென்றே தெரியாத ஒரு சின்னப் பையனின் பேச்சைக் கேட்டு ஆளே மாறி பத்து பெண்களை கேல் படுக்கையில் வீழ்த்தினாலும், தன் மனைவி மேல் மேல் அவன் கொண்டுள்ள காதலை எல்லா இடங்களிலும் அவன் வெளிப்படுத்திக்கொண்டே இருக்கிறான். சொல்லப் போனால் இவன் புலம்பல்களைக் கேட்டுத் தான் “முதல்” இரண்டாவது பெண்ணான கேட்டிற்கு காதலே வருகிறது. இதே கேட் கேலின் மகனான ராபியின் டீச்சராக வருவது தனி காமெடி டிராக்!

பார்த்துப் பேசிய பத்தாவது நிமிடத்தில் பெண்களை மயக்கி “Can we get out of here” என்றழைக்கும் ஜேகப், புல் போதையில், எதற்கும் தயாராக வந்திருக்கும் ஹன்னாவிடன் ஒரு நாள் இரவு முழுவதும் வெறுமனே பேசிக்கொண்டு மட்டும் இருந்து விட்டு உண்மையான காதலை உணருகிறான்.

என்னதான் டேவிட்டுடன் ஒரு முறை அத்துமீறி அது இதுவென்று கசமுசா நடந்துவிட்டாலும், தன் கணவனை மறக்க முடியாமல் எமிலி தவிக்கும் தவிப்பும், அதை வெளிப்படுத்தும் விதமும் அருமை. வெளியில் தோட்டத்தில் யாருக்கும் தெரியாமல் கேல் இருப்பதை அறியாமல் அவனை அழைத்து, ஹீட்டர் ரிப்பேர் செய்வதெப்படி என்று கேட்பதும், தன்னுடன் பேச வேண்டும் என்பதற்காகவே தன் மனைவி அழைக்கிறாள் என்பதை தெரிந்து கொண்டு அழகாக அதைச் சமாளிக்கும் கேல் என்று போகும் அந்த இடத்தில் காதலை உணர்ந்து கேல்-எமிலிக்கு மட்டுமல்ல நமக்கும் சந்தோஷக் கண்ணீர் வந்தாக வேண்டும்.

தன்னை விட வயது மூத்த பெண்ணைக் காதலிக்கும் ராபி, அவள் என்னதான் சின்னப் பையன் அது இதுவென்று சொன்னாலும் விடாமல் லவ்வுவது பிஞ்சில் பழுத்திருந்தாலும் அழகான காதல்! அதே பெண் லவ்வுவது தன் தந்தையை என்று தெரிந்தவுடன், காதல் தோல்வியில் பள்ளி விழாவில் “இந்த உலகில் மோசமான ஒரே விஷயம் காதல்” என்று ராபி புலம்ப, அவனைத் தடுத்து “இந்த உலகில் அற்புதமான விஷயம் காதல்தான்” என்று அதே மேடையில் பேசி எமிலி மேல் தனக்கிருக்கும் காதலை கேல் வெளிப்படுத்த, தந்தையும் மகனும் தங்களது காதலிகளைப் பற்றிப் பேசும் அந்த இடம் கவிதைக் கல கல...

கிளைமாக்ஸிற்கு கொஞ்சம் முன்பு படத்தின் கேரக்டர்கள் அனைவரும் ஒரே இடத்தில் சந்திக்கும் இடத்தில் நிகழும் குழப்பமும், கை கலப்பும் மற்றுமொரு சிறப்பான கலகல...

இப்படிப் படத்தில் பல அருமையான தருணங்கள் உள்ளது. மேலும் இந்தப் படத்தில் அனைவரும் நல்லவர்கள். வில்லன்களே இல்லை என்பது இன்னொரு விஷயம் (டேவிட் அடுத்தவன் மனைவி மேல் காதல் கொண்டாலும், அது அவளின் விருப்பத்தோடு தான் என்பதால் அவனை வில்லனாக்க முடியாது)

ஆக மொத்தத்தில் காதிலில் இருப்பவர்கள் காதலின் மகத்துவத்தை உணரவும், காதலில் இல்லாதவர்கள் காதலின் அருமையை உணரவும் ‘Crazy, Stupid, Love’ ஒரு அற்புதமான திரைப்படம்!

Crazy, Stupid, Love - It's not too late to find your soul mate!!

2012 ஒரு ஆரம்பம்!

2012-01-06T10:22:00.000-08:00

நண்பர்கள் அனைவருக்கும் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். 2012ல் உலகம் அழியப் போகிறது என்று சொல்கிறார்கள். அது எந்த அளவிற்கு உண்மை என்று தெரியவில்லை. ஆனால் நடந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தால் மினிமம் கியாரண்டி உண்டு என்று தெரிகிறது.

இந்தியாவிற்கு தலைக்கு மேல் காஷ்மீர் பல நாள் பிரச்சனை, இந்தப் பக்கம் பாகிஸ்தான் பிரச்சனை, அந்தப் பக்கம் சீனா பிரச்சனை. சீனா அருணாச்சல பிரதேசத்தை மொத்தமாக தன்னுடன் இணைத்து 'மேப்' ரிலீஸ் செய்து கொண்டே இருக்கிறது, நம்மாட்களும் அறிக்கை விட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். இந்தியாவிற்கு இப்படியென்றால் தமிழகத்திற்கு? மேலே கர்நாடகாவுடன் காவிரிப் பிரச்சனை, பக்கவாட்டில் இப்போது கேரளாவுடன் முல்லை பெரியாறு பிரச்சனை. கர்நாடகா உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பிற்கு காட்டிய அதே நடுவிரலைத்தான் இப்போது கேரளாவும் காட்டுகிறது. கீழே இருக்கும் சிலோனைப் பற்றி சொல்லவேண்டியதே இல்லை. அநேகமாக இந்நேரத்திற்கெல்லாம் மிச்ச் சொச்ச தமிழினமும் அழிக்கப்பட்டிருக்கும்.

350 மீனர்வர்களுக்கு மேல் சுட்டுக்கொல்லப் பட்டிருக்கிறார்கள் இதுவரை; தமிழகத்திற்கு தண்ணீர் கொடுக்கும் அணையை இடிப்பது எங்கள் உரிமை என்கிறது கேரள அரசு. ஆனால் "தமிழ் நாட்ல இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையே இல்ல; 'ஒய் திஸ் கொலவெறி'னு ஒரு பாட்டு வந்திருக்கே அது தான் மெயின் மேட்டர். அத பாடுன தம்பிய வரச் சொல்லு, சோத்த போட்டு அனுப்புவோம்" என்று மன்மோகன் சிங் அழைப்பு விடுக்கிறார்.

அன்னா ஹசாரே என்று ஒரு பெரியவர். கலியுக காந்தியாக சும்மா சும்மா கோபித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்து விடுகிறார் "உண்ணாவிரதம்" என்று. எதிர்த்துப் போராடுவது ஆங்கிலேயர்கள் என்றால் பரவாயில்லை, அவர்களுக்கடுத்து படையெடுத்து வந்த தொப்பி போட்ட அரசியல்வாதிகள் அல்லவா? ஒன்னும் செய்ய முடியவில்லை. "தாத்தா, நா ஒன்னு சொல்றேன் நல்லா கேட்டுக்கோ - நீ இந்தியன் தாத்தா மாதிரி கத்திய தூக்கிருந்தா கூட எதுனா ஒன்னு ரெண்டு மாத்தல் வந்திருக்கலாம். ஆனா, நீ இப்போ எடுத்திருக்குற ரூட் காந்தி தாத்தாவோடது. அது இங்கே வேலைக்கே ஆகாது. நீ மவுத்தானாலும் மதிக்கமாட்டானுவ. டெண்டுல்கர் ஏன் இன்னும் நூறாவது நூறு அடிக்கலனு பேச்ச மாத்திருவானுவ. உன் பேட்ச் மேட் லத்திக்கா பெருசு ஒன்னு இங்க இருக்கு, அது வேணா டுவீட் பண்ணும் - "சேகர் செத்துட்டாண்டானு". இந்த அவமானம் நமக்குத் தேவையா? "ஊழல், லஞ்சம், கடன்" இவை மூன்றும் இல்லாத இந்தியா நன்றாக இருக்காது!

"மின்சாரம் இல்லை, மின்சாரம் இல்லை" என்று கத்திக்கொண்டே இருக்கிறார்களே என்று 1988ல் கையெழுத்தைப் போட்டு, 1997ல் அடிக்கல் நாட்டி, 2001ல் ஆரம்பித்து, 2004ல் ஒரு பகுதியை ஆரம்பித்து என் அனைத்தும் சுபம். ஆனால் திடீரென்று என்ன ஆனதோ தெரியவில்லை, கடைசியாக கடையைத் திறக்கும் நேரத்தில் வாசலில் உட்கார்ந்து விட்டார்கள் "போராட்டம்" என்று. கூடங்குளத்தில் அணுமின் நிலையம் இருப்பதால் தமிழகத்திற்கு எந்த விதத்திலும் கேடும் இல்லை என்று அப்துல் கலாம் வந்து சத்தியம் செய்தும், ஹும்ம் யாரும் கேட்கவில்லை, கடையையும் இன்னும் திறக்கவில்லை. "வேண்டுமென்றால் அப்துல் கலாம் வீட்டிற்கு பக்கத்தில் அணுமின் நிலையத்தைக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டியது தானே" என்று டீக்கடையில் ஒரு மகான் பேசிக்கொண்டிருந்தாக என் நண்பன் சொன்னான் - "அது!" (அஜித் ஸ்டைலில் வாசித்தால் இந்த இடத்தில் நன்றாக இருக்கும்!) சென்ற ஆட்சியில் 3 மணிநேரம் இந்த ஆட்சியில் 6 மணிநேரம். இப்பொது அநேகமாக எல்லா வீடுகளிலும் 'இன்வர்டர்' வந்து விட்டது. பரவாயில்லை என்று மக்கள் நினைக்கிறார்களோ என்னவோ.

1,70,00000... எத்தனை சைபர்கள் என்று மறந்துவிட்டது. அவ்வளவு கொள்ளை அடிக்கப்பட்டது என்றார்கள். ஜோடியாக தமிழகத்திலிருந்து இரண்டு பேரை திகாருக்கு விருந்திற்கு அனுப்புவது போல் அனுப்பினார்கள். போனவர்களை 'இன்னும் கொஞ்ச நாள் இருந்துட்டு போகலாம்ல' என்று கேட்பது போல் 6 மாதத்தை ஓட்டினார்கள். அந்த கேப்பில் ஒரு பெண்ணென்று கருணை காட்டுங்கள், ஒரு தாயென்று நினையுங்கள், ஒரு வயதானவரின் மகள் என்று யோசியுங்கள் என்று ஆளாளுக்கு எழுதித் தள்ளினார்கள். மேலிடமும் ஒரு வழியாக 'கனி'வாகி திருப்பி அனுப்பி 'எந்தப் பிரச்சனையும் பண்ணாமல் ஒழுங்காக இருந்தார். நாங்கள் பார்த்ததிலேயே நல்ல கைதி' என்ற ஜெயில் வார்டன் சர்டிபிகேட்டையும் கொடுத்தார்கள். வந்து வருவதற்குள் என்னா அலப்பறை? தியாகச் செம்மல், தங்கக் கம்மல் என்றெல்லாம் பட்டத்தை அள்ளி வீசி, 'தமிழகத்தின் குடுமியைப் பிடித்து ஆட்டும் அனைத்து தகுதிகளும் இந்தம்மாவிற்கு உண்டு, அதனால் கட்சியில் முக்கிய பதவி' என்று பேட்டி கொடுக்கிறார்கள். சத்யராஜ் ஒரு போராட்டத்தின் போது சொன்ன முட்டாக்கூ தமிழன் அதை கேட்டுக் கொண்டு இருக்கிறான். என்னையும் சேர்த்துத்தான் சொல்கிறேன்.

இவையெல்லாம் ஊர்க்கதை. சொந்தக்கதை சூப்பரு. செய்ற வேலை பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லி சொல்லியே ஒரு வருடத்தை ஓட்டிவிட்டேன் நான். பிடித்த வேலை எது என்று தெரிந்தால்தானே கை நிறைய காசு கொடுக்கும் இந்தப் பிடிக்காத வேலையை "சீ...போ" என்று தூரப்போட முடியும்? அந்தத் துப்பு தான் எனக்கில்லையே! என் அப்பாவோ "IAS, IPS ல் ஆரம்பித்து இப்போது வக்கீலாப் போடா ஆளலாம்" என்று இன்றைய தேதிக்கு அம்பதறுவது ஆப்ஸன்ஸ் கொடுத்து விட்டார். எனக்குத்தான் எதும் செட்டாகல!

"ஆம்பிளைக்கு கெத்து தான்டா மாமா சொத்து" வகையறாவான எங்களெல்லாம் சும்மகாச்சூக்கு ஒரு பிகர் பாத்து சிரிச்சாலே உஸ்பெக்கிஸ்தான்ல ட்ரீம் சாங் கேப்போம், கொஞ்சம் அழுத்தமாகவே ஒரு பிகர் சிரிச்சா? முடின்ச்... பினீஸ்ஸ். "ரவிவர்மன் ஓவியம் என்று சொல்கிறார்களே, அதன் நயமென்ன உன் கூந்தலை விட அழகானதா? அடடே...!" என்று நாளொரு கவிதை, பொழுதொரு ட்ரீம் லொக்கேஷன் என்று பாதி வருடம் ஓடிவிட்டது. "இவ நம்மளுக்கு செட் ஆகமாட்டா மச்சி" என்று என் ஆழ்மனம் இப்போது சொல்கிறது (அப்படியா?). இத்தனை நாள் கொய்யால எங்கிருந்தது என்று தெரியவில்லை. வீட்ல சீக்கிரம் ஒரு பொண்ண பாக்கச் சொல்லனும். ரொம்ப வீக்கா இருக்கேன்! அதுலயும் ஒரு சிக்கல். 'வோட்கா' குடித்தால் தொண்டை அரிக்கிறது" என்று என்னுடன் வேலை செய்யும் பெண்ணொருத்தி சொன்னதாக நண்பன் ஒருவன் சொன்னான். "ஸ்மோகிங் ஜோன்" என்று ஒரு இடத்தை ஒதுக்கியிருப்பதே பெண்கள் ஆர அமர உட்கார்ந்து தம்மடிக்கத்தான் போலிருக்கிறது. என்னாக்கூட்டம்! கலி முத்திவிட்டது என்று சொல்வதா? இல்லை பாரதி கேட்ட புதுமைப் பெண்கள் கொஞ்சம் அதிகமாகவே உலா வருகிறார்கள் என்று சொல்வதா? தெரியவில்லை. "நல்ல பொண்ணெல்லாம் நமக்கு கிடைக்காது மச்சி, 'நீ எப்படி இருந்தனு நான் கேக்கமாட்டேன், நான் எப்படி இருந்தேன்னு நீ கேக்கக்கூடாது, ஓக்கேவா?'னு வாழ்க்கைய ஓட்டிரனும் மச்சி" என்கிறான் இன்னொரு நண்பன் (குட் கேர்ள்ஸ், உங்கெளுக்கெல்லாம் ஒரு கொஸ்டீன்; மெய்யாலுமே இவன் என் நண்பன் தானா?)

ஆக மொத்தமாக ஏதோ சரியில்லை என்பது மட்டும் புரிகிறது. நடப்பது நடக்கட்டும்... வேடிக்கை பார்ப்பதற்கு என்ன வரப் போகிறது?

இவ்வளவு நேரம் மொக்கை போட்டது இதோ இந்த மேட்டரைச் சொல்வதற்குத்தான். "சென்ற வருடத்தைப் போல இல்லாமல் இந்த வருடம் கொஞ்சம் "சுமூத்தாக" போகும் என்ற நம்பிக்கையில் இதோ வந்துவிட்டேன் - I am Back!!!"

P.S - அடுத்து மூன்று வெவ்வேறு விதமான காதல் கதைகளைக் கொண்ட படங்களின் விமர்சனம் (நான் திருந்த மாட்டேன்!)

தமிழ் சினிமா 2011 - பாகம் 02

2011-12-29T08:53:00.000-08:00

2011 தமிழ் சினிமாவில் என்னை பெரிதும் ஏமாற்றிய 10 படங்களின் பட்டியல் கீழே

ராஜபாட்டை

இந்த வருடம் என்னை வெறித்தனமாக வெறுப்பேற்றிய படம் என்றால் அது ராஜபாட்டை தான். குழந்தையாக தெய்வத்திருமகளில் நடித்த விக்ரமின் அடுத்த அவதாரம், ‘நான் மகான் அல்ல’விற்குப் பிறகு வந்த ‘அழகர்சாமியின் குதிரை’ சரியாகப் போகாததினால் தன்னை நிரூபிக்க சுசீந்திரன் அடுத்து தரவிருந்த மாஸ் படம் என்ற இரண்டே முக்கிய காரணங்களால் இந்தப் படத்தின் பூஜை போடப்பட்ட நாளிலிருந்தே எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருந்தேன். ஆனால் கடைசியில் கடுப்பானது தான் மிச்சம். விக்ரமைச் சொல்லி குற்றமில்லை. நான் மகான் அல்ல அதன் திரைக்கதைக்குப் பெயர் போனது. அழகர்சாமியின் குதிரை கதை இரண்டு பக்க சிறுகதையினுடையது. திரைக்கதை தான் படமே! இவற்றைக் கொடுத்த சுசீந்திரனா இப்படி? திரைக்கதை என்னும் வஸ்து மருந்துக்குக் கூட இல்லை. மூன்று நல்ல படங்களைக் கொடுத்து நல்ல பெயர் வாங்கிய பிறகு படு மொக்கையாக ஒரு ப்ளாப் கொடுக்க வேண்டும் என்பதென்ன தமிழ் சினிமாவின் இன்னொரு சென்டிமெண்டா?

ஏழாம் அறிவு

தீனா, கஜினி, ரமணா கொடுத்த ஏ.ஆர்.முருகதாஸின் கதை, திரைக்கதை, சூர்யா, ரெட் ஜெயண்ட், ஸ்ருதிஹாசன், அசாதரண சைனீஸ் வில்லன், தமிழர்கள் அறியாத தமிழன் போதிதர்மன், மிகப் பெரிய பட்ஜெட், அதற்கும் பெரிதான எதிர்பார்ப்பு, வியாபாரம்... இத்தனை இருந்தும் படம் என்னவோ சுமார் ரகம் தான். பேசிய பேச்சிற்கு நான் என்னென்னவோ எதிர்பார்த்து போயிருந்தேன். யாரும் இதுவரை சொல்லாத போதிதர்மரைப் பற்றி மட்டும் காட்டிவிட்டு “பொறுத்தது போதும் பொங்கி எழு தமிழா” என்று சொன்னால் போதும், திரைக்கதையெல்லாம் தேவையேயில்லை என்று முருகதாஸ் நினைத்திருப்பார் போல. கதையின் போக்கை நேற்று படம் பார்க்க ஆரம்பித்த குழந்தை சொல்லிவிடும். அவ்வளவு பெரிய ஓட்டை. நீங்களே இப்படி பண்ணலாமா முருகதாஸ்... எவ்ளோ நம்பிக்கை வச்சிருந்தோம்...

அவன் இவன்

தேசிய விருதை வாங்கித் தந்த ‘நான் கடவுள்’ படத்தை எடுக்க மூன்று வருடம் ஆகிவிட்டது, பணம் வேஸ்ட், ஆர்டிஸ்ட் டேட்ஸ் வேஸ்ட் அது இதுவென்று குறை சொல்லி பாலாவை வெறுப்பேற்றி அவசரவசரமாக ஒரு படத்தை எடுக்க வைத்தார்கள். முடிவு பாலாவே விஜய் டிவியின் எல்லா நிகழ்ச்சிகளில் வந்தமர்ந்து விளம்பரப்படுத்தியும் படம் ஓடவில்லை. விஷாலின் அருமையான நடிப்பு விரயமானது தான் மிச்சம். காக்காவிற்கு வெள்ளை பெயிண்டை வலுக்கட்டாயமாக அடித்துவிட்டாலும் அதனால் காக்கா என்று தான் கத்த முடியும். ஒரு படைப்பாளியை அவரது போக்கில் விட்டுவிட வேண்டும். இம்சிக்கக்கூடாது...

நடுநிசி நாய்கள்

விண்ணைத்தாண்டி வருவாயாவிற்குப் பிறகு கௌதம் மேனன் இப்படி ஒரு முயற்சியை எடுப்பார் என்று யாரும் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். அந்த முயற்சியை தைரியமாக பாராட்டலாமென்றாலும், படத்தை பாராட்ட முடியவில்லை.

பொன்னர் சங்கர்

பிரசாந்தின் மீதோ, அவரது தந்தை நடிகர்/இயக்குனர் தியாகராஜன் மீதோ, கலைஞரின் கதை வசனத்தின் மீதோ எனக்கொன்றும் பெரிதாக ஈடுபாடு இல்லையென்றாலும், பொன்னர் சங்கரை நான் பெரிதும் எதிர்பார்த்தேன். ரிசல்ட் ஏமாற்றமே. ஏற்கனவே பக்கம் பக்கமாக இங்கே புலம்பியிருக்கிறேன்.

ரௌத்திரம் / வந்தான் வென்றான்

சத்தியமாக ரௌத்திரம் படத்தின் டிரைலரைப் பார்த்து நான் மிரண்டது உண்மை. போலீஸ் கதை தான் என்று நினைத்தேன். ஆனால் போய் பார்த்ததில்தான் தெரிந்தது வேலையில்லாமல் திரியும் கோபக்கார இளைஞனின் கதை என்று. காட்சிப்படுத்திய விதம் அருமை தான் என்றாலும் கதை இல்லாததால் படுத்துவிட்டது.

ஆர்.கண்ணனின் ஜெயம் கொண்டானை இப்பொழுது போட்டாலும் அலுப்படையாமல் பார்ப்பேன். கண்டேன் காதல் காமெடி பற்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை. அந்த நம்பிக்கையில் சென்ற வந்தான் வென்றான் வெறுப்பேற்றி அனுப்பியது தான் மிச்சம். அடுத்து சிம்புவை வைத்து டெல்லி பெல்லியை எடுக்கப் போகிறார் என்ற பேச்சு வேறு அடிபடுகிறது.

வேங்கை

சிங்கத்திற்காக ஒரு வருடம் கதை விவாதம் நடத்திய ஹரி மீண்டும் ஃபார்முக்கு வந்து விட்டதாக நினைத்து இரண்டே மாதத்தில் வேங்கை படப்பிடிப்பைத் தொடர்ந்தார். ஊரையே ஆட்டி வைக்கும் அப்பா, அவருக்கு மட்டுமே அடங்கும் பையன், இவர்களை அழிக்க நினைக்கும் ஒரு வில்லன், நடுவே ஒரு காதல், அருவாள்... போரடிக்கிறது!

எங்கேயும் காதல்

பாடல்களை கேட்டு ஏமாந்து விட்டேன். ஹன்ஸிகாவை தவிர்த்து படத்தில் ஒன்றுமே இல்லை.

வெடி

எங்கேயும் காதல் படத்தைப் பார்த்த பிறகும் பிரபுதேவாவை நம்பி இந்தப் படத்திற்கு போனது என் தவறே!

ஓஸ்தி

சல்மான் கான் இடத்தில் சிம்பு. இதெல்லாம் தேவையா?

என்னைப் பெரிதும் ஏமாற்றிய இந்த ஆண்டின் 10 படங்களுக்கு அடுத்து அடுத்த ஆண்டில் நான் மிகவும் எதிர்பார்க்கும் 10 படங்களையும் சொல்லிவிடுகிறேன்...

தலைவரின் கோச்சடையான், கமலின் விஸ்வரூபம் - இந்த இரு படங்களின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு எல்லையே கிடையாது. அவை தவிர்த்து மற்றவை

அரவான்

வசந்த பாலன் காட்டப்போகும் பழந்தமிழர் வரலாறு என்பதால் மிகுந்த எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது. நிச்சயம் ஏமாற்றாது என நம்பலாம்.

நீதானே என் பொன்வசந்தம்

மீண்டும் ஒரு விண்ணைதாண்டி வருவாயாவாக இருக்கும் என்பதில் ஆச்சரியம் இல்லை. யோஹான் அத்தியாயம்: ஒன்று வருவதற்கு 2013 ஆகலாம் என்றாலும், கௌதம் மேனன் இயக்கப் போகும் விஜய் படம் என்பதால் அதற்கும் ஆர்வம் அதிகமாகத் தான் இருக்கிறது.

ஒரு கல் ஒரு கண்ணாடி

சந்தானம்-ராஜேஷ், நம்பிப் போகலாம்

அன்னக்கொடியும் கொடிவீரனும்

பாரதிராஜாவின் கனவுப் படம். ஏமாற்றாது!

எரியும் தணல்

அவன் இவன் தந்த தோல்வி பாலாவை தூங்க விடாது. முரளி மகன் அதர்வா தமிழ் சினிமாவின் மோஸ்ட் வான்டட் ஹீரோவாகப் போவது நிஜம்

முகமூடி

மிஷ்கின்-சூப்பர் ஹீரோ. எப்படியிருக்கப்போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பே பி.பியை எகிற வைக்கிறது.

பில்லா 2

விஷ்ணுவர்தனின் ஸ்டைலிஷ் மேக்கிங் வேண்டுமா இல்லை அஜித் மட்டும் போதுமா என்பது இந்தப் படம் வந்தால் தெரிந்து விடும்

மாற்றான்

கே.வி.ஆனந்த் - சூர்யா!

இரண்டாம் உலகம்

செல்வா அண்ட் செல்வா ஒன்லி!

வடசென்னை

வெற்றிமாறன் முதன்முதலில் படமாக்க விரும்பிய கதை என்று சொல்லப்படுகிறது. இம்முறை தனுஷ் தவிர்த்து சிம்புவுடன் இணைந்திருக்கிறார். பார்க்கலாம்.

இவை தவிர ஏ.ஆர்.முருகதாஸின் துப்பாக்கி (ஏழாம் அறிவு எனது போன வருட எதிர்பார்ப்பு லிஸ்டில் முதலாம் இடத்தில் இருந்தது), லிங்குவின் வேட்டை, இயக்குனர் விஜய்-விக்ரம் மீண்டும் இணையும் தாண்டவம், விகரமின் சரித்திரப் படமான கரிகாலன், பாலாஜி சக்திவேலின் புதிய படம், குறும்படங்களில் பட்டையைக் கிளப்பிய பாலாஜி மோகனின் ‘காதலில் சொதப்புவது எப்படி’ போன்றவையும் லிஸ்டில் உள்ளது. ஷங்கரின் நண்பன் மீது எந்த ஒரு எதிர்பார்ப்பும் இல்லை. 3 இடியட்ஸ் எனக்கு மிகவும் பிடித்த படம். அதைக் கெடுக்காமல் இருந்தால் சரி. பலர் பல விதமாக இணைந்து பூஜை போடுகிறார்கள்; சொன்னது போல் டிரைலர் கூட அற்புதமாக கட் செய்து வெளியிடுகிறார்கள். ஆனால் என்ன படம் தான் பப்படமாகவே இருக்கிறது. பார்ப்போம் 2012 மகிழ்விக்குமா அல்லது வழக்கம்போல வேதனைப்படுத்துமா என்று.

தமிழ் சினிமா 2011 - பாகம் 01

2011-12-26T08:23:00.000-08:00

இந்த வருடம் வெகுவாக வலைப் பக்கம் வராமல் இருந்ததற்கு பெரிய காரணம் ஏதுமில்லாததால், "அடுத்த வருடம் நிச்சயம் தொடர்ந்து எழுதவேண்டும்" என்ற உறுதிமொழியை மட்டும் தற்சமயம் எடுத்துவிட்டு நேரடியாக விஷயத்திற்கு வருவோம். "தமிழ் சினிமா இந்த வருடம்" என்று பார்த்தால் "பெரிதாக ஒன்றுமில்லை" என்று தான் சொல்வேன். சென்ற வருடமே மோசம் என்று சொல்லியிருந்தேன். இந்த வரும் அதற்கும் மோசம். எதிர்பார்த்த படங்கள் பல ஊத்திக்கொண்டது. சில நல்ல முயற்சிகளும் வந்து வெற்றியடந்திருக்கிறது என்றாலும், பிரியாணி எதிர்பார்த்திருந்தவனுக்கு போனால் போகட்டும் என்று தயிர் சாதம் போட்ட கதை தான் அந்த சில படங்களின் வெற்றிகள்.

இந்த வருடத்தின் பெஸ்ட் 10 ஆக நான் பார்க்கும் படங்கள் கீழே

10) அழகர்சாமியின் குதிரை

சுசீந்திரன் - 'வெண்ணிலா கபடிக்குழு'விற்கு கொஞ்சம் கூட சம்பந்தமே இல்லாமல் வெளிவந்தது 'நான் மகான் அல்ல'. அதற்கு கொஞ்சமும் சம்பந்தமில்லாமல் வந்தது இந்த அழகர்சாமியின் குதிரை. நிச்சயம் நல்ல முயற்சி தான் என்றாலும், இந்தக் கதைக்கு இதற்கு மேல் எதுவும் கொடுக்க முடியாதுதான் என்றாலும் இன்னும் கொஞ்சம் பெட்டராக எடுத்திருக்கலாம் என்று தான் சொல்லத் தோன்றுகிறது.

9) வாகை சூட வா

இந்த வருடத்தின் பெஸ்ட் முயற்சி என்றால் அது வாகை சூட வா தான். களவாணியின் இமாலய வெற்றிக்குப் பிறகு இயக்குனர் சற்குணம் நினைத்திருந்தால் பெரிய மாஸாக ஒரு படத்தைக் கொடுத்திருக்கலாம். ஆனால் தனது அடுத்த படத்தையும் சத்தமே இல்லாமல் வித்யாசமாக கொடுத்ததற்கு வாழ்த்துக்கள். இவரது அடுத்தடுத்த படங்காள் நிச்சயம் தமிழ் சினிமாவின் போக்கை மாற்றி அமைக்கும் என்று நம்பலாம். வாகை சூட வா - 1960 களில் படிப்பறிவு கொஞ்சம் கூட இல்லாத ஒரு செங்கசூலை கிராமத்திற்கு வரும் ஆசிரியரைப் பற்றிய கதை. கதைக்களனுக்கு எதெல்லாம் தேவையோ அதையெல்லாம் மிக நுணுக்கமாகவும் அற்புதமாகவும் காட்டிய இயக்குனர், கதையின் அடிநாதமான "ஒரு சமூகத்திற்கே கல்விகண் திறக்க வரும் ஆசிரியர்" என்னும் விஷயத்தில் கோட்டை விட்டுவிட்டார் என்றே சொல்வேன். மெயின் மேட்டர் நெஞ்சில் பதியவில்லை :(

8) சிறுத்தை

இந்த வருடத்தின் மாஸ் ப்ளாக் பஸ்டர் என்றால் அது சிறுத்தை தான். போன வருடம் அண்ணன் சிங்கம் செய்த வேலையை இந்த வருடம் தம்பி சிறுத்தை செய்திருக்கிறது. ஆனாலும் பல முறை பார்த்து சிலாகித்த 'விக்ரமார்குடு' ரிமேக் தான் என்பதால் எட்டாம் இடம் தான் கொடுக்க முடிகிறது.

7) யுத்தம் செய்

'நந்தலாலா' ரிசல்ட் ஏற்படுத்திய கோபத்தால் சேரனை வைத்து மிஷ்கின் செய்த யுத்தம் இந்த யுத்தம் செய். டிபிக்கல் மிஷ்கின் படம். கிட்டத்தட்ட அஞ்சாதேவின் Sequel என்றே சொல்லலாம். லக்ஷ்மி ராமகிருஷ்ணன், ஜெயப்பிரகாஷ், ஒய்.ஜி, சேரன் ஆகியோரின் அருமையான நடிப்பில் அசத்தலான திரில்லராக வந்திருக்க வேண்டியது. ஆனால் ஏதோ மிஸ்ஸிங். அதற்குக் காரணம் மிஷ்கினின் அந்த டச்சாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனாலும் எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

6) மயக்கம் என்ன

இதுவும் மேல் சொன்ன மாதிரி தான். ஆயிரத்தில் ஒருவனின் ரிசல்ட் ஏற்படுத்திய வெறியில், விக்ரமை வைத்து 'சிந்துபாத்' என்னும் கதையை ஆரம்பித்து ஆரம்பிபதற்குள் நிறுத்திவிட்டு, தனது பழைய 'டாக்டர்ஸ்' கதையையே இரண்டாம் உலகம் என்று எடுக்க ஆரம்பித்து, பின் ஆன்ட்ரியா உடன் ஏற்பட்ட மனக்கசப்பினால் (வதந்திதான்!) அதையும் பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டு புது மனைவி கொடுத்த தெம்பின் காரணமாக அவருக்கே சமர்ப்பணம் செய்ததுபோல் 'மயக்க என்ன' படத்தை எடுத்திருக்கிறார் இயக்குனர் செல்வராகவன். "யாருக்கு வேணும்னாலும் வி.தா.வி ஜெஸ்ஸி மாதிரி ஒரு லவ்வர் கிடைப்பா, ஆனா யாருக்காவது தான் மயக்கம் என்ன யாமினி மாதிரி ஒரு மனைவி கிடைப்பா, அப்படிக்கிடச்சவன் தான் உண்மையில் லக்கி" - இது நான் FBயில் படித்த ஒரு கமெண்ட். யாமினி ரிச்சா வின் நடிப்பு சான்ஸ்லெஸ், "ஆடுகளத்துல அப்படி என்ன பெருசா நடிசிட்டான்னு தேசிய விருது..." என்று தனுஷின் நடிப்பைப் பார்த்து முணங்குபவர்களுக்கு 'மயக்கம் என்ன' ஒரு நல்ல பதில். காதல் கொண்டேன், 7ஜி, மயக்கம் என்ன என்று அடுத்தவன் பிகரை உசார் செய்வதாக Trilogy கதையை எடுத்து விட்டார் செல்வா என்றும் சொல்லலாம் :)

5) கோ

இந்த வருடத்தின் முதல் ப்ளாக் பஸ்டர் என்றால் அது கோ தான். அயன் கொடுத்த தெம்பில் ஜம்மென்று ஒரு படத்தை தந்திருகிறார் கே.வி.ஆனந்த். அயன் கதை 'Catch Me If You Can' படத்தின் தழுவல் அல்ல, அதற்கு முன்னமே எழுதப்பட்ட 'சுபா' கதைதான் என்று சொன்னார்கள். 'கோ' படத்தின் பாதி காட்சிகள் 'State of Play' படத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டிருப்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. அதற்கு எந்த பதிலும் இல்லை. என்றாலும் அனைவருக்கும் பிடித்த மாதிரி எனக்கும் கோ ரொம்பவே பிடித்திருந்தது. காரணம் நான் கோ பார்த்த பிறகு தான் 'State of Play' பார்த்தேன்!

4) பயணம்

அருமையான படம். குடும்பத்துடன் அமர்ந்து பார்க்கக்கூடிய லைட்டான படங்களை கொடுத்துக்கொண்டிருந்த ராதாமோகன் என்னடா விமானக்கடத்தல் கதையெல்லாம் எடுக்கிறாரே என்று நினைத்தால் தன் பாணியிலிருந்து சற்றும் விலகாமல் அருமையான் நகைச்சுவை, செண்டிமெண்ட், ஆக்ஷன் கலந்த கதை கொடுத்து இந்த முறையும் அசத்திவிட்டார் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

3) ஆரண்ய காண்டம்

'இந்த வருடத்தின் சில நல்ல முயற்சிகள்' என்று முதலில் சொல்ல முக்கியக் காரணம் ஆரண்ய காண்டம். அருமையான கதை, திரைக்கதை, கேமரா கோணங்கள், நடிப்பு எக்ஸட்ரா எக்ஸட்ரா எக்ஸட்ரா என்று ஒரு புல் பேக்காக வந்த படம். சரியான விளம்பரம் இல்லாததால் வியாபாரம் சற்றுக் குறைவுதான் என்று தெரிகிறது. இந்தப் படத்தைப் பற்றிய எனது விமர்சனம் இதோ

2) எங்கேயும் எப்போதும்

முதலிடத்தைதான் கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். சத்தமில்லாமல் வந்து பம்பர் ஹிட் அடித்த படம். படம் பார்த்த பின் ஒவ்வொரு முறை பேருந்தில் பயணம் செய்யும் பொழுதும் திக் திக் கென்று இருப்பது உண்மை. இரண்டு அருமையான, வெவ்வேறு விதமான காதல் கதைகள், ஒரு விபத்து என்ற சாதாரண கதையை வைத்துக் கொண்டு அசால்ட் காட்டிவிட்டார் புது இயக்குனர் சரவணன். ஏழாம் அறிவிற்கு முன் விளம்பரங்களிலெல்லாம் நிரம்பி வழிந்த ஏ.ஆர். முருகதாஸ் ரிலிஸிற்குப் பிறகு ஆள் அட்ரஸே காணோம். ஆனால் ரிலீஸிற்குப் பிறகு எங்கேயும் எப்போதும் விளம்பரங்கள் அனைத்திலும் ஏ.ஆர். முருகதாஸ் தான். இது ஒன்றே போதும் படத்தின் வெற்றியைப் பற்றிஷ் சொல்ல.

1) ஆடுகளம்

சந்தேகமே இல்லாமல் நம்பர் ஒன் ஆடுகளம் தான். இரண்டாம் பாதி தான் கிளாஸிக் என்கிறார்கள் பலர். ஆனால் எனக்கோ முதல் பாதிதான் வெகுவாகப் பிடித்திருந்தது. சேவல் சண்டையில் கே.பி.கருப்புடன் சேர்ந்து அவன் சேவல் ஜெய்ப்பதற்காக நானும் தியேட்டரில் கடவுளை வேண்டிக் காத்துக் கொண்டிருந்தேன்!

ஓக்கே பார்க்கலாம் என்று நான் நினைக்கும் பத்து படங்களின் பட்டியல் கீழே

1) வானம் - சிம்பு கோவில், வி.தா.வி க்குப் பிறகு நன்றாக தனது நடிப்புத் திறமையை அழகாக வெளிக்காட்டிய படம். சந்தானத்தின் காமெடி சரவெடி மிகப்பெரிய பிளஸ்.

2) மங்காத்தா - "தல" ஒருத்தரை மட்டும் நம்பி எடுக்கப்பட்ட படம். சூப்பர் வில்லன் அஜித், சூப்பர் காப் அர்ஜுனை வைத்துக் கொண்டு ஒரு அருமையான ராபெரியைக் காட்டாமல், சின்னப் பசங்களை வைத்து கூத்தடித்ததனால் பெஸ்ட் 10ல் இடம் பெறமுடியாமல் போய்விட்டது.

3) போராளி - "நாடோடிகள்" அருகில் கூட வர முடியாது என்றாலும் முதல் பாதிக்காக ஓக்.கே லிஸ்டில் மூன்றாமிடம். ஈழக் கதையாக இருக்குமோ என்று நினைக்க வைத்து வெகுவாக ஏமாற்றிய படம். சுப்ரமணியபுரத்திற்குப் பிறகு வந்த ஈசனை விட, இது எவ்வளவோ பரவாயில்லை. வெகுவாகக் கவர்ந்த புரோட்டா சூரியின் வசனத்தை வைத்தே சொல்ல வேண்டும் என்றால் "டேய் நீங்கள்ளாம் அப்பவே அந்த மாதிரி இப்போ போய் ஏண்டா இப்படி?"

4) தெய்வத்திருமகள் - முதன்முதலில் வெளியான டீசரே சொல்லிவிட்டது, "நான் 'I am Sam'ன் ரீமேக் என்று" இருந்தாலும் விக்ரம், குழந்தை சாராவின் அருமையான நடிப்பினால் தேறி விட்டது.

5) சதுரங்கம் - சரியாக வெளியாக வேண்டிய நேரத்தில் வந்திருந்தால் நிச்சயம் மிகப் பெரிய வெற்றி அடைந்திருக்கும். அருமையான திரில்லர் பிளஸ் கரு.பழனியப்பனின் ஷார்ப் வசனங்கள்.

6) காவலன் - அதிசயமாக விஜய்த்தனங்கள் இல்லாத ஒரு நல்ல விஜய் படம்.

7) காஞ்சனா - முக்கால் பாகம் லாரன்ஸின் நடிப்பிற்காகவும் மீதி கால் பாகம் சரத் மற்றும் கோவை சரளாவின் கூட்டணிக்காகவும் இந்த இடம்

8) குள்ளநரி கூட்டம் - நல்ல கதையுடன் தேவையானதைக் கொடுத்த டைம் பாஸ் படம்.

9) வேலாயுதம் - இதுவரை வந்ததற்கு இது எவ்வளாவோ தேறலாம்.

10) தம்பி வெட்டோத்தி சுந்தரம் - கொக்கி, கருப்பசாமி குத்தகைக்காரருக்குப் பிறகு கரணுக்கு சொல்லிக்கொள்ளும் படியாக ஒரு படம்.

2011 ஆண்டில் என்னை ஏமாற்றிய 10 படங்கள், 2012ல் நான் பெரிதும் எதிர்பார்க்கும் படங்களின் பட்டியல் அடுத்த பாகத்தில்...

சில்லமரத்துப்பட்டி ஊராட்சி ஒன்றியப் பள்ளியில் இளம்பிறை

2011-07-19T21:11:00.000-07:00

இளம்பிறையின் மூலம் நாங்கள் ஆரம்ப காலக்கட்டங்களில் பள்ளிகளுக்குச் செய்த உதவிகளிலேயே மிகப் பெரியதாகவும், மிகவும் திருப்திகரமான நிகழ்வாகவும் அமைந்ததும் தேனி மாவட்டம் போடிநாயக்கனூர் அருகே உள்ள சில்லமரத்துப்பட்டி ஊராட்சி ஒன்றிய ஆரம்பப் பள்ளிக்கு 46 பள்ளிச் சீருடைகளை வழங்கியதுதான். இன்று இளம்பிறை தொடங்கப்பட்டு ஒரு வருடத்திற்கு மேல் ஆகி, சிறிது வளர்ந்துவிட்ட நிலையில் அதே பள்ளிக்கு மீண்டும் சீருடைகள் வழங்க முடிவு செய்தோம். அதற்குக் காரணம் அந்த பள்ளியின் ஆசிரியர்களே. மற்ற அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்களைப் போல் அல்லாமல், இந்தப் பள்ளியில் மாணாவ-மாணவிகளுக்கு சிறந்த முறையில் கல்வி கற்றுத்தரப்படுகிறது. பாடம் நடத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், குழந்தைகள் பள்ளிக்கு வரத் தடையாக இருக்கும் பல்வேறு பிரச்சனைகளையும் தீர்த்து வைக்கின்றனர். தங்களது சொந்த செலவில் நோட்டுப் புத்தகங்கள், பேனா பென்சில்கள் என்று வாங்கிக் கொடுக்கின்றனர். மிக முக்கியமாக இளம்பிறையின் சார்பில் இதுவரை நாங்கள் சென்று வந்த பள்ளிகளிலேயே இந்தப் பள்ளியின் செயல்பாடுகள் மட்டும் தான் எங்களுக்கு மிகுந்த திருப்தியையும், செய்யும் உதவி நிச்சயம் உரியவர்களைப் போச் சேரும் என்ற திடகாத்திரமான நம்பிக்கையையும் கொடுத்தது.

இளம்பிறையின் சார்பில் அந்தப் பள்ளியின் ஒருங்கினைப்பாளர் திருமதி. சாந்தி காசிராஜன், எங்களுக்கு எந்த வேலையும் வைக்காமல் உள்ளூரிலேயே தரம் நிறைந்த துணிகளை, விலை குறைத்து வாங்கி, மொத்தமாக ரெடிமேட் ஆடைகள் தைக்கும் தையல்காரர்களிடம் கொடுத்து இரண்டே வாரத்தில் 40 சிறுவர், 40 சிறுமிகளுக்கு சீருடைகளை தயார் செய்து விட்டார். ஒரு சீருடையின் விலை சரியாக ரூ157 மட்டுமே. பூதாகரமான விலைவாசி உயர்வினால் சென்ற ஆண்டை விட (சென்ற ஆண்டு ஒரு சீருடையின் விலை ரூ130 க்கும் குறைவே) இந்த ஆண்டு ஒரு சீருடைக்கான விலை சற்று அதிகமாகியிருந்தாலும் கூட இவ்வளவு குறைந்த விலையில் தரமான சீருடைகள் வேறெங்கும் கிடைக்காது என்று நிச்சயமாகச் சொல்லலாம்.

சீருடைகள் தயாரானவுடன் எங்களை அழைத்தவர்கள், குழந்தைகளுக்கு எங்கள் கைகளால் அவற்றை கொடுக்க வேண்டும் என்றும் அப்படிச் செய்வதனால் அந்தக் குழந்தைகளின் மனதில் பிறர்க்கு உதவும் எண்ணம் விதைக்கப்படும் என்றும் கூறினர். அவர்களது அன்புக் கட்டளையை மறுக்க முடியாமல், இந்த ஜூலை மாதம் 8 ஆம் தேதி இளம்பிறையின் சார்பில் நான், நண்பன் அழகர்சாமி இருவரும் சில்லமரத்துப்பட்டி பள்ளிக்குச் சென்றோம்.

பைக்கில் போய் இறங்கியவுடனே வாசலில் இருபுறமும் அணிவகுத்து நின்ற சிறுவர்-சிறுமியர் கைதட்டி எங்களை வரவேற்றனர். பள்ளி நாட்களில் ஆண்டு விழாகளின் போது எங்கள் மாவட்ட கலெக்டரோ எஸ்.பியோ வரும் பொழுது பல முறை இது போல் நான் பக்கவாட்டில் நின்று கொண்டு கைதட்டியிருக்கிறேன். இதுவரை கீழே கூட்டத்திற்குள் அமர்ந்து மேடையில் ஆடிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு கைதட்டிக்கொண்டிருந்த நான் மேடையில் அமர்ந்து, எனக்காக ஆடிக்கொண்டிருந்தவர்களுக்கு கைதட்டிய தருணமும் இதுதான். அன்று வாழ்க்கையில் எதையோ சாதித்து விட்ட உணர்வு கிடைத்தது. மார்டன் டிரஸ் போட்டு ஹிந்தி பாடலுக்கு ஒரு டான்ஸ், பாவாடை சட்டையில் தமிழ் பாடலுக்கு ஒரு டான்ஸ். அவர்களே எதேதோ 'ஸ்டெப்'களை கம்போஸ் செய்து, அழகான காஸ்ட்யூம் போட்டு தங்களை அலங்கரித்துக்கொண்டு, ஆடி முடித்தவுடன் ஓடி வந்து எங்களிடன் கை குலுக்கிக்கொண்டனர்.

“இந்தக் கதர் ஆடையை பொன்னாடையாக போத்துகிறோம்” என்று எங்கள் இருவருக்கும் இரண்டு வெள்ளை டர்கி டவல்களைப் போர்த்தினார்கள். "பன்னாடைகளுக்கு பொன்னாடையா" என்று நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்த போது நண்பன் அதே வார்த்தைகளை என் காதில் கிசுகிசுத்தான். இவர்களைப் போல் படித்து பெரிய மனிதர்களாகி சிறுவயதிலேயே நன்மைகள் பல செய்திட வேண்டும், மேன்மக்களாக வாழந்திடவேண்டும், பெற்றோர்க்கு புகழ் தேடித் தந்திட வேண்டும் என்று அனல் பறக்க வாழ்த்துக்களையும் தங்கள் அன்பையும் செந்தமிழில் அள்ளித் தெளித்த போது கூச்சத்தில் நாங்கள் சற்று நெளிந்து கொண்டிருந்தோம்.

வாழ்த்து மடல் வாசிக்கப்பட்டு, பொன்னாடை போர்த்தப்பட்டு, சீருடைகள் வழங்கப்பட்டு, மற்ற பிள்ளைகளுக்கு இனிப்பு கொடுத்துவிட்டு நிறைவான மனதுடன் பிள்ளைகள் வாசல் வரை வந்து வழியனுப்ப நாங்கள் வீடு வந்தோம். அன்றைய தினம் நன்றாகப் பசித்தது, நன்றாகத் தூக்கம் வந்தது. இதை விட வேறு என்ன வேண்டும்?

குறைவான விலையில் சரியான அளவு, நிறைவான தரத்தில் 80 சீருடைகளை ஏற்பாடு செய்து அதை இளம்பிறையின் சார்பாக எங்கள் கைகளால் கொடுக்க வைத்தமைக்கு முதலில் திருமதி. சாந்தி காசிராஜன் அவர்களுக்கு எங்களது நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள். சீருடை வழங்குவதை ஒரு விழாவாக நடத்தி இளம்பிறையை பெருமைப்படுத்தியதற்கு பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியைக்கும், ஆசிரியர் பெருமக்களுக்கும் நன்றிகள்.

பிறர்க்கு உதவும் எண்ணம் பலர்க்கும் இருக்கிறது. பிறர் உதவியில்லாமல் வாழ முடியாதவர்கள் பலரும் இருக்கின்றனர். இளம்பிறை இவ்விருவருக்கும் இடையே ஒரு பாலமாகச் செயல்படுகிறது. உதவி செய்ய விரும்புவர்களும், உதவி வேண்டி நிற்பவர்களும் தாராளமாக எங்களை அணுகலாம். இனி உதவி செய்ய யாரும் இல்லை, அனைவருக்கும் அனைத்தும் கிடைத்துவிட்டது என்ற நிலை என்று வருகிறாதோ அன்று தான் எங்களது குறிக்கோள் நிறைவேறும். அந்த நிலைக்காகத் தான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம், உங்கள் துணையோடு!

The Last House On The Left | 2010 | English

2011-06-23T09:28:00.000-07:00

“நாம் வாழும் உலகம் எவ்வளவு பாதுகாப்பானது?”, “வெளியே செல்லும் உங்கள் பெண் பத்திரமாக வீடு திரும்புவாள் என்கிற உத்தரவாதம் இருக்கிறதா?”, அடித்தால் திருப்பி அடிக்க வேண்டாமா?” - இந்த வசனங்களை எங்கோ கேட்டது போல் இருக்கிறதா? யுத்தம் செய் படத்தின் டிரைலரில் வரும் வரிகளே இவை. இவையேதான் தான் ‘The Last House on the Left’ படத்தின் ஒன்-லைன். யுத்தம் செய் படத்தின் கதை தான் இதிலும். நம்மவர்கள் இடையில் சேரனின் காணாமல் போன தங்கை எப்பிசோடை சொருகி ஒரு போலீஸ் ஸ்டோரியாக சொல்லி, கிளைமாக்ஸில் மிகை யதார்த்தத்துடன் முடித்திருப்பார்கள். இவர்கள் கதைக் கருவை மட்டுமே சுத்தி வந்து அழகாக முடித்திருக்கிறார்கள்.

முதல் காட்சியில் ஒரு ரயில்வே க்ராஸிங் அருகே முகமுடி அணிந்த இருவர் காரில் கைது செய்யப்பட்டு கொண்டு செல்லப்படும் கொலையாளி ஒருவனை போலீஸாரைத் தாக்கி தப்பவைக்கின்றனர். தப்பித்த கைதி தன்னை கைது செய்த போலீஸை வில்லத்தனமாக ஒரு வசனத்தைப் பேசிவிட்டு தலையில் சுட்டுக் கொன்று தன் சகாக்களுடன் தப்பிச் செல்கிறான்.

அடுத்த காட்சியில் தங்களது வேலையை எல்லாம் முடித்து விட்டு விடுமுறைக்காக 17 வயது மகளான மேரியுடன் (Mari) ஏரிக்கரையில் அமைந்திருக்கும் தங்களது போட் ஹௌஸிற்கு வருகின்றனர் ஜான்-எம்மா (John-Emma) தம்பதியினர். அடர்ந்த காடு போன்றதொரு இடத்தில் ஏரிக்கரை அருகே தனிமையான ஒரு இடத்தில் அமிந்திருக்கிறது இந்த வீடு. அருகில் ஒரு சின்ன கெஸ்ட் ஹௌஸும் உண்டு. வந்த சிறிது நேரத்திலேயே காரை எடுத்துக் கொண்டு தன் தோழி பெய்ஜ்ஜைக் (Paige) காண ஊருக்குள் செல்கிறாள் மேரி. மேரி ஒரு டிபார்ட்மென்டல் ஸ்டோரில் வேலை செய்பவள். அவளுடன் பேசிக்கொண்டு மேரி உட்கார்ந்திருக்கும் போது, கடைக்கு வரும் ஜஸ்டின் என்பவனோடு பேச்சு ஏற்பட நட்பாகிறது.

தன்னிடம் மெரிஜுனா எனப்படும் போதை பொருள் இருப்பதாகச் சொல்கிறான். பெய்ஜ் அதை உபயோகிக்க எண்ணி அவனுடன் அவன் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கு வருவதாகச் சொல்கிறாள். மேரியையும் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்கிறாள். போதையைப் போட்டுவிட்டு ரூமிற்குள் இந்த "டீன்"கள் உலாத்திக்கொண்டிருக்க தடால் என்று கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே வருகின்றனர் ஜஸ்டினின் தந்தை, அவரது காதலி, மற்றும் ஒரு நண்பன். பயந்து நடுங்கும் ஜஸ்டினிடமும் ஒன்று புரியாமல் முழித்துக்கொண்டிருக்கும் மேரி-பெய்ஜிடமும் இங்கு என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று கோபமாகக் கேட்கிறார்கள்.

டிவியில் முந்தைய இரவு போலீஸாரைக் கொடூரமாகக் கொன்று விட்டு தப்பித்த மூவரைப் பற்றிய செய்தி வருகிறது. ரயில்வே க்ராஸிங் கேமராவின் உதவியினால் குற்றவாளிகளின் முகமும் தெளிவாகக் காட்டப்படுகிறது. அவர்கள் தான் இவர்கள் என்று தெரியவருகிறது. போலீஸ் வெளியே வெறிகொண்டு தங்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் சமயம், இந்த இரு பெண்களும் (மேரி - பெய்ஜ்) வெளியே சென்றால் ஆபத்து எனக் கருதி இவர்களை பணயக்கைதியாக்கி அவர்கள் வந்த காரிலேயே அழைத்துச் செல்கின்றனர். போகும் வழியில் மேரி முரண்டு பிடித்து தாக்க ஆரம்பிக்க கார் ஒரு மரத்தில் மோதி பயங்கர விபத்துக்குள்ளாகிறது. அனைவரும் காயமடைகின்றனர். வில்லன்கள் காயத்துடன் கோபமும் அடைகின்றனர். இவர்கள் இருவருக்கும் சரியான பாடம் கற்பிக்க நினைக்கின்றனர்.

அதன் பிறகு மேரி-பெய்ஜ் நிலைமை என்ன ஆனது என்பதை சொல்லத்தேவையில்லை. புயல் காரணமாக அந்த ஏரியாவில் இருக்கும் ஒரே வீடான போட் ஹௌஸிற்கு வருகிறார்கள் கொலையாளிகள். மேரியும் குற்றுயிரும் குறை உயிருமாக தப்பிப்பிழைத்து அதே வீட்டிற்கு வருகிறாள். வீட்டில் இருப்பது மேரியின் பெற்றோரான ஜான்-எம்மா. இதன் பின் நடப்பது டிவிடியில் பார்த்து தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய மீதிக் கதை.

I Split on Your Grave என்றொரு படம். தன்னைக் கற்பழித்த காமுகர்களை அந்தப் பெண்ணே தேடிப் பிடித்துக் கொடூரமாகக் கொல்வாள். அதே டைப் கதைதான் இதுவும். தாங்கள் உயிரையே வைத்திருக்கும் தங்களது மகளை துன்புறுத்திய மிருகங்களை எப்படி சாதாரண ‘கார்பொரேட்’ பெற்றோர்கள் வேரறுக்கிறார்கள் என்பதே இந்தக் கதை. முந்தைய படமும் 1980 களில் வெளிவந்து பின் சென்ற வருடம் ரீ-மேக்கப்பட்டது. இந்தப் படமும் 1972 ஆம் ஆண்டு இதே பெயரில் வெளிவந்த படத்தின் ரீ-மேக்கே ஆகும்.

பிடிக்கும் பிடிக்காது என்று சொல்வதற்கு இந்தப் படத்தில் எதுவும் இல்லை. ஊருக்குள் என்னவெல்லாம் நடப்பதற்கு வாய்ப்புகள் இருக்கிறது, எப்படிப்பட்ட மிருகங்கள் வாழும் இடத்தில் சாமாணியர்களான நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம், ‘இதெல்லாம் ஒரு மேட்டரா’ என்கிற ரீதியில் நாம் செய்யும் சின்ன சின்னத் தவறுகள் எவ்வளவு பெரிதாக உருவெடுக்கும் என்பவற்றைத் தெரிந்து கொள்ளவே இந்தப் படங்கள், பகிர்வு எல்லாம்.

வித விதமாக கொலை செய்வது எப்படி என்று தெரிந்து கொள்ளவும் இந்தப் படம் பயன் பெறலாம்.

நண்பர் ஜாக்கிசேகர் எழுதிய I Split on Your Grave பதிவைப் படிக்க இங்கே க்ளிக்கவும்

The Last House on the Left படத்தின் டிரைலர் இங்கே.

நமது கையாலாகாதத்தனமும், அமெரிக்க டிவி சேனலின் ஆதாரமும்

2011-06-18T12:34:00.000-07:00

'அவன் இவன்' பற்றியது தான் எனது அடுத்த பதிவாக இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணி இருந்தேன். ஆனால் அதற்கு முன்பு இந்தப் பதிவை போட்டே ஆக வேண்டிய கட்டாயம். "இதைப் பகிர்தல் வேண்டாம்" என்று எவ்வளவோ நினைத்தாலும், என்னால் என் மனசாட்சி கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல முடியவில்லை. உயிரோடிருக்கும் பொழுதும், பின் கொத்துக்கொத்தாக ஷெல்லடிபட்டு இறந்துகொண்டிருந்த போதும், என் சகோதர சகோதரிகளுக்கு செய்ய வேண்டிய நேரத்தில் எதுவும் செய்யாமல் இப்போது எல்லாம் முடிந்தபிறகு, அவர்கள் எப்படி வகை வகையாக சித்ரவதை செய்யப்பட்டு இறந்தார்கள் என்பதர்க்கான சாட்சியை சம்பிரதாயமாக எனது தளத்தில் பகிர்வதற்கு உண்மையில் வெட்கமாகவே இருக்கிறது.

நான் கையாலாகாதவன். என்னால் உணர்ச்சிப் பொங்க வீறுகொண்டெழுந்து என் மக்களைக் கொன்ற மிருகங்களை வேட்டையாட முடியாது. இப்படி எதாவது வீடியோவை என் தளத்தில் பகிர்ந்து ஒரு மூச்சு புலம்பத்தான் முடியும். ஆனால் இதைப் பகிர்வதன் மூலம், எம் மக்களின் மரண ஓலம் இன்னும் சிலருக்கு கேட்க வாய்பிருக்கிறது. அதனால் திடீரென்று ஏதாவது எழுச்சி ஏற்பட்டு ஏதாவதொரு வகையில் நன்மை நடக்கிறது என்றால் அது எனக்கு மகிழ்ச்சியே. என்ன நடந்தது என்பது அனைவருக்கும் தெரிய வேண்டும். நம் மக்களைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை, அவர்களை கொன்றவர்களையாவது நாம் நம் அரசாங்கத்தின் மூலம் தண்டிக்க வேண்டாமா? இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத் தான் ஒருவர் இறந்ததையே காரணம் காட்டி காங்கிரஸ் பலர் கொல்லப்படுவதை பார்த்து ரசிக்கப்போகிறது? எத்தனை நாளைக்குத் தான் நாம் "இது அரசியல் சமாச்சாரம், இதற்கும் எனக்கும் சம்பந்தம் இல்லை" என்று அமைதியாகவே இருக்கப் போகிறோம்? அமெரிக்க டிவி சேனல் நம் மக்கள் கொல்லப்பட்ட ஆதாரத்தைக் காட்டுகிறது. நம்மவர்கள் என்ன செய்தார்கள்? என்ன செய்யப் போகிறார்கள்?

பத்தொன்பதே வயதான ஈழத்தொலைக்காட்சியின் செய்திவாசிப்பாளர் இசைப்ரியாவை பிணமாக பார்க்கும் போது உண்மையிலேயே இதயம் கணக்கிறது. மண்டை சிதறிய நிலையில் தூக்கிச் செல்லப்படும் அந்த 2 வயது சிறுவன் என்ன தவறு செய்தான்? பெண்கள் குனியும் போது தான் செல்போன் கேமராவில் படமெடுக்கிறார்கள் என்றால், கற்பழித்து கொல்லப்பட்டு, அவர்களது சடலங்களை தூக்கிப் போடும் போதும் அந்த உடலைப் படமெடுக்கிறார்கள். செத்தொழிந்த பிறகு நரகம் என்று வேறோரு உலகத்திற்கு போவோம் என்று சொல்கிறார்கள். நாம் வாழும் இந்த உலகத்தை விட வேறு என்ன இருந்து விடப் போகிறது அந்த பொல்லாத நரகத்தில்? படுத்தால் நிம்மதியாக தூக்கம் வருவதில்லை. இதை விட வேறென்ன சித்ரவதை இருந்துவிடப்போகிறது?

இந்தக் காணொளி பலவீனமானவர்களுக்கல்ல என்றெல்லாம் நாம் சொல்லப்போவதில்லை. பலவீனமானவர்கள், பெண்கள், குழந்தைகள், 18 வயது நிரம்பியோர் என்றெல்லாம் சிங்கள மிருகங்கள் பாரபட்சம் காட்டவில்லை. அவர்களுக்கு தெரிந்ததெல்லாம், தேவையாக இருந்ததெல்லாம் தமிழர்களின் உயிரும், தமிழ் பெண்களின் கற்பும்தான். நம் மக்களுக்கு என்ன நடந்தது, நாம் என்ன செய்யத் தவறினோம் என்பதை நாம் நிச்சயம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்தக் காணொளியை மிச்சமிருக்கும் ஒவ்வொரு தமிழனும் நிச்சயம் பார்க்கவேண்டும்.

அமெரிக்க சேனலான டிவி9 இறுதிக்கட்ட ஈழப்போரின் போது சிங்கள வெறிநாய்கள் நடத்திய அட்டூழியங்களைத் தொகுத்து வெளியிட்ட காணொளி உங்கள் பார்வைக்கு.

ஆரண்ய காண்டம் | 2011 | தமிழ்

2011-06-10T12:46:00.000-07:00

"என்னடா பெரிய ஃப்ரெண்ட்ஷிப்பு, ஈயும் பீயும் ஃப்ரெண்ட்ஷிப்பு; பீ காஞ்சா ஈ பறந்திறபோது" இந்த டயலாக்கை எழுதியவரது முதல் படம் தான் 'ஆரண்ய காண்டம்'. பெயர் தியாகராஜன் குமாரராஜா. கொஞ்சம் கலீஜாக இருந்தாலும் இப்படிப்பட்ட டயலாக் தமிழ் சினிமாவிற்கு புதிது. அவர் எடுத்திருக்கும் இந்தப் படமும் இந்த டயகாக்கைப் போலவே தான்.

நாம் எத்தனையோ கேங்க்ஸ்டர் படங்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். தமிழிலும் பிற மொழிகளிலும். ஆனால், இந்த மாதிரியான ஒன்றை நான் பார்த்ததில்லை. தமிழ் சினிமா உருப்பட்டுவிடுமோ என்கிற கவலை பல பேருக்கு வரும் சாத்தியம் இருக்கிறது. ஒரு பாட்டு இல்லை, இரட்டை அர்த்த வசனம் இல்லை, ஹீரோயின் தொப்புள் காட்டவில்லை, தனி டிராக் காமெடியன் இல்லை. சத்தியமாக இது ஒரு தமிழ் சினிமாதான் என்று அடித்துச் சொன்னால்தான் நம்மவர்கள் நம்புவார்கள். உலக சினிமா உலக சினிமா என்று சொல்கிறார்களே, அது நிச்சயம் இப்படித்தானிருக்கும் என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. New York நகரத்தில் நடந்த South Asian Internation Film Festivalலில் ஜூரி அவார்ட் வாங்கும் போதே தெரிந்திருக்கவேண்டும் படம் எப்படியென்று. நிதானமாக செல்லும் காட்சிகள், ஸ்லோ மோஷன் ஆக்ஷன், சேஸிங் கோரியோகிராபி, கதையின் மாந்தர்கள் நியாயமாக பேசவேண்டிய, பேசக்கூடிய இயல்பான வசனங்கள் வார்த்தைகள், பிரம்மிப்பூட்டும் கேமரா கோணங்கள், அருமையான அதேசமயம் கதையை விட்டு நகரவிடாமல் பிடித்துவைக்கும் பாடல்கள் இல்லாத பின்னனி இசை, சின்ன சின்ன டுவிஸ்ட்கள், அற்புதமான நடிப்பு... இவ்வளவு இருக்கிறது உலக சினிமா லிஸ்டில் ஈஸியாக இடம்பெற, வேறு என்ன வேண்டும்?

படத்தின் கதை. சிங்கப்பெருமாள் ஒரு தாதா. 'ஆய் ஊய்' என்று முன்பு இருந்திருக்கலாம் ஆனால் இப்பொழுது நிலைமை வேறு. ஒரு இளம்பெண்ணை 'வைத்து' இருந்தாலும் பிரயோஜனம் இல்லாமல் இருக்கிறது. அந்த இளம்பெண்ணின் பெயர் சுப்பு. காலங்காத்தாலேயே ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் அவமானபட்டு, அதேசமயம் கெத்து குறையாமல் வெளியே வரும் சிங்கப்பெருமாளிடம் ஒரு போதைப் பொருள் டீலிங் பத்தி சொல்லி எடக்கு மடக்காக ஏதோ சொல்லி 'பசுபதி' சீண்ட, காண்டாகிறான். பசுபதியை போட்டுத்தள்ள முடிவு செய்கிறான். ஆனால் பசுபதி சரியான நேரத்தில் எஸ்கேப். இது ஒரு பக்கமிருக்க, ஒரு பக்கம் கஜேந்திரன், கஜபதி என்கிற இன்னொரு பிரதர்ஸ் கேங் சரக்கைத் தேடி அலைய, மறுபக்கம் சூதாட்டத்தில் மொத்த சொத்தையும் இழந்து சேவல் பந்தயத்தில் கலந்து கொண்டு கடனை அடைக்க முயலும் காளையனும் அவனது மகன் கொடுக்காபுளியும். இவ்வளவு களேபரத்தில் ஒரு கிளுகிளுப்பு என்றால் அது சிங்கப்பெருமாளிடம் வேலைபார்க்கும் சப்பைக்கும் சுப்புவுக்குமான காதல். உடனிருப்பவர்கள் சப்பையை சப்பை என்று நினைக்க, சப்பையோ சிங்கப்பெருமாளால் செய்யமுடியாததைச் செய்கிறான். முக்கியமான இந்த ஆறு கதாபாத்திரங்களான சிங்கப்பெருமாள், பசுபதி, சப்பை, சுப்பு, காளையன், கொடுக்காப்புளி ஆகியோரைச் சுற்றி ஒரு நாளில் நடக்கும் கதையே 'ஆரண்ய காண்டம்'. முதல் காட்சியிலேயே கதையை சொல்ல ஆரம்பித்து, கிளைமாக்ஸில் அழகாக முடித்திருக்கிறார் இயக்குனர். முதல் பாதி "என்னடா இது?" என்று கேட்க வைத்தாலும் இரண்டாம் பாதி "அடடே பேஷ்" போட வைக்கிறது. பல முறை பார்த்த கதையாகத் தெரிந்தாலும் 'மேக்கிங்' என்கிற அடிப்படையில் நிச்சயம் ஒரு புது அனுபவத்தைத் தரக்கூடியது "ஆரண்ய காண்டம்".

கதாபாத்திரங்களின் அறிமுகமோ, ப்ளாஷ்பேக் காட்சியோ எதுவுமே இல்லாமல் போகிற போக்கில் கேரக்டர்களை அறிமுகப்படுத்தி, அவர்களது கேரக்டர்களையும் புரிய வைக்கும் முதல் இடத்திலேயே 'சபாஷ்' வாங்கி விடுகிறார் இயக்குனர் தியாகராஜன் குமாரராஜா. காஸ்டிங் எனப்படுகிற கதை மாந்தர்கள் தேர்வில் அடுத்த சபாஷ். இந்தக் கேரக்டர்களுக்கு இந்தந்த ஆட்களைத் தவிர யாரையும் படம் பார்த்து வெளியே வரும்போது நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியவில்லை. கேமரா கோணங்கள் - அதியற்புதம் என்பது முதல் டிரைலர் வெளிவந்தபோதே தெரிந்து விட்டது. ஒளி ஓவியர் P.S. விநோத்திற்கு ஒரு சபாஷ். பிண்ணனியிசை - பெரும்பாலும் பின்னணியில் பழைய பாடல்கள் தான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது என்றாலும் (உதாரணம்: இந்த மற்றும் இந்த டிரைலர்) தேவையான இடங்களில் 'அட' போட வைத்ததால் யுவன் ஷங்கர் ராஜாவிற்கு ஒரு சபாஷ். சமீபத்திய படங்களில் சிறந்த பின்னணியிசை என்றால் அது "ஆரண்ய காண்டத்தில்" யுவன் கொடுத்திருப்பது தான். பாடல்கள் இல்லாமல் ஒரு படத்தை ஒத்துக்கொண்டதற்கே இன்னொரு சபாஷும் தாராளமாகப் போடலாம். அடுத்தது படத்தொகுப்பு - வேகவேகமாக மாறும் காட்சிகளிலும், மெதுவாக மிக மெதுவாக 'எடிட்' செய்யப்பட்டிருக்கிற ஆக்ஷன் காட்சிகளிலும், பயமுருத்தாத க்ளோஸப் காட்சிகளிலும், பளுப்பு, சிகப்பு என்று விதவிதமான கலரிங்கிலும் சபாஷ் வாங்கி விடுகின்றனர் பிரவீன் K.L மற்றும் N.B ஸ்ரீகாந்த். (உதாரணம்: இரண்டாவதாக வெளிவந்த இந்த டிரைலர்) இந்த மாதிரியான ஒரு படத்தை துணிந்து தயாரித்து, போராடி வெளியிட்டிருக்கும் S.P.B.சரணிர்கு ஒரு தனி சபாஷ்!

தனியாக ஒரு பத்தி எழுத வேண்டும் படத்தின் வசங்களைப் பற்றி. முதல் உதாரண வசனம், படத்தின் முதல் வசனம். சிங்கப்பெருமாளிடம் சுப்பு சொல்லும் வசனம்.

"உன்னால எதுவும் பண்ணமுடியலனா என்ன ஏன்யா அடிக்கிற?"

படத்திற்கு 'A' செர்ட்டிபிகேட் கொடுத்திருப்பது வயலன்ஸிற்காக அல்ல வசனத்திற்காக என்று தான் தோன்றுகிறது (உதாரணம்: இந்த டிரைலர்). அந்த அளவிற்கு அள்ளித் தெரித்திருக்கிறார்கள். இதுவரை வந்த, இனி வரப்போகும் எந்த தமிழ் படத்திலும் இவ்வளவு கெட்ட வார்த்தைகள் வர வாய்ப்பே இல்லை. 56 கட் எங்கே வெட்டினார்கள் என்று தெரியவில்லை. "அப்போ இன்னும் இருக்கா?" என்று தான் கேட்கத் தோன்றுகிறது. சுள்ளான் கொடுக்காப்புளியில் ஆரம்பித்து ஆளாளுக்கு ஆசால்ட்டாக அந்த ஓழி, இந்த ஓழி, அந்த மவன், இந்த மவன் என்று பட்டையை கிளப்பியிருக்கிறார்கள். பல இடங்களில் இந்த வசனங்கள் காமெடி கேப்பையும் பில் செய்கிறது.

உதாரணத்திற்கு சிங்கப்பெருமாள் தன் அடியாளுடன் பேசும் வசனம்.

சிங்கம்: "என்னடா யோசிக்கிற?"
அடியாள்: "இல்ல, பசுபதிய புடிச்சு என்ன பண்ணலாம்னு"
சிங்கம்: "ம், முத்தம் குடுத்து மேட்டர் பண்ணு, போய் கொன்னுட்டு வடான்னா..."

இன்னொரு வசனம் சுப்புவிடம் சப்பை பேசுவது.

"எனக்கு கமல் தான் புடிக்கும். ஏன்னா அவர் தான் ஹீரோயின புடிச்சு நச்சுனு கிஸ் அடிச்சிடுவாரு. "ஹேராம் படத்துல கூட நடிச்ச பொம்பளையோட குண்டிய கடிச்சிடுவாரு"

இப்படி ரஜினி, கமலில் ஆரம்பித்து பிரபு, குஷ்பு ஏன் தாவூத் பாய் வரைக்கும் ஓட்டி எடுத்திருக்கிறார்கள் வசனத்தில். சேவல் சண்டையின் போது காளையன் பேசும் வசனங்கலெல்லாம் கேட்கும்பொழுது கொஞ்சம் பழக்கமில்லையென்றால் காது அழுகிப்போகும் அபாயமிருக்கிறது. அவ்வளவு ஆரவாரம். உட்கார்ந்து உட்கார்ந்து எழுதியிருப்பார் போல!

ஐநாக்ஸில் டிக்கட் 220ரூ, போய் வர ஆட்டோ 40ரூ, அதிகமாக பசியெடுத்துத் தொலைத்ததால் காஃபி, சமோஸா 90ரூ. மொத்தம் 350ரூ கொடுத்து, கம்பெனி சார்பில் லீ-மெரிடியலின் இன்று நடக்கும் பார்ட்டியை ஒதுக்கி "ஆரண்ய காண்டம்" பார்க்க ஓடோடி வந்ததற்கு பரம திருப்தி. தியேட்டரில் என்னையும் சேர்த்து பத்தே பேர் தான் அமர்ந்திருந்ததால் "ஸ்பெஷல் ஸ்கிரீனிங்" போய் வந்த எபெக்ட் வேறு.

யதார்த்தத் திரைப்படங்கள் என்பது பழைய வீடு, முள்ளும் மலரும் ஆரம்பித்து சமீபத்திய அழகர்சாமியின் குதிரை போலத்தான் இருக்க வேண்டும் என்கிற அவசியமில்லை. ஆரண்ய காண்டம் போலவும் இருக்கலாம். நிச்சயம் ஒரே ஒரு முறையேனும் கண்டிப்பாகப் பார்க்க வேண்டிய படம். இதுவே ஹாலிவுட் படமாக இருந்திருந்தால், சிறந்த படம், சிறந்த இயக்குனர், சிறந்த கதாசிரியர், சிறந்த பின்னணியிசை, சிறந்த படத்தொகுப்பு, சிறந்த ஒளிப்பதிவு என்று வரிசையாக பல விருதுகளை அள்ளியிருக்கும். கொரிய படமாக வெளிவந்திருந்தால் நம்மவர்கள் "இத பாத்து கத்துக்கோங்கையா" என்று எழுதி மகிழ்ந்திருப்பர். ஆனால் படம் வந்திருப்பது தமிழில் அல்லவா... பார்க்கலாம் ரிசல்ட் எப்படியென்று...

ஆதலால் காதல் செய்வீர்... 04

2011-06-02T12:12:00.000-07:00

ஆதலால் காதல் செய்வீர்... 01, 02, 03

அமுதா - 02

“என்ன சொல்றார் மிஸ்டர்.கிஷோர்? இந்த முறையும் கண்ணீர் காவியம் தானா?” அமுதா முறைப்பதைப் பொருட்படுத்தாமல் சிரித்துக் கொண்டே கேட்டான் பாஸ்கர்.

“உங்களுக்கு என்ன பாத்தா கேனச்சி மாத்தி இருக்கா?”

“இல்லையே... ஏன், என்னாச்சு?”

“உங்களுக்கெல்லாம் என்ன பாத்தா நக்கலா போச்சு”

“இப்போ நான் என்ன கேட்டுட்டேன்னு இவ்ளோ கோபப்படுற? ரிலாக்ஸ்… கேஸ் எந்த லெவல்ல இருக்குனு தெரிஞ்சிக்க கேட்டேன். தப்பா?”

“கேஸ் என்ன ஆச்சுனு நேரடியா கேட்கவேண்டியது தான? மிஸ்டர் கிஷோர் மயிரெல்லாம் எதுக்கு உங்களுக்கு”

“அடிப்பாவி... என்ன மயிருகியிருனெல்லாம் பேசுற?”

“என்னது ‘டி’ யா?”

“ஐய்யையோ, வேண்டாம்டா சாமி! நேரடியா, தெளிவா கேக்குறேன். கேஸ் என்னம்மா ஆச்சு?”

“வழக்கம்போல தான். வாய்தா... அடுத்த மாசம் மறுபடியும் போகனும்”

“புது வக்கீல். எஃப்பீஸியண்ட்... அது இதுனு சொன்ன”

“ஆமா சொன்னேன். என்னை என்ன பண்ணச் சொல்றீங்க?”

“ஹும். சரி இந்த வீக் எண்ட் எங்க வீட்டுக்கு வாங்க”

“வாராவாரம் வந்துக்கிட்டு தான இருக்கேன். இதுல என்ன இருக்கு புதுசா?”

“நீ வர்ற சரி. இந்த தடவ உங்க அப்பா அம்மாவையும் கூட்டிட்டு வா”

“முதல்ல நீங்க உங்க அப்பா அம்மாவ எங்க வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வாங்க. அப்புறம் நான் கூட்டிட்டு வர்றேன்”

“நான் தான் மொதல்ல கேட்டேன். அண்ட், உனக்கே தெரியும் அப்பாவுக்கு முன்னமாதிரி இல்ல. உடம்பு அடிக்கடி சரியில்லாம போகுது. அம்மா வேற கவலைல இருக்காங்க”

“இந்த நிலைமைல நான் உங்க வீட்டுக்கு வந்தா நல்லாவா இருக்கும்? அம்மாவுக்கு தான் கஷ்டம்”

“கஷ்டமெல்லாம் ஒன்னுமில்ல. அம்மா சந்தோஷம் தான் படுவாங்க. வேணும்னா கொஞ்ச நேரம் வீட்ல பேசிட்டு இருந்துட்டு, வெளிய எங்கயாவது போகலாம். ம்ம்ம்... ரெஸ்டாரண்ட்! என்ன சொல்ற”

“ரெஸ்டாரெண்டெல்லாம் வேண்டாம்... கோவிலுக்கு போலாம்”

“சரி கோவிலுக்கு போய்ட்டு அப்படியே ரெஸ்டாரெண்ட்ல டின்னர் முடிச்சிக்கலாம்”

“ஓக்கே... ப்ளான்ல எதுவும் சேஞ்சஸ் இருக்காதே. எல்லாரும் கிளம்பி ரெடியா இருக்கும் போது. நாங்க வெளிய போறோம் நீ வராதனு போன் பண்ணக்கூடாது”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் பண்ணமாட்டேன். ப்ளான் கன்பார்ம்ட்”

அந்த வாரம் முழுவதும் இந்த ‘ப்ளான்’ பற்றிய பேச்சாகவே இருந்தது. இருவருக்குள்ளும் நிச்சயமான முடிவு எதுவுமில்லை என்றாலும், தங்களது பெற்றோர்கள் சந்திப்பதை இருவருமே விரும்பினர். அமுதாவிற்கு இப்படியானதொரு ‘மீட்டிங்’ நிச்சயம் தேவைப்பட்டது. தன் தாய் தந்தையரது மனவருத்தங்கள் இதனால் நிச்சயம் குறையுமென்று நம்பினாள். இடையில் ஒரு நாள் பாஸ்கரது அம்மாவே போன் செய்து அழைத்துவிட்டதால் அமுதாவை கையில் பிடிக்க முடியவில்லை. ‘வரமட்டேன்’ என்று சொன்ன தன் அப்பாவையும் ‘என் வாழ்க்கை’ அது இதுவென்று பேசி சம்மத்திக்க வைத்தாள். அந்த நாளும் வந்தது. அமுதா தன் அப்பா அம்மா சகிதம் பாஸ்கர் வீட்டிற்கு ஆட்டோவில் வந்திறங்கினாள்.

பாஸ்கர் உள்ளேயே நிற்க, வாசலுக்கு வந்து கதவைத் திறந்து வரவேற்றார் பாஸ்கரின் அம்மா. உள்ளே படுத்திருந்தார் பாஸ்கரின் அப்பா. இவர்கள் உள்ளே வந்ததும் மெதுவாக எழுந்து வந்தார். நலம் விசாரிப்புகள், சிரிப்புகள் முடிந்து என்ன பேசுவதென்பது தெரியாமல் இருந்த சமயம் ‘காஃபி’ எடுத்துக்கொண்டு வருகிறேன் என்று பாஸ்கரின் அம்மா உள்ளே சென்று விட்டார். அப்பா எதுவும் பேசாமல் இருக்க பாஸ்கர் ஆரம்பித்தான்.

“ஒரு அரைமணி நேரத்துல கோவிலுக்கு கெளம்பிரலாம். லேட் ஆச்சுன்னா கூட்டம் அதிகமா இருக்கும்”

“ம்” அமுதா தான் தலையசைத்தாள்.

“ரெண்டு ஆட்டோ எடுத்துக்கலாம்” என்று பாஸ்கர் சொல்ல “நான் வரல” என்று அவனது அப்பாவிடமிருந்து பதில் வந்தது. “சரி அப்போ நானும் அம்மாவும் பைக்ல வந்துற்றோம்” என்றான் பாஸ்கர். பாஸ்கரது அப்பாவின் பதில் அமுதாவின் பெற்றோர்களுக்கு தர்மசங்கடத்தை ஏற்படுத்தினாலும், அவரது உடல் நிலையையும், அதற்கு மேலாக ஏதாவது சொல்லப்போய் அதனால் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் அமுதாவின் பேச்சையும் மனதில் கொண்டு எதுவும் பேசாமல் மௌனம் காத்தனர். “அப்பா வரவில்லை என்று சொன்னதற்கு பாஸ்கர் ஏன் எதுவும் சொல்லவில்லை” என்ற நினைப்பு அமுதாவின் மனதிலும் எழுந்தது. பிறகு தனியாகக் கேட்டுக் கொள்ளலாம் என்று அமைதியானாள்.

காப்பி குடித்து விட்டு இருபது நிமிடத்திலேயே கோவிலுக்குக் கிளம்பிவிட்டனர். கோவிலில் கூட்டம் அதிகமில்லை என்பதால் சீக்கிரமே பிரகாரத்தைச் சுற்றிவிட்டு ஒரு இடத்தைப் பார்த்து உட்கார்ந்தனர். பாஸ்கரின் அம்மா அமுதாவின் நெற்றியில் குங்குமமிட்டு ‘என் வீட்டு மஹாலட்சுமி’ என்று வாழ்த்தினார். அமுதாவே இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. நீண்ட நாள் மறைந்திருந்த வெட்கம் இன்று சந்தோஷத்துடன் கலந்து தானாகவே வெளிவர, தலை குனிந்து, சிரித்து ‘தாங்க்ஸ் ஆண்டி’ என்றாள். அமுதாவின் தாய் புடவை தலைப்பால் தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்ததை யாரும் கவனிக்கவில்லை. அதுவரை எல்லாம் சரியாகவும் சந்தோஷமாகவும் தான் நடந்து கொண்டிருந்தது.

“அப்போ கிளம்பலாமா” பாஸ்கர் கேட்க “வீட்டுக்கு தான” என்று கேட்டார் அவரது அம்மா.

“இல்லம்மா ஹோட்டலுக்கு, சொல்லிதான கூட்டிட்டு வந்தேன்” அமுதா தன்னை முறைப்பதை பாஸ்கர் கவனிக்கத் தவரவில்லை.

“எப்போடா சொன்ன? வீட்ல அப்பா தனியா இருக்கார். அவருக்கு யார் சாப்பாடு கொடுப்பா? அமுதாம்மா நீங்களும் எங்க வீட்லயே சாப்பிடலாம் பரவாயில்ல. எதுக்கு ஹோட்டல் ஹீட்டல்லெல்லாம் சாப்பிட்டுகிட்டு”

"இல்ல... இல்லங்க இன்னொரு நாள் வர்றோம். இன்னிக்கி வேண்டாம்" நல்ல விதமாகத் தான் பதிலளித்தார் அமுதாவின் அம்மா. ஆனால் பாஸ்கரின் அம்மா என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை சொல்லியிருக்கக்கூடாத வார்த்தைகளை சொல்லிவிட்டார் "இன்னிக்கி என்ன வந்துச்சு அமுதா அம்மா, இன்னிக்கி வந்தா சாப்பாடு போடமாட்டேன்னா சொன்னேன்" சிரித்துக்கொண்டே கேட்டுவிட்டார்.

அதுவரை அமைதியாக இருந்த அமுதாவின் அப்பா விருட்டென்று எழுந்தார் "போலாம்!" மகளையும் மனைவியையும் பார்த்தார். பாஸ்கருக்கு நிலைமை சுரீரென்று உறைத்தது. ஏதோ சொல்ல வந்தவன் அமுதாவைப் பார்த்தான். அதிர்ச்சியிலிருந்து அமுதா மீளவில்லை. இந்த நேரத்தில் தன் அப்பாவிடம் எதுவும் பேச முடியாது என்று அவளுக்குத் தெரியும். தான் உபயோகித்தது கொஞ்சம் தவறான வார்த்தைகள் என்பதை பாஸ்கரின் அம்மா உணர்ந்திருந்தாலும், எதுவும் பேசாமலே நின்றிருந்தார்.

"சோத்துக்கு இல்லாம நாம என்னமோ வீடு வீட போய்க்கிட்டு இருக்குற மாதிரியில்ல அந்த அம்மா பேசுது. எப்படி இருக்கு என்ன பார்த்தா எல்லாருக்கும்? அந்த ஆளு என்னடான்னா வீட்டுக்கு வந்தவங்கள 'வா' னு கூட கூப்பிடல, இந்த பாஸ்கர் என்னடான்னா வீட்ட விட்டு வெளிய கூட்டிட்டு போறதிலேயே குறியா இருந்தான். நீ என்ன சொல்லி என்ன கூட்டிட்டுப் போன?" அமுதா வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு தன் தந்தை கோபப்பட்டுப் பார்த்தாள்.

"நான் அப்படி என்ன சொல்லிட்டேன்னு அந்த ஆளுக்கு இவ்ளோ கோவம்? அந்த ஆளுக்ளே சரியில்ல" பாஸ்கர் வீட்டிலும் சத்தம் அதிகமாகத்தான் இருந்தது.

The Hot Chick | 2002 | America

2011-05-26T10:39:00.000-07:00

எந்தவித லாஜிக்கும் பார்க்காமல், ஒன்னே முக்கால் மணி நேரம் சிரிக்க மட்டும் நேரம் ஒதுக்குவதற்கு நீங்கள் தயார் என்றால் உங்களுக்கான படம் - The Hot Chick. முதலில் எதோ மொக்கை B - Grade காமெடி படமாகத் தான் இருக்கும் என்று நினைத்திருந்தேன். ஹீரோயின் பிகர் கொஞ்சம் சூப்பராக இருந்ததால் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். முதல் காட்சியே “ஐயோ சாமீ” என்று தான் இருந்தது. ஆனால் போகப் போக படம் அதகளம். சிரித்து சிரித்து வயிறு புண்ணானது. பலர் இந்தப் படத்தை மொக்கை என்று உதரித் தள்ளும் வாய்ப்புள்ளது. ஆனால் என்னைப் போன்ற ஒருசிலருக்கு நிச்சயம் இந்தப் படம் பிடிக்கும். There is something about Mary படத்தை விட இந்தப் படம் என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்தது என்றே கூறுவேன். சரி பில்-டப்புகளை நிறுத்தி விட்டு கதையை சொல்கிறேன்.

படம் ஆரம்பிப்பது கி.மு. 50களில். இஷ்டமில்லாத திருமணத்திலிருந்து தப்பிப்பதற்காக எகிப்து இளவரசி தன் அடிமையின் மூலம் ஒரு மந்திர காதணியை (தோடு) வரவழைக்கிறாள். அதில் ஒன்றை இளவரசியும் ஒன்றை அடிமையும் போடுக்கொள்கின்றனர். சிறிது நேரத்தில் இளவரசியின் உடலில் அடிமையும், அடிமையின் உடலில் இளவரசியும் கூடு விட்டு கூடு பாய்கின்றனர். இளவரசி உடலில் இருக்கும் அடிமையை திருமணத்திற்கு அழைத்துச் செல்கின்றனர். அடிமையின் உடலில் இருக்கும் இளவரசி எஸ்கேப். தற்காலத்தில் இந்த தோடுகளை ஆன்டிக் பொருட்களில் விற்கும் ஒரு கடையிலிருந்து ஜெஸிக்கா என்னும் துறு துறு சுட்டிப் பெண் திருடிக்கொண்டு வந்துவிடுகிறாள். ஒரு தோடை இவள் அணிந்திருக்க, மறு தோடு காணாமல் போகிறது. சின்னச் சின்ன திருட்டுகள் செய்யும் க்ளைவ் என்பவனிடம் இந்த தொலைந்த தோடு கிடைக்க, சும்மனாச்சுக்கும் அவன் அதை காதில் மாட்டிக் கொள்கிறான். மறுநாள் காலை எழுந்து பார்த்தால் ஜெஸிக்கா உடலில் க்ளைவும், க்ளைவ் உடலில் ஜெசிக்காவும் இருக்கிறார்கள். இங்கிருந்து தான் ஆரம்பிக்கிறது ஆட்டம்.

முக்கால் படம் க்ளைவ் உடலில் இருக்கும் ஜெஸிக்காவைச் சுற்றியே நடக்கிறது. தான் தான் ஜெஸிக்கா என்பதை தன் நண்பிகளுக்கு நிரூபிப்பதற்காக க்ளைவ் செய்யும் குபீர் ரக செயல்களில் இருந்து ஆரம்பம் ஆகிறது ஆட்டம்.

படத்தில் இரண்டு காதல் கதைகள். ஒன்று ஒரிஜினல் ஜெசிக்காவிற்கும் அவளது காதலனான பில்லி (Billy) க்குமானது. மற்றொன்று க்ளைவ் உடலில் இருக்கும் ஜெசிக்காவிற்கு அவளது நெருங்கிய தோழியான ஏப்ரலுக்குமானது. ஒன்று சீரியஸான ரொமாண்டிக் காதல், மற்றொன்று சீரியஸான காமெடி காதல். அதிலும் ஏப்ரல் ஜெசிக்காவின் மேல் உள்ள தன் காதலை உணர்ந்து ஒரு பார்ட்டியில் அதை வெளிப்படுத்துவதும், பின் உண்மை உணர்ந்து வருந்துவதும் அட்டகாசம். காதல் பெருக்கெடுத்து ஏப்ரல் க்ளைவ் உடலில் இருக்கும் ஜெசிக்காவை கிஸ் அடிக்க அதற்கு ஜெசிக்கா “I am so lesbian right now” என்று சொல்லும் காட்சி அல்டிமேட்.

ஏப்ரிலாக நடித்திருப்பவர் Scary Movie புகழ், Anna Faris. பில்லிக்கும் ஜெசிக்காவிற்குமான காதலை மிகவும் அழகாக காட்சிப்படுத்தியிருக்கின்றனர்.

ஜெஸிக்காவை காணாமல் பில்லி படும் பாடும், க்ளைவாக மாறியிருப்பதால் பில்லியை நெருங்க முடியாமல் தவிக்கும் ஜெசிக்கா என்று ஒரு அற்புதமான காதலை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

க்ளைவ் உடலில் இருக்கும் ஜெஸிக்கா தன் தாய் தந்தையருக்கு தாம்பத்யத்தில் இருக்கும் பிரச்சனையையெல்லாம் சரி செய்யும் இடங்களும் செண்டிமெண்ட் குபீர். ஒரே நேரத்தில் தன் காதலன் உண்மையானவன் என்பதையும், தன் தோழியின் காதலன் டூபாக்கூர் என்பதையும் கண்டறிவது நம் மொழியில் சொல்வதென்றால் இயக்குனரின் திரைக்கதை டச்.

அதே சமயம் ஜெசிக்கா உடலில் இருக்கும் க்ளைவ் போடும் ஆட்டம் இன்னும் சுவாரஸ்யம். பகலில் திருடுவது, இரவில் ஒரு பாரில் 'போல் டான்ஸ்' ஆடி சம்பாதிப்பது என்று தனக்கு கிடைத்த வாய்ப்பை சரியாக பயன்படுத்துகிறான்.

எல்லாம் சரியாக இருக்கும் போது நாம் காணும் ஜெசிக்காவின் செயல்களை அதே பெண்மை கலந்த நளினத்துடன் க்ளைவ் ஆக நடித்திருக்கும் Rob Schneider செய்து காட்டி அசத்துகிறார். அவர் உண்மையில் ஒரு Stand up Comedian னாம். பல பிரபலங்களைப் போல நடித்துக் காட்டுவதில் வல்லவர் என்று சொல்கிறது விக்கிபீடியா. பல காமெடிப் படங்களில் இவரை நான் பார்த்துள்ளேன்.

கொஞ்சம் சூப்பர் பிகர் ஹீரோயின் என்று நான் முதலில் சொன்னது, அதாவது “The Hot Chick” அல்லது ஜெசிக்காவாக நடித்திருப்பது ‘கோ’... ஸாரி The Stat of Play படத்தில் நடித்த Rachel Mcadams. படத்தில் இவர் செய்யும் ஒவொன்றும் இவரைப் போலவே கொள்ளை அழகு.

நேரம் கிடைக்கும்போது நிச்சயம் இந்தப் படத்தை பாருங்கள். இப்போதைக்கு படத்தின் டிரைலரை இங்கே பாருங்கள்.

Taegukgi - The Brotherhood of War | South Korea | 2004

2011-05-25T11:53:00.000-07:00

1950 களில் தென் கொரியாவிற்கும், வட கொரியாவிற்கும் நடந்த போரின் கொடூரத்தை விளக்கும் பல படங்களை கொரியர்கள் எடுத்துத் தள்ளியுள்ளனர். அதில் முக்கியமானதாகக் கருதப்படும் படம் 2004 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்து சக்கைபோடு போட்ட The Brotherhood of War என்னும் தென்கொரிய திரைப்படம். நான் ஏற்கனவே எழுதியிருந்த 2010 ஆம் ஆண்டு வெளியான 71: Into the Fire திரைப்படமும் இந்தப் போரை மையமாக வைத்து எடுக்கப்பட்டதுதான். வடகொரிய படைகளை 11 மணிநேரம் முன்னேற விடாமல் தடுத்து நாட்டிற்காக உயிர் நீத்த 71 மாணவர்களின் சாதனையைப் பற்றியது அந்தப் படம். இந்தப் படம் தாய் நாட்டிற்காக போருக்குச் சென்ற அண்ணன் தம்பி இருவரைப் பற்றியது. போரின் கோர முகத்தை சரியான விகிதத்தில் காட்டிய வெகு சில படங்களில் இந்தப் படமும் ஒன்று. சிறுவனான தன் தம்பியை போர் சூழலில் இருந்து காப்பாற்றி வீட்டிற்கு அனுப்புவதற்காக தன் உயிரையும் தியாகம் செய்யத் தயாராக இருக்கும் ஒரு அண்ணணின் பாசம் தான் இந்தப் படத்தின் கரு.

ஜின் சியோக் (Jin-Seok) கல்லூரிக்குச் செல்லும் மாணவன். அவனை நன்றாகப் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே, தன் படிப்பை விட்டு விட்டு ‘சூ பாலிஷ்’ செய்து சம்பாதிப்பவன் ஜின் சியோக் மீது உயிரையே வைத்திருக்கும் அண்ணன் ஜின் டே லீ (Jin-Tae Lee), கணவன் இறந்த துக்கத்தால் வாய் பேச முடியாமல் இருந்தாலும் தன் பிள்ளைகளுக்காக கடினமாக உழைக்கும் தாய், பெற்றோர்கள் இல்லாமல் இவர்களையே நம்பி, தன் தம்பி தங்கையருடன் வந்து வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஜின் டேவை திருமணம் செய்யப்போகும் யங் சின் (Young Shin). கஷ்டப்படும் சூழ்நிலையிலும் சந்தோஷமாக வாழும் இந்தக் குடும்பத்திற்கு ‘போர்’ அறிவிப்பு பெரும் அதிர்ச்சியைத் தருகிறது. நெருங்கி வரும் எதிரிப் படையை எதிர்கொள்ள போதிய வீரர்கள் இல்லாத காரணத்தினால் 18 முதல் 30 வயது வரையிலான அனைத்து ஆண்களையும் வலுக்கட்டாயமாக போரிட அழைக்கிறது தென்கொரிய ராணுவம். போர் சூழல் காரணமாக ஊரையே காலி செய்து புலம்பெயரும் சமயத்தில் ராணுவம் 18 வயதான தம்பி ஜின் சியோக்கை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்து ரயிலில் ஏத்திவிடுகிறது. மருந்து வாங்க கூட்டத்திற்குள் சென்றிருந்த ஜின் டே, திரும்பி வந்து தன் தம்பியை மீட்க ரயிலில் ஏறுகிறான். “தம்பி சிறுவன், அவனுக்கு உடல் நலம் சரியில்லை, நான் போருக்கு வருகிறேன்” என்று ஜின் டே எவ்வளவு கூறியும் தம்பியை ராணுவம் விட முறுப்பதால் கைகலப்பாகிவிடுறது. இறுதியில் அண்ணன் தம்பி இருவரையும் ராணுவம் அழைத்துச் சென்று விடுகிறது.

இவர்கள் பங்குகொள்ளும் முதல் சண்டையிலேயே ஜின் சியோக்கிற்கு காயம் ஏற்பட இதயதக் கோளாறு காரணமாக மூச்சுத் திணறலும் ஏற்படுகிறது. தம்பியைக் காப்பாற்றும் ஜின் டே, உயரதிகாரிகளிடம் தன் தம்பி உடல் நலக் குறைவு உடையவன் என்றும், அவனுக்கு பதில் மற்றவர் செய்யத் தயங்கும் எந்த வேலையையும் தான் செய்யத் தாயார் என்றும் தன் தம்பியை மட்டும் விடுவிக்கும்படி மன்றாடுகிறான். நாடு போரில் இருக்கும் போது உடல் ஊனமுற்றவர்கள் மட்டுமே போருக்கு தகுதியற்றவர்களாக கருதப்படுவார்கள். உடல் நலக்குறைவை எல்லாம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்று மறுத்துவிடுகிறது ராணுவத் தலைமை. சிறு ஆறுதலாக, ராணுவத்தில் சிறப்பாகப் பணியாற்றினால் கொடுக்கப்படும் ‘மெடல் ஆஃப் ஹானர்’ பதக்கத்தை ஜின் டே வாங்கினால் கோரிக்கை ஏற்றுக்கொள்ளப் படும் என்கிறார்கள். அந்த நிமிடம் முதல் அந்த பதக்கத்தை வாங்குவதற்காக ஜின் டே செய்யும் காரியங்களும் அதனால் அண்ணன் தம்பி இருவரைச் சுற்றி நடக்கும் சம்பவங்களே கதை.

அடுத்தடுத்து நடக்கும் சண்டைகளில் தனியாளாக பல சாதனைகளை நிகழ்த்தி தென் கொரிய படைக்கு வெற்றியைத் தேடித் தரும் ஜின்-டே ஒரு ஹீரோவாகக் கொண்டாடப் படுகிறான். பணி உயர்வும் அளிக்கப்படுகிறது. தம்பி ஜின்-சியோக்கிற்கு முதலில் அண்ணன் தனக்காகத் தன் உயிரை இப்படி ‘ரிஸ்க்’ எடுக்கிறான் என்று வேதனைப்பட்டாலும் நாளடைவில் அண்ணனது ராணுவச் செயல்பாடுகளாலும் அவனுக்குக் கிடைக்கும் வரவேற்பாலும் தன்னை விட்டு அவன் வெகுதூரம் விலகிச் செல்வதாக நினைக்கிறான். அனைவரும் தன்னைக் கொண்டாட வேண்டும் என்கிற நோக்கத்திற்காகவே ஜின் டே இப்படி நடந்துகொள்கிறான் என்று எண்ணுகிறான். ஆனால் ஜின் டேயின் ஆசை அன்றிலிருந்து இன்று வரை ஒன்றாகத் தான் இருக்கிறது. “தன் தம்பியை பத்திரமாக வீட்டிற்கு அனுப்பி வைக்க வேண்டும்” என்பது தான் அது.

இப்படியாகப் போய்க்கொண்டிருக்கும் கதையில் ஒரு முறை வடகொரிய வீரர்கள் சிலரை கைதிகளாகப் பிடிக்கிறது ஜின்-டே தலைமையிலான படை. அந்தக் கைதிகளில் ஒருவன் ஜின்-சியோக்கின் நண்பன். ஜின்-டேவிற்கும் அவனை நன்றாகத் தெரியும். ஆனால் இப்பொழுது படைக் குழுவின் தலைமை பொறுப்பில் இருப்பதால் பிடிபட்ட எதிரிகளை கொல்லத் துணிகிறான் ஜின் டே. ஜின் சியோக் கத்திக் கதறி, மிரட்டி ஒரு வழியாக தன் நண்பன் உயிரை தற்காலிகமாக காப்பாற்றுகிறான். அந்த நண்பன் மூலம் தன் தாய் புலம் பெயராமல் இவர்கள் வருகைக்காக ஊரிலேயே காத்திருக்கிறாள் என்பதையும், இவனும் வேறு வழியில்லாமல் தான் எதிரிப்படையில் சேர்ந்திருக்கிறான் என்பதையும், அவனது அண்ணியான யங் சின்னும் எதிரிகளை ஆதரிக்கும் கூட்டங்களுக்கு சென்று அதில் கிடைக்கும் வருமானத்தில் தான் பிழைத்துவருவதையும் அறிந்து கொள்கிறான். அடுத்தடுத்து எதிரிப்படை நடத்தும் தாக்குதல்களால் ஏற்படும் குழப்பத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு கைதிகள் வீரர்களை கொல்ல ஆரம்பிக்க, ஒன்றும் செய்யாமல் நிராயுதபாணியாக நிற்கும் ஜின் சியோக்கின் நண்பனையும் சேர்த்து சுட்டுக் கொன்றுவிடுகிறான் ஜின் டே.

தன் நண்பனின் மரணத்தால் பெரும் கோபம் கொள்ளும் ஜின் டே, தன் அண்ணனை ‘கொலைகாரன்’ என்று அழைக்கிறான். அவனை வெறுத்து ஒதுக்குகிறான். அடுத்து நடக்கும் பெரும் சண்டை ஒன்றில் மீண்டும் தன் உயிரைப் பணயம் வைத்து, கூட இருப்பவனது உயிரையும் காவு கொடுத்து, எதிரிப் படைத் தளபதியைக் கைது செய்கிறான் ஜின் டே. இந்த வீர தீர செயலால் அவனுக்கு ‘மெடல் ஆப் ஹானர்’ பதக்கம் கிடைக்கிறது. சொன்னது போலவே ஜின் சியோக்கை விடுவிக்கவும் சம்மதிக்கிறது மேலிடம். ஆனால் அடுத்தவர் உயிரைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் ரத்தவெறி பிடித்து ஆடும் தன் அண்ணனைப் பிடிக்காமல் தன் தாயைத் தேடிச் செல்கிறான் ஜின் சியோக். தன் தாயைக் காணும் ஜின் சியோக்கின் கண்முன்னே யங் சின் “எதிரிக்கு உதவியவள்” என்று குற்றம் சுமத்தப்பட்டு கைது செய்யப்படுகிறாள். அதைத் தடுக்கும் ஜின் சியோக்கும் சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்யப்படுகிறான்.

விசாரணைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும் ஜின் சியோக் காவலாளியைக் கொன்று தப்பி வெளியே வர, அங்கே போர்க் குற்றம் புரிந்தவர்களை வரிசையாக நிற்க வைத்து சுட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்தக் கூட்டதில் யங் சின்னின் தலையிலும் துப்பாக்கி வைக்கப்பட, சரியான சமயத்தில் ஜின் சியோக்கும், ஜின் டே அந்த இடத்திற்கு வருகிறார்கள். யங் சின் எதிரிகள நடத்திய பிரசாரத்தில் கலந்து கொண்டதால் போர்க்குற்றம் சுமத்தப்படுள்ளதாக கூறுகிறார்கள் காவலாளிகள். தான் ஒரு தென் கொரிய போர் வீரன் என்றும் யங் சின்னை விட்டு விடும் படியும் கேட்கிறான் ஜின் டே. ஆனால் போர்க் குற்றவாளிகளுக்கு உதவுவதும் குற்றம் தான் என்று கூறி தாக்குகின்றனர் காவலாளிகள். அங்கு நடக்கும் சண்டையில் குண்டடிபட்டு ஜின் டேவின் மடியில் இறக்கிறாள் யங் சின். அண்ணன் தம்பி கைது செய்யப்படுகிறார்கள். தம்பியை சிறை வைத்துவிட்டு, அண்ணனை விசாரணை செய்கிறார்கள். ‘மெடல் ஆப் ஹானர்’ பதக்கத்தைக் காட்டும் ஜின் டே, தன் தம்பியை விடுவிக்கும்படி கேட்கிறான். ஆனால் மறுக்கிறான் இங்கிருக்கும் தலைமை அதிகாரி. கோபமடையும் ஜின் டே உயர் அதிகாரியைத் தாக்கி, தன் தம்பியை விடுவிக்கும் ஆணையைப் பிறப்பிக்கும்படி சொல்கிறான். அதற்குள் எதிரிகள் தாக்க ஆரம்பிக்க பிடித்து வைத்திருக்கும் போர்க்கைதிகளை எரித்துக்கொன்று விடும்படி ரேடியோவில் ஆணையிடுகிறான் அதிகாரி. அவனை அடித்துத் துவைத்துவிட்டு தன் தம்பியைத் தேடி ஓடுவதற்குள் எல்லாம் முடிந்து விடுகிறது. மொத்தக் கூடமுமே சாம்பலாகக் கிடக்கிறது. அங்கு தான் தன் தம்பிக்கு கொடுத்த பேனாவைக் கண்டெடுக்கிறான் ஜின் டே. அடுத்தடுத்து வெடிக்கும் குண்டுகளால் காயமுற்று பித்து பிடித்தவனாக ரோட்டிற்கு வந்து மயங்கி விழுகிறான் ஜின் டே.

அடுத்தக் காட்சியில் மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெரும் ஜின் சியோக்கைக் காண்கிறோம். ஜின் டேயின் படைவீரர்களால் எரியூட்டப்படுவதற்கு முன் காப்பற்றப் பட்டிருக்கிறான் ஜின் சியோக் என்பதை அறிகிறோம். சக படை வீரன் ஒருவன் ஜின் டே என்ன ஆனான் என்பதே தெரியவில்லை என்று இவனிடம் சொல்ல, தன் அண்ணியின் இறப்பிற்கு காரணமானவன் ஜின் டே என்றும் அவன் எக்கேடு கெட்டுப் போனாலும் கவலையில்லை என்றும் கூறுகிறான். ஜின் டே தன் தாய்க்கு எழுதிவிட்டுப் போன கடிதம் ஒன்று இவனிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. அதனை அப்போது படிக்க மறுக்கிறான் ஜின் சியோக். அப்போது தென் கொரிய ராணுவம், ஜின் டே வட கொரியப் படையில் சேர்ந்து விட்டதாகவும், “கொடிப் படை” தளபதியாக பொறுப்பேற்று பல நூறு தென் கொரிய வீரர்களை கொன்று குவித்துக்கொண்டிருப்பதாகவும் கூறுகிறது. ரத்த வெறி பிடித்த தன் அண்ணனுக்கும் தனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்று கூறுகிறான் ஜின் சியோக். ஆனால் தனிமையில் தன் அண்ணனின் கடிதத்தைப் படிக்கும் ஜின் சியோக் தான் இறந்து விட்டதாக நினைத்து ஒட்டு மொத்த தென் கொரியாவையும் பழிவாங்கவே வடகொரிய படையில் தன் அண்ணன் சேர்ந்துள்ளான் என்பதை அறிகிறான். எப்படியாவது தன் அண்ணனைக் காப்பாற்றி விட வேண்டுமென்று மீண்டும் படையில் சேர்ந்து, எதிரிகளிடம் சரணடைகிறான். முதலில் ஒற்றன் என்று சந்தேகப்படும் எதிரிகள் பின் ஜின் டே வை சந்திக்க அனுமதிக்கின்றனர்.

அதற்குள் போர் தீவிரமடைய, மிகுந்த போராட்டத்திற்குப் பிறகு தன் அண்ணனை சந்திக்கிறான். ஆனால் ஜின் டேவோ தன் வாழ்வின் ஆதாரமான தன் தம்பி ஜின் சியோக்கும், தன் மனைவி யங் சின்னும் கொல்லப்பட்டதால் வெறிபிடித்த மிருகமாக மாறிப் போயிருக்கிறான். கண்ணில் படும் தென் கொரியர்களையெல்லாம் கொன்று குவிக்கிறான். அவனால் தன் சொந்த தம்பியையே அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியவில்லை. அவனது மனன் அவ்வளவு பாதிப்படைந்திருக்க்கிறது. தனது தம்பியையே மூர்க்கமாகத் தாக்குகிறான். வேறு வழியில்லாமல் திருப்பித் தாக்கும் ஜின் சியோக், அவனை அடக்கி தான் இறக்கவில்லை என்று புரியவைக்கிறான். பித்தம் தெளிந்து பெருமகிழ்ச்சியடையும் ஜின் டே, அங்கும் தன் தம்பியைக் காபாற்ற வேண்டும் என்றே நினைக்கிறான். “நான் நிச்சயம் திரும்பி வருவேன். நீ அம்மாவுடன் போய் பத்திராமாக இரு” என்று அனுப்பிவைக்கிறான். “நிச்சயம் வர வேண்டும்” என்று சத்தியம் வாங்கிக்கொண்டு திரும்பிச் செல்கிறான் ஜின் சியோக். தம்பி செல்வதை காணும் ஜின் டே, அவனை பத்திரமாக அனுப்பிவைக்கும் பொருட்டு ஒரு பெரிய துப்பாக்கியை எடுத்து தனது படையை நோக்கி சுட ஆரம்பிக்கிறான். இதைப் பார்க்கும் மற்ற வீரர்கள் ஜின் டேவை சராமாரியாகச் சுட, சல்லடையாய் துளைக்கப்பட்டு கீழே விழுகிறான் ஜின் டே.

முற்றிலும் சேதமடைந்திருக்கும் தனது ஊரில் தன் தாயுடன் சேரும் ஜின் சியோக், தான் கல்லூரிக்கு போட்டுக் கொண்டு போக அண்ணன் பாதி செய்து வைத்திருக்கும் ஷூவைக் காண்கிறான். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஜின் டே உடலின் மீதத்தைக் கண்டுபிடித்து ஜின்சியோக்கிற்கு தகவல் தெரிவிக்கிறார்கள். நிச்சயம் திரும்பி வருவதாகச் சொன்ன தன் அண்ணனைப் பார்த்து கதறி அழுகிறான் ஜின் சியோக். படம் நிறைவடைகிறது.

மற்ற படங்களைப் போல் இல்லாமல் இந்தப் படத்தின் மொத்தக் கதையையும் நான் சொல்லக் காரணம் இந்த படம் எனக்கு ஏற்படுத்திய பாதிப்பு தான். உண்மையில் இது தான் 'அண்ணன்மார்களின்' கதை.

Taegukgi என்னும் சொல் கொரிய கொடியைக் குறிக்கிறது. அரசியல் காரணங்களால் உருவாகும் போர்கள், இனக்கொலைகளாக மாறி எப்படி ஒரு சாமானியனுக்கும் பேரிழப்பை ஏற்படுத்துகிறது என்பதற்கு இந்தப் படம் சரியான உதாரணம். சந்தோஷமாக வாழ்க்கையை அனுபவித்திருக்க வேண்டிய இந்த அண்ணன் தம்பிகள் போரினால் தங்கள் வாழ்க்கையையே இழப்பது சோகத்தின் உச்சக்கட்டம். Saving Private Ryan படத்தின் சாயல்கள் ஆங்காங்கே தெரிந்தாலும் அவையெல்லாம் தவிற்க முடியாதவையே.

எனக்கும் ஒரு தம்பி இருக்கிறான். அவனுக்காக இதை விடவும் நான் செய்வேன் என்பது எனக்குத் தெரியும். அவனுக்கும் தான்...

தி மம்மி ரிட்டன்ஸ் | தமிழ் நாடு | 2011

2011-05-13T23:23:00.000-07:00

டிஸ்கி 1: இதைப் போன்றதொறு பதிவு எழுத வேண்டும் என்று பல நாள் கை பரபரத்துக்கொண்டிருந்தாலும், ரிசல்ட் வரட்டும் என்று தான் காத்துக்கொண்டிருந்தேன். இந்தப் பதிவு யாரையும் தாக்கிப் பேசுவதற்காகவோ, ஆதரித்து அணைப்பதற்காகவோ இல்லை. தமிழகத்தின் பிரஜையான, ஜனநாயக உரிமையுள்ள இந்த நாட்டின் குடிமகனான எனது தனிப்பட்ட கருத்துகளின் தொகுப்பே.

கிட்டத்தட்ட மன்னராட்சி காலம் தான் திரும்பி நடைமுறைக்கு வரப்போகிறது என்று தான் போன வருடம் வரை தமிழகமே நினைத்திருந்தது. ஆனால் இன்று நடந்திருப்பதோ தலைகீழ். 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான அனுபவமுள்ள, இந்தியாவின் மூத்த அரசியல் தலைவர், அரசியலில் ‘சாணக்கியர்’ என்று பாராட்டப்பட்டவர் ‘துக்ளக்’கின் கணக்குப்படி வீழ்ந்திருக்கிறார். “நாலும் நமதே நாற்பதும் நமதே” என்றெல்லாம் கில்லியாக சொல்லியடித்தவர் இன்று “தமிழக மக்கள் எனக்கு ஓய்வு அளித்துள்ளனர்” என்று அமைதியாகக் கூறிவிட்டு தன் பதவியை ராஜினாமா செய்திருக்கிறார். தமிழக வரலாற்றில் மாபெரும் அரசியல் அத்தியாயம் ஒன்றிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அடுத்த முதல்வர் என்று நினைத்திருந்தவர், “உங்கள் காலில் விழுந்து ஓட்டு கேட்கிறேன்” என்று மன்றாடி ஓட்டு சேகரித்தவர் இந்தப் பதிவு எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போது "தோற்றுவிட்டார்!" என்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்தார். எழுதி முடிபதற்குள் "இல்லை, இல்லை ஜெயித்துவிட்டார்" என்று அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறார். தோற்ற ஒருவருக்கு கடை நேரத்தில் 'பிட்' கொடுத்து பாஸ் பண்ண வைப்பது தமிழகத்திற்கு புதியதில்லை தான். குடிகாரன், அரசியல் அனுபவம் இல்லை, கூட்டத்தில் பேசத் தெரியவில்லை, சொந்த கட்சியின் வாக்காளர் பெயரே தெரியவில்லை, கூட்டணிக் கட்சிகளை மதிக்கவில்லை என்றெல்லாம் சராமாரியாக குற்றம் சுமத்தப்பட்டு, மேடை மேடையாக அவமானப்படுத்தப்பட்டவர், இன்று மூன்றாம் பெரும் கட்சி நிலையிலிருந்து முன்னேறி, ஆளும் கட்சியின் கூட்டணியை விட தனிக்கட்சியாக அதிக இடங்களில் வெற்றி பெற்று எதிர்கட்சி தலைவராகும் நிலையை அடைந்திருக்கிறார். சென்ற முறை தனியாளாக சட்டமன்றம் சென்றவர் இன்று எதிர்கட்சித் தலைவர்! கடந்த ஐந்து ஆண்டு காலம் எங்கிருந்தார் என்றே தெரியாத முன்னால் எதிர்கட்சி தலைவர், இன்று கூட்டணிக் கட்சிகளின் தயவில்லாமலே தனிப் பெரும் ஆட்சி அமைக்குமளவிற்கு வரலாறு காணாத மாபெரும் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்.

எம்.ஜி. ஆருக்குப் பிறகு ஆரம்பிக்கப்பட்ட ‘நீயா நானா’ ஆட்டம் முடிவிற்கு வராமல் தொடர ஆரம்பித்திருக்கிறது. என்ன நடக்கிறது தமிழகத்தில்? பெரும் சூறாவளி ஒன்று அப்படியே புரட்டிப் போட்டது போல எல்லாம் அப்படியே மாறிபோனதற்குக் காரணம் என்ன?

"நியாபகம் வருதே" என்று வாகைக்காரரை சைக்கிள் ஓட்ட விட்டு 8 சேனல்களில் "நல்லாட்சி தொடர" என்று வகைவகையாக பிரச்சாரம் செய்தார்களே? எல்லாம் என்ன ஆயிற்று? காலை 9.30 மணி வரை பெரிய மீசை பத்திரிக்கையாளர், முன்னனி செய்தியாளர் என்று சிலரை ‘சேனலுக்கு’ அழைத்து சேர் போட்டு உட்காரவைத்து 'நான் சொல்றேன் பாருங்க, தலைவர் ஆட்சிதான்' என்று பேசவைத்து தேர்தல் நிலவரத்தை உடனுக்குடன் சொல்லிக்கொண்டிருந்தவர்கள், 9.45க்கு 'தேன் கிண்ணம்' என்று பழைய பாடல்களை போட ஆரம்பிக்கும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டது ஏன்? சாதாரணமாக 70% வாக்குப்பதிவாவதே பெரிய விஷயமாக இருக்குமிடத்தில் 85% வாக்குகள் பதிவாகியிருக்கிறது என்றால் மக்கள் எவ்வளவு கடுப்பாகியிருக்கிறார்கள் என்று பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். நான் 1991 நிலவரம் மீண்டும் வரும் என்று எதிர்பார்த்தேன். கிட்டத்தட்ட அதே நிலை தான் என்றாலும் மானம் சிறிது காக்கப்பட்டுள்ளது என்றே சொல்லலாம்.

ஆளும் கட்சியின் மீதான அதிருப்தியாலும் எதிர்கட்சியனர் கொடுக்கப்போவதாக வாக்களிக்கும் சலுகைகளில் இருக்கும் கவர்ச்சியாலும் ஒவ்வொரு முறையும் இது நடப்பது தான் என்றாலும் ‘1,76,000 கோடி’ தான் இந்த முறை பிரதான காரணமாக இருந்திருக்கிறது. தனியொரு குடும்பம் மொத்தத் தமிழகத்தில் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் நடத்தியிருந்த வசூல் வேட்டையின் உச்சகட்டம் தான் தமிழகத்தையே ஒட்டுமொத்தமாக தலைகுனிய வைத்த ‘இந்திய ஊழல்களின் தாய்’ என்றழைக்கப்படும் 2-ஜி ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல். மாட்டிக்கொண்ட பிறகும் “எல்லாத்துக்கும் அந்த மகராசன் தான் காரணம், நாங்கள் அப்பாவிகள், எங்கள் கவனத்திற்கு எதுவுமே கொண்டுவரப்படாது. தமிழகத்தில் என்ன நடக்கிறதென்றே தெரியாது” என்று இவர்கள் கடைசிவரை கூறிக்கொண்டு வந்தாலும் தேசிய அளவில் மிகப்பெரியதான இந்த ஊழலில் ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் பங்கு உண்டு, பெட்டி போகாமல் வேலையாகியிருக்காது என்பது கடைக்கோடி வாக்காளனுக்கும் தெரியும்.

சென்ற தேர்தலின் போது கடைச் நேரத்தில் அறிவித்து, அதனால் வெற்றி பெற்று, சொன்னது போல் தமிழகம் முழுவதும் இலவச வண்ண தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளை வாரி வழங்கி இலவசப் புரட்சியையே ஆரம்பித்து வைத்ததே இவர்கள் தான் எனலாம். கொடுக்கப்பட்ட தொலைக்காட்சியை போட்டுப் பார்பதற்கு போதிய மின்வசதி இல்லாதது இன்னொரு முக்கிய காரணம். மேலும் இந்தப் பக்கம் அரசின் வரிப்பணத்தில் தொலைக்காட்சியை கொடுப்பது போல் கொடுத்துவிட்டு அந்தப் பக்கம் கேபிள் டீவியை மொத்தமாக குத்தகைக்கு எடுத்து மீண்டும் குடும்ப லாபத்தை ஏற்றிக்கொள்ள முடிவு செய்திருந்ததை தமிழகம் மறக்கவில்லை. அரசு சார்பில் இலவசமாக செய்யப்பட்ட 'உயிர் காக்கும் மருத்துவ'த்திலும் ஏகப்பட்ட இன்சூரன்ஸ் பணம் சுருட்டப்பட்டிருக்கிறது என்று சொல்கிறார்கள் விபரம் அறிந்தவர்கள்.

விலைவாசியைப் பற்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை. அவர்களுக்கு பக்கம் பணம் ஏற ஏற இங்கு விலை ஏறிக் கொண்டேயிருக்கிறது. "அரிசி ஒரு ரூபாய், சாப்பிட்டு விட்டு போவதற்கு இராண்டு ரூபாயா?" என்று ஒரு காமெடிகாட்சி உண்டு. அது உண்மையில் சிரிக்கவேண்டிய காமெடி இல்லை, உணர வேண்டிய தற்போதைய நிலை.

தன் மகனுக்கு மந்திரி சீட், மகளுக்கு எம்.பி சீட் என்று வாங்க மட்டும் தில்லியில் போய் வீல்சேர் கால்கடுக்கக் காத்திருந்தவர், முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலான போராட்டத்தின் முடிவில் தமிழினத்தின் தலைவன் தலைவெடித்து சிதறியதாக அறிவிக்கப்பட்டபோது, நம் இனத்தவர் அக்கரையில் கூட்டம் கூட்டமாக கொல்லப்பட்ட போது, "அம்மையார் அவர்களுக்கு," என்று ஒரே ஒரு கடிதம் எழுதியதோடு நிறுத்திக்கொண்டார். மறக்க முடியுமா அந்த துரோகத்தை? உயிரைக் காத்துக்கொள்ள வந்த தலைவனது தாயை விரட்டியடித்ததெல்லாம் மறக்கக் கூடிய செயலா? கூட்டணி நிலைக்க வேண்டும், மாநிலத்தில் ஒரு மகன், மத்தியில் ஒரு மகன் என்று கால்குலேஷன் போட்டதெல்லாம் புஸ்ஸ்ஸ் ஆனதற்கு இந்த துரோகம் தான் முக்கியக் காரணம். அன்று வக்கில்லாமல் வேடிக்கை மட்டும் பார்த்தவர்கள் இன்று நேரம் வந்ததும் வேலையை காட்டி விட்டார்கள்.

இன்னுமொரு சின்ன விஷயம், சின்ன உதாரணத்துடன். தேர்தல் முடிந்தவுடன் சன் பிக்சர்ஸின் 'மாப்பிள்ளை' ரிலீஸானது, அதற்கடுத்த வாரம் ரெட் ஜெயண்ட்டின் 'கோ', அதற்கடுத்த வாரம் கிளவுட் நைனின் 'வானம்', அதற்கடுத்த வாரம் மீண்டும் சன் பிக்சர்ஸின் 'எங்கேயும் காதல்' அடுத்தது இப்போது கிளவுட் நைனின் 'அழகர்சாமியின் குதிரை'. எப்படியிருக்கிறது கேட்க? சினிமாவையும் மொத்தமாக குத்தகைக்கு எடுத்துவிட்டிருக்கிறார்கள். தியேட்டர்கள் அனைத்தும் 'பிளாக்' செய்யப்பட்டு இவர்களது படங்களே ஓட்டப்படுகின்றன. அதிலும் இவரது கதை வசனத்தில் வெளிவந்த சரித்திர படத்தை ஓட விடாமல் சதி செய்து தியேட்டரை விட்டே தூக்கிவிட்டனர் என்று அவரே பேட்டி கொடுத்திருந்தார். 'சிரிப்பொலி' பார்த்து சிரிக்காதவன் கூட இதைக் கேட்டால் விழுந்து விழுந்து சிரிப்பான். இந்தக் குடும்ப ஆட்சி வீழ்ந்தது தமிழ் சினிமா உலகிற்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய சுதந்திரம் என்று கொண்டாடித் தீர்க்கிறார்கள் திரை உலகத்தினர். பல திரைத்துறையினர் தங்களது மகிழ்ச்சியை சமூக வலைதளங்களில் வெளிப்படுத்தியிருப்பது தான் இதற்கு ஆதாரம்.

தமிழை செம்மொழியாக்கிக் கொண்டாடியவர்கள், தமிழ் பேசும் மக்களை ரோட்டில் நிற்க வைத்தார்கள். 'இலவசம்' என்கிற பெயரில் 'வரிசையாக கையேந்தி நில்லுங்கள்' என்றும் சொன்னார்கள். தமிழர்களுக்கு ஒன்றுமில்லை, தமிழுக்கு செம்மொழி அந்தஸ்த்து கிடைத்தது. சரி, தமிழகத்திற்கு இப்போது இந்தியாவில் என்ன பெயர்? செம்மொழி தேசமா? இல்லை தமிழகத்தின் பெயர் "ஊழலகம்"! அன்னா ஹசாரே ஊழலுக்காக உண்ணாவிரதம் இருந்ததே தமிழகம் போட்டபோடில் தான் என்று நினைக்கிறேன். ஒரு மாநிலமே 1,76,000 கோடி என்றால் ஒவ்வொருவனும் ஆரம்பித்துவிட்டால்?

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் நடந்ததெல்லாம் தேர்தல் பிரச்சாரமா? சிரிப்பு நடிகரை வர வைத்து ஒரு கட்சியின் தலைவரை அசிங்கப்படுத்திப் பேச வைத்து, ரசித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏவி விடப்பட்ட சிரிப்பு நடிகர் வீட்டிற்கு இப்போது போலீஸ் பாதுகாப்பு போடப்பட்டிருக்கிறது. ஆள் எங்கிருக்கிறார் என்றே இப்போது தெரியவில்லை. எஸ்கேப்பாம்... 'சின்னக் கவுண்டர்' காலத்தில் குடை பிடித்து, கைகட்டி பின்னால் நின்றவர் இப்போது 'மைக்' கிடைத்தவுடன் "நானெல்லாம் நைட் ஆனா பச்சத்தண்ணி கூட குடிக்கமாட்டேன், அதனால தான் இவ்ளோ தெளிவா பேசுறேன், அந்த ஆள் ஃபுல்லா குஷ்ட்டு வந்து காலைல வேட்பாளர புடிச்சி அடிக்கிறாரு, வெளங்குமா" என்று பேசினார். "ராணாவோ, கோணாவோ அதல்லாம் எனக்குத் தெரியாது, நான் எங்க போனாலும் மக்கள் கூட்டம் கூட்டமா வந்தாங்க, அப்படியே என்ன அவுங்க வீட்டு புள்ளையா நெனச்சாங்க, நிச்சயமா நாங்க அமோக வெற்றி பெறுவோம்" என்று 'கைப்புள்ள வர்றான் பாருடா' என்று வேடிக்கைப் பார்க்க வந்தவர்களை 'எங்க வீட்டுப்புள்ளை' யாக நினைக்கிறார்கள் அது இதுவென்று என்று எதைஎதையோ சொல்லிவைத்து அங்கும் இங்கும் எங்கும் ஆதரவில்லாமல் இப்போது பதுங்கியிருக்கிறார். இன்னும் கொஞ்ச நாளில் இவருக்கு என்ன கிளைமாக்ஸ் வைத்திருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. "வீட்ல கல்லு விட்டவன சும்மா விடமாட்டேன்" என்று மேடை மேடையாகப் பேசி பழிவாங்கியவர், இன்று வீட்டிற்கு எதுஎது வரப்போகிறதோ! கொஞ்சம் ஓவராத்தான் போய்ட்டோமோ? என்று உட்கார்ந்திருப்பார்!

சரி தோற்றவர்களை வேண்டுமான அளவு திட்டித் தீர்த்து, நமக்கு இழைக்கப்பட்ட அநியாயத்திற்காக சரியான பாடம் புகற்றியாயிற்று. அடுத்து நம் நிலைமை என்ன? இப்போது வந்திருப்பவர்கள் மட்டும் நல்லவர்களா? தமிழகத்தில் மீண்டும் ஒரு காமராஜர் ஆட்சி வந்து விடுமா? (அவர் ஆட்சி எப்படியிருந்தது என்று எனக்குத் தெரியாது. எல்லாரும் சொல்வதால் 'நல்லாட்சி' என்று நம்புகிறேன்), ஊழல் ஒழிக்கப்படுமா? விலைவாசி குறையுமா? இலவசங்கள் நிற்குமா? தமிழ் சினிமா காப்பாற்றப் பட்டு விடுமா அல்லது மீதமுள்ள சில ஆயிரம் சகோதர சகோதரிகளாவது மீட்கப்பட்டு வாழவைக்கப் படுவார்களா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடை இப்போது கிடைக்காது 2016ல் தான் கிடைக்கும்... நாம் இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சை என்கிற ரீதியிலேயே பழக்கப்படுத்தப் பட்ட, ஒரே இடத்திற்கே திரும்பத் திரும்ப சுற்றிச் சுற்றி வந்து நின்றுகொண்டிருகும் செக்கு மாட்டுக் கூட்டம். "திரிஷா இல்லன்னா திவ்யா, ரெண்டும் இல்லன்னா உன்ன கொன்னுடவேண்டியது தான்". இதுதான் நம் நிலை இல்லையா? "உங்களுக்கு ரெண்டே சாய்ஸ் தான்டா" என்று சென்ற ஆட்சியில் 'இல்லை' என்று சொல்லப்பட்ட, இந்த ஆட்சியில் 'இருக்கிறார்' என்று சொல்லப் போகிற கடவுள் நம் தலையில் எழுதியிருப்பது. இந்த நிலை மாறும் வரை எதிலும் மாற்றம் இருக்காது. சரி இப்போது என்ன செய்ய? இன்னிங்ஸ் இப்போது தானே ஸ்டார்ட் ஆகியுள்ளது, லெட்ஸ் வெயிட் அண்ட் வாட்ச்!

நமது நிலை என்ன என்பதை கீழே உள்ள படம் தெளிவாக உணர்த்தும். நான் எதுவும் சொல்லப்போவதில்லை. என்ன செய்ய, தோற்றவர்களைப் பற்றி பேசிய அளவிற்கு இங்கு ஜெயித்தவர்களைப் பற்றிப் பேச முடிவதில்லையே!

"அண்ணா நாமம் வாழ்க, எம்.ஜி,ஆர் நாமம் வாழ்க, அடுத்த 5 ஆண்டுகள் நமக்கு போடப்படப் போகும் நாமமும் வாழ்க"

டிஸ்கி 2 அல்லது சொந்த கெத்து: “என்னப்பத்தியாடா தப்பா பேசுற, உன்ன என்ன பண்றேன் பாரு” என்று ஆவேசப்பட்டு உடன்பிறப்புகளோ, கழகக்கண்மணிகளோ என் வீட்டிற்கு ‘ஆட்டோ' அனுப்பிவிடாதீர்கள். நான் அந்த அளவிற்கெல்லாம் ‘வொர்த்’ இல்லை :-)

71 Into The Fire | South Korea | 2010

2011-04-30T11:30:00.000-07:00

முதலில் 'வானம்'.

தமிழ் சினிமாவில் வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு நல்ல படம். ஐந்து கதைகள் ஒரு கிளைமாக்ஸ். சிம்புவின் பணக்காரக் காதலுக்கு பணம் தேவைப்படுகிறது, பரத்திற்கு ராக் ஸ்டாராகி சாதிக்க ஒரு மேடை தேவைப்படுகிறது, சரண்யாவிற்கு கந்துவட்டிக்காரனனிடமிருந்து தனது மகனைக் மீட்டு படிக்க வைக்க பணம் தேவைப்படுகிறது, அனுஷ்காவிற்கு தன் ஓனர் ராணியம்மாவிடமிருந்து வெளிவந்து தனியாக தொழில் ஆரம்பிக்க ஒரு வழி தேவைப்படுகிறது, மதத்தின் பெயரால் தீவிரவாதியென அடையாளம் காட்டப்படும் பிரகாஷ்ராஜிற்கு தொலைந்து போன தன் தம்பி தேவைப்படுகிறான். அற்புதமான திரைக்கதையினால் இவர்கள் அனைவரும் சென்னையில் உள்ள ஒரு மருத்துவமனைக்கு வந்து சேர, ஜெயப்பிரகாஷ் தோன்றும் ஆழமான, நெஞ்சை உருக்கும் கிளைமாக்ஸ். தெலுங்கு ஹிட்டை அந்த தெலுங்கு டைரக்டரே தமிழிலும் கொடுத்திருப்பது ஆறுதல். வெல் டன் கிருஷ். இரண்டாவது சந்தானம். வடிவேலு சேப்டருக்கு ஃபுல் ஸ்டாப் வைக்கும் நேரம் நெருங்கிக்கொண்டேயிருக்கிறது என்பதை ஆ..கஜகஜா என்று சொல்கிறார். 'சிம்புவின் நடிப்பு' என்று யாராவது கேட்டால் இந்தப் படத்தைக் காட்டலாம். இதனுடன் ஒப்பிட்டு பார்க்கும் போது கோவில், மன்மதன், வி.தா.வியெல்லாம் ஒரு மேட்டரே இல்லை. சரண்யா அவரது மாமனார் கிழவர் - ஏழ்மையின் கோர முகங்கள். இளம்பிறையின் மூலம் சாதிக்க வேண்டியது இன்னமும் நிறைய இருக்கிறது என்று நியாபகப்படுத்துகிறது இவர்களது கதை. பிரகாஷ்ராஜ் - கொஞ்சம் ஓவர் நடிப்பு என்றாலும் நன்று. பரத் - ஜிம் பாடி ராக் ஸ்டாருக்கு பொருத்தமான தேர்வு, நடிப்பு. அனுஷ்கா - எனக்கு இந்தக் கேரக்டர் ஐந்தாவதாக ஏதாவது வேண்டுமே என்று திணிக்கப்பட்டதாகவே தோன்றியது. வேட்டைகாரன், சிங்கம் படங்களில் நான் ரசித்த அனுஷ்காவை வானத்தில் ரசிக்க முடியவில்லை.

சென்ற வாரம் கோ, இந்த வாரம் வானம். தமிழ் சினிமாவின் பயணம் ஆரோக்கியமாகவும் திருப்திகரவுமாகவும் இருக்கிறது :-)

அடுத்தது இன்றைய ஸ்பெஷல்... தமிழ் சினிமா உட்பட உலக சினிமா சந்தையில் கொரிய படங்களின் ஆதிக்கம் அளவுகடந்து போய்க்கொண்டிருக்கும் இந்த நேரத்தில் மற்றுமொரு அற்புதமான கொரிய சினிமா. சமீபத்தில் நான் பார்த்து வரும் தென்கொரிய காதல், சைக்கோ த்ரில்லர்கள், கேங்ஸ்டர் கதைகளிலிருந்து மாறுபட்ட அதே சமயம் நான் மிகவும் விரும்பும் ஒரு கதைகளன். எக்காரணத்தைக் கொண்டும் வருங்காலத்தில் வரப்போகும் (ஏனென்றால் இந்தப் படம் சென்ற வருட இறுதியில் தான் ரிலீஸ் ஆகியிருக்கிறது) ஏதாவது ஒரு தமிழ் படத்தைப் பார்த்துவிட்டு “இந்தப் படத்தப் பார்த்து தான் எடுத்திருக்காங்க” என்றும் “காப்பி கூட அடிக்கல, அப்படியே டப்பிங் பண்ணியிருக்காங்க” என்றும் நம் பதிவர்களால் கதற முடியாதபடி கொரிய வரலாற்றுக் கதையை படமாக்கியிருக்கிறார்கள். 1950களில் தென் கொரியாவிற்கும் வட கொரியாவிற்கும் போர் வெடித்த சமயத்தில் வேகமாக முன்னேறி வரும் பெரும் வடகொரிய படையை எதிர்த்து ஒரு சிறிய தென்கொரிய மாணவர் படை போராடிய ஒரு உண்மைச் சம்பவம் தான் 71 - Into The Fire.

போர் பயிற்சி இல்லாத 71 படிக்கும் மாணவர்கள், 2500 போர் வீரர்களைக் கொண்ட எதிரிப்படையிடம் தங்கள் நாடு சிக்காமல் இருக்க, உதவி வரும் வரை எதிரிகளைச் சமாளித்து போரிட்டு 11 மணி நேரம் அவர்களை முன்னேற விடாமல் தடுத்த ஒரு வீர சாகச வரலாற்றை தங்களுக்கே உரிய 'ரத்தமும் சதையும்' ஸ்டைலில் சொல்லியிருக்கிறார்கள் தென்கொரியர்கள். டைரக்டர் - John H Lee.

மாணவர்களுக்குள் இருக்கும் சந்தோஷம், துக்கம், நட்பு, கொண்டாட்டம், நாட்டின் மீதுள்ள பற்று, நீ பெரியவனா நான் பெரியவனா தகராறு, முதல் முறையாக துப்பாக்கியைக் கையாளுதல் என்று முதலில் சாதாரணமாக ஆரம்பிப்பதைப் போலத் தெரிந்தாலும் எதிரிகளை இவர்கள் பார்க்கும் இடத்திலிருந்து படத்தின் வேகம் பண்மடங்காகிறது. முதற்கட்ட போரில் போர் வீரர்களுடன் கூட்டாக சண்டையிட்டு தப்பித்த மூன்று மாணவர்களில் 'போர்த்தளபதி' இறக்கும் போது அருகிலேயே இருந்த Oh Jung-Bum என்னும் மாணவனின் வழியாக முழு கதையும் சொல்லப்படுகிறது. தெறிக்கும் மனித உடல்கள், வெடிகுண்டு சத்தம், கண்முனே கொல்லப்படும் உயிர்கள், போகும் உயிரை கட்டியிழுக்கப் போராடும் மருத்துவர்கள் என்று போர்க் கோரத்தைக் கண்டு மிரண்டு போயிருக்கும் அவனை அடுத்து வந்திரங்கும் புதிய மாணவர் படைக்கு தளபதியாக நியமிக்கிறார் மூத்த தளபதி. எதிரிகள் வேகமாக முன்னேறி வரும் சமயம் மற்ற போர் வீரர்கள் அனைவரும் 'Nakdong River' என்னும் இடத்தைக் காபாற்றச் செல்ல, 'Pohang' என்னும் இடத்திலிருக்கும் பெண்கள் பள்ளியில் மாணவர் படை எதிரிகளை சமாளிக்க தயாராகின்றனர். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு துப்பாக்கி, 250 புல்லட்கள் கொடுக்கப்படுகிறது.

71 மாணவர்களில் மூவர் சிறார் சிறைச்சாலையிலிருந்து வந்திருக்கும் குற்றவாளிகள். அவர்களின் தலைவனுக்கும் மாணவர் படைத்தலைவனுக்கும் ஆரம்பத்திலிருந்தே இருக்கும் நீயா நான பிரச்சனை, தவிர துப்பாக்கியைச் சரியாக கையாளத் தெரியாமல் முதல் சண்டையிலேயே இவர்கள் பக்கம் ஏற்படும் அதிகளவு இழப்பு, இறப்பு, ஐந்து நிமிடத்திற்கு முன் பேசிக்கொண்டிருந்தவன் கண் முன்னே குண்டடிபட்டு இறப்பதைக் கண்டு பயந்து நடுங்கும் மற்ற மாணவர்கள், எப்படி பொறுப்பை நிறைவேற்றுவது, மற்றவர்களைக் காப்பாற்றுவது என்னும் கலக்கத்திலிருக்கும் தலைவன், போரில் வீணாக மாணவர்கள் சாகக்கூடாது என்று மேலிடத்தில் போராடும் தளபதி என்று ஒரு போரினால் ஏற்படும் இழப்புகள் அனைத்தையும் இந்த மாணவர்களின் வழியே நம் கண்முன் நிறுத்துகிறார்கள்.

பள்ளிக்கட்டத்தில் நடக்கும் கிளைமாக்ஸ் போர்க்காட்சி தான் உச்சகட்ட ஹைலைட். தெறிக்கும் தோட்டாகளுக்கு மத்தியில் மிச்சமிருக்கும் ஒவ்வொரு மாணவனும் நாட்டிற்கான தனது பங்கை நிறைவேற்றும் இடங்கள் ஒவ்வொன்றும் அபாரம். இந்தியன் 'சுதந்திர போராட்ட எப்பிசோடில்' வருவதைப் போல மாணவர்கள் வெடிகுண்டைக்கட்டிக் கொண்டு டேங்கர்களுக்குள் குதிப்பது, ஒருவருனுக்காக மற்றொருவன் உயிரை விடுவது, சாகும் நிலையிலும் எதிரிகளைக் கூண்டோடு கொளுத்திக்கொல்வது என்று வீரமரணமடைகிறார்கள். உண்மையான வீரம் என்றால் என்ன என்பதை இந்தப் படம் காட்டுகிறது. வெறும் 11 மணிநேரமே எதிரிகளை முன்னேற விடாமல் தடுத்திருந்தாலும், அந்தப் போரில் இந்த மாணவர்களின் பங்கு அதீதமானது என்று வரலாறு சொல்கிறது. போரில் கலந்து கொண்ட ஒரு மாணவன் தன் தாய்க்கு எழுதிய கடிதங்களின் அடிப்படையில் திரைக்கதை உருவாக்கப்பட்ட ஒரு உண்மைச் சாகசம் இது.

YouTube இல் எதையோ தேடப்போய் இந்தப் படம் கிடைத்தது. யாம் பெற்ற இன்பம் பெருக இவ்வையகம் - ஆங்கில சப்-டைட்டிலுடன் முழு படத்தின் லிங்க் இதோ. டிரைலர் இதோ...

JNC யுடன் வைகை அணையில் இளம்பிறை

2011-04-28T13:34:00.000-07:00

இளம்பிறையின் சார்பாக விடுதிகளில், ஆசிரமங்களில் தங்கிப் படிக்கும் சிறுவர்களை இன்பச் சுற்றுலா ஒன்றிற்கு ஏற்பாடு செய்து வெளியே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பது எங்களது நீண்ட நாள் ஆசையாக இருந்தது. போடி JNC மலைவாழ் மாணவர் விடுதி மாணவ-மாணவிகளை தேனியிலுள்ள வைகை அணைக்கு அழைத்துச் சென்றதன் மூலம் எங்கள் ஆசை நிறைவேறியிருக்கிறது. முதலில் JNC மலைவாழ் மாணவர் விடுதியைப்பற்றி சொல்லவேண்டும். தேனி மாவட்டத்தில் உள்ள சிறுநகரமான போடிநாயக்கனூரில் அமைந்துள்ளது இந்த விடுதி. போடி மக்களின் பிரதான தொழில்களாக விவசாயமே திகழ்கிறது. மலைகள் சூழ்ந்த குளிர் பிரதேசமான இங்கு ஏலைக்காய், மிளகு, டீ போன்றவை பெருமளவில் விளைவிக்கப்படுகிறது. போடியைச் சுற்றியுள்ள மலைப்பிரதேசங்களில் இன்னும் பல ஆதிவாசி மக்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். சாலை, மின்சாரம், மருத்துவம் போன்ற அத்தியாவசிய வசதிகள் எதுவும் இல்லாத இடத்தில் மக்கள் கூடி வாழ்ந்து வருகின்றனர். அவர்கள் அனைவரும் ஏலைக்காய், டீ எஸ்டேட்களில் கூலி வேலைக்குச் செல்பவர்கள். சிறு வயதிலேயே குடிப்பழக்கம், போதைப்பழக்கம், பால்ய விவாகம், ஒரு தம்பதிக்கு சராசரியாக 10-12 என்று குழந்தைகள் என்று இன்றைய நவீன, முறையான கலாச்சார சூழழுக்கு கொஞ்சமும் பொருத்தமேமில்லாத ஒரு முறையற்ற, அடிப்படை தேவைகளே இல்லாத ஒரு வாழ்கையையே அந்த மக்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

இத்தகைய சூழழில் பிறந்து வளரும் குழந்தைகளும் இவர்களைப் போல் ஆகிவிடக்கூடாது என்கிற நல்லெண்ணத்தில், திருச்சியயைச் சேர்ந்த திரு பென்ஜமின் என்பவரும் அவரது மனைவியாரும் போடியில் தங்கள் சொந்தப் பணத்தில் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து, மலைவாழ் மக்களின் குழந்தைகள் சுமார் 35 பேருக்கு Jesus New Creation Ministry என்ற பெயரில் மாணவர் விடுதி ஒன்றைத் தொடங்கி இலவச கல்வி, உணவு, இருப்பிடம் அளித்து வருகின்றனர். ஆதரவற்ற, கைவிடப்பட்ட குழந்தைககள் சிலரும் இதில் அடக்கம். 3 வயது முதல் அதிகபட்சம் 15 வரையிலான சிறுவர்-சிறுமிகள் இங்கு தங்கிப் படிக்கின்றனர். கி்றிஸ்துவ தம்பதிகளான இவர்கள் இது போல் ஆதரவற்ற ஏழைக் குழந்தைகளுக்குச் செய்யும் உதவி, கடவுளுக்கு தாங்கள் நேரடியாகச் செய்யும் சேவவை என்று நம்புகின்றனர். சத்தான அதே சமயம் அளவான சாப்பாடு இந்தக் குழந்தைகளுக்கு வழங்கப்படுகிறது. கடவுள் பக்தி, ஒழுக்கம், கட்டுப்பபாடு போன்றவற்றை மிகுந்த அன்போடு கற்றுத்தருகின்றனர். குழந்தைகளும் ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த பாசத்துடனும் 'அங்கிள் - ஆன்ட்டி' மேல் அதிக மரியாதையுடனும் இருக்கின்றனர்.

மலைவாழ் மக்கள் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கு செல்வதே பெரும் கஷ்டம் என்று இந்தத் தம்பதியினர் கூறுகின்றனர். வெளியுலகம் அதிகம் தெரியாத இம்மக்கள் யாரோ இருவர் வந்து இலவச கல்வி கற்றுத் தருகிறோம் என்று தங்கள் குழந்தைகளைக் கேட்டால் தந்துவிடுவார்களா? மிகுந்த போராட்டத்திற்குப் பிறகும், நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்ட பிறகும்தான் இவர்களால் குழந்தைகளை அழைத்து வர முடிகிறதாம். தினமும் காலையில் எழுந்தவுடன் கடவுள் வழிபாட்டுடன் ஒரு முறையான வாழ்க்கை முறையை இந்தக் குழந்தைகளுக்கு கற்றுத் தருகின்றனர். திரு பென்ஜமின் அவர்கள் திருச்சியில் பாதிரியாராக சேவை புரிந்து வருகிறார். அவரது மனைவி இங்கு போடியில் இந்தக் குழந்தைகளுடன் தங்கியிருக்கிறார். இந்தத் தம்பதிக்கு இரண்டு மகன்கள். இருவரும் திருச்சியில் தங்கிப் படிக்கின்றனர். விடுமுறையானால் தாயைக்காண விடுதிக்கு வருகின்றனர். பெற்ற குழந்தைகளளைப் பிரிந்து அடுத்தவர் குழந்தைகளுக்காக பாடுபடும் இந்தத் தம்பதியினர் எங்களுக்கு இன்னமும் ஒரு ஆச்சரியமாகவே விளங்குகின்றனர்.

இளம்பிறைக்கு ஆரம்பம் முதலே JNC யுடன் தொடர்பு இருந்து வருகிறது. சொல்லப்போனால் நாங்கள் முதன்முதலில் உதவி செய்த இடம் JNC தான். இந்த விடுதியிலிருந்து சுமார் 15 மாணவர்கள் போடி 1st வார்டு அரசுப் பள்ளியில் படிக்கின்றனர். எனது அம்மாவும் இதே பள்ளியில் தான் வேலை செய்வதால்தான் எங்களால் இந்த விடுதியைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. மாணவர்களிடம் விசாரித்து பார்த்த போது இவர்கள் சொல்வது எதுவும் பொய்யில்லை என்பதும் உறுதியானது. முதலில் தங்களது சொந்த பணத்தை செலவழித்து வந்தவர்கள் பிறகு சமாளிக்க முடியாமல் பிறர் உதவியயை நாடினர். அப்படித் தான் இளம்பிறையின் மூலம் நாங்கள் செய்ய முன்வந்த சிறு உதவியையும் அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டனர். அரசிடமிருந்து நிரந்தர உதவி பெறலாம் என்று நினைத்து அணுகியபோது அதிலுள்ள சிக்கலான விதிமுறைகள் இவர்களை சுதந்திரமாக செயல்பட தடைசெய்யும் விதமாய் அமைந்துள்ளதால் அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டு கிடைக்கும் நன்கொடை, உதவிகள் மூலமாக இந்த விடுதியை நடத்தி வருகின்றனர். இளம்பிறை சார்பாக இந்த விடுதியின் மளிகை செல்வுகளுக்காக மாதம் ரூ2000 கொடுத்து வருகிறோம்.

நாங்கள் சென்று வந்த சுற்றுலா பற்றி இனி. வைகை அணை என்பது தேனி மாவட்டததின் பிரதாண சுற்றுலா தளம். காமராஜர் முதலமைச்சராக இருந்த காலகட்டத்தில் இந்த அணையச் சுற்றி பூங்கா அமைத்து சுற்றுலாத் தளமாக மாற்றியிருப்பதாகத் தெரிகிறது. அழகிய சோலையாக இன்றும் பராமறிக்கப்பட்டு வரும் வைகை அணை பூங்காவின் Center of attraction யானை சறுக்குமரம் தான். ஒரு மிகப் பெரிய யானையின் பின்பக்கமாக ஏறி, முன் பக்கம் சறுக்கி வரும்படி அமைந்திருக்கும் இதில் குழந்தையாக இருக்கும் போது பல முறை ஏறி இறங்கி விளையாடியிருக்கிறேன். அந்த வித்யாசமான அமைப்பு என்றும் மனதை வவிட்டு அகலாது. மற்றுமொரு குறிப்பிடத்தக்க விஷயம், தண்ணீர் குடிக்கும் அரக்கன் சிலை. இதுவும் பல வருடங்களாக பராமரிக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்த அரக்கனும் பல வருடகாலமாக தொடர்ந்து தண்ணீர் குடித்துக் கொண்டேயிருக்கிறான்

வெளியே அழைத்துச் செல்லலாம் என்று முடிவு செய்தவுடனே குழந்தைகளிடம் எங்கு செல்லலாம் என்று கேட்டோம். அவர்களுக்கு எந்த இடத்தைச் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. தேனிக்கு அருகில் இருக்கும் குழந்தைகளுக்கான ஸ்பாட் என்று பார்த்தால் அது இரண்டே இரண்டு இடங்கள் தான். ஒன்று தேனி - பெரியகுளம் ரோட்டில் அமைந்திருக்கும் ஸேரன்ஸ் ஃபன் பார்க் மற்றொன்று வைகை டேம். ஃபன் பார்க்கில் வீடியோ கேம்ஸ் இருக்கும், பட்டாம்பூச்சி தோட்டம் இருக்கும், பெரிய திரையில் கார்ட்டூன் படம் ஓடும். வைகை அணையில் யானையின் பின்புரத்தில் ஏறி, முன் புறமாக இறங்கும் சறுக்கு மரம் இருக்கும். “எங்கு போகலாம்?” என்று கேட்டதற்கு, குழந்தைகள் அனைவரும் ஒரு சேர சொன்ன பதில் யானை சறுக்கு மரம்!

முதலில் 22ஆம் தேதி தான் செல்வதாக முடிவு செய்திருந்தோம். ஆனால் அன்று புனித வெள்ளியானதால் குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு தேவாலயத்திற்கு செல்லவேண்டும் என்று கூறிவிட்டனர். பின்னர் 20ஆம் தேதி என்று முடிவு செய்து கேட்டபோது கொஞ்சம் பெரிய சிறுவர்களின் முகமெல்லாம் தொங்கிவிட்டது. அவர்களுக்கு இன்னமும் பரிட்சைகள் முடியவில்லையாம். உங்களை வேறு எங்காவது அழைத்துச் செல்கிறோம் என்று சொன்னதற்கு பதிலையே காணோம். சரி அவர்களை மட்டும் ஏன் வருத்தப்பட வைக்க வேண்டும் என்று இறுதியாக 23ஆம் தேதி என்று முடிவு செய்து 'வேன்' புக் செய்தோம். 23ம் வந்தது. கூடவே இடியுடன் கூடிய அடைமழையும் வந்தது. தேனியில் வெள்ளம் கரைபுரண்டு ஓடுவதாகவும், ப்ளானை கேன்ஸல் செய்யும் படியும் எனது அப்பா போன் செய்தார். ஹாஸ்டலுக்குப் போன் செய்து கேட்டால் சிறுவர்கள் அனைவரும் குதூகலமாகக் கிளம்பிக்கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னார்கள். ஆனது ஆகட்டும் மழை பெய்தால் சும்மாவாவது தேனியைச் சுற்றி வரலாம் என்று வேனைக் கிளப்பி ஹாஸ்டலுக்குச் சென்றோம்.

குழந்தைகள் அனைவரும் வாசலிலேயே எங்களுக்காகக் காத்திருந்தனர். நாங்கள் அங்கு சென்றதும், வணக்கம், Praise the Lord, என்று எங்களை வரவேற்றனர். ஒவ்வொருவரும் தங்களிடம் இருப்பதிலேயே சிறந்த உடையை அணிந்து ஜம்மென்று ரெடியாகியிருந்தனர். எப்படா வேனிற்குள் செல்வோம் என்றிருந்தவர்களை 'ப்ரேயர்' செய்ய 'ஆன்ட்டி' உள்ளே அழைத்தார். அவசரவசரமாக கடவுளுக்கும் எங்களுக்கும் நன்றிகளைத் தெரிவித்துவிட்டு கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் வண்டியில் தங்களது இடத்தைப் பிடித்து அமர்ந்து கொண்டனர். இளம்பிறையின் சார்பாக நானும் என் அம்மாவும், JNC சார்பாக திரு பென்ஜமின் அவர்களும், அவரது மனைவியும். ஆக மொத்தம் 34 பேர் எப்படி அந்த வேனில் உட்கார்வது என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தோம். எந்தச் சிக்கலையும் தரவில்லை குழந்தைகள். ஆளாளுக்கு ஒருவர் மடிமீது ஒருவரை வைத்துக்கொண்டு எங்களுக்கும் அழகாக இடம் ஒதுக்கி வைத்திருந்தனர். சிலுசிலுவென்று காற்று அடிக்க சந்தோஷக்கரவெலியுடன் கிளபியது வேன்!

நாங்கள் செல்ல செல்ல சொல்லிவைத்தாற்போல் மழை குறைந்துகொண்டே வந்தது. தேனியை நெருங்கிய போது மழை விட்டிருந்தது. ஊரே வெள்ளக்கடாக இருந்தபோதும் நாங்கள் மிதந்து வைகை அணை நோக்கிப் பயணப்பட்டோம். தேனி டவுனிலிருந்து ஒரு 20 நிமிட பயணம். அவ்வளவு தான். நாங்கள் இறங்கியபோது மழை லேசாக தூறிக்கொண்டிருந்தது. வாசலில் டிக்கெட் எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றோம். லேசான தூரல், சுற்றிலும் தண்ணீர், எதிரே குளுகுளுவென பிரம்மாண்டமான, அதே சமயம் ஆள் நடமாட்டம் அவ்வளவாக இல்லாத பார்க். அருமையான லொக்கேஷன்.

வந்த விஷயதைப் பார்ப்போம் என்று கேமராவை கையில் எடுத்துக் கொண்டு குழந்தைகளை போட்டோ எடுக்க ஆரம்பித்தேன். யானை சறுக்கு மரத்தை நோக்கி ஓடிய சிறுவர்களுக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. சறுக்கி வரும் இடத்தில் பள்ளமாக இருந்ததால் குட்டை போல் தண்ணீர் தேங்கியிருந்தது :( அதையும் பொருட்படுத்தாமல், "நாங்கெல்லாம் யாரு?" என்று மூன்று சிறுவர்கள் அவசரவசரமாக பின்புரம் ஏறி முன்புறம் 'ஹே!' என்று சறுக்கி வந்து குட்டைக்குள் 'தொப்' பென்று லேண்ட் ஆகினர். முழுக்க நனைந்ததை அவர்கள் ஒரு பொருட்டாகவே எடுத்துக்கொள்ளாவில்லை. திரு பென்ஜமினும் அவரது மனைவியும் தான் பதறி அடித்துக்கொண்டு கையில் வைத்திருந்த துண்டால் அவர்களைத் துவட்டினர். மற்றவர்கள் ஆசைக்காக ஒரு முறை பின்வழி ஏறி பின் அவ்வழியே இறங்கி வந்தனர். யானையின் கீழே நின்று போட்டோ எடுத்துக்கொண்டனர். பின் ஒரு இடத்தை செலக்ட் செய்து சாக்லேட் சாப்பிட்டோம். மறுபடியும் ஆங்காங்கே போட்டோ எடுத்து கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

இடது ஓரத்தில் நிற்பது எனது அம்மா, அடுத்தது Mrs.பென்ஜமின் மற்றும் JNC குழந்தைகள்

இறுதியாக பூங்காவின் இறுதிப் பகுதிக்கு வந்து, அணையைப் பார்க்க படியேறி மேலே சென்று வந்த வழியே வைகை , மேகம் சூழ்ந்த மலைகளையும் ரசித்துக்கொண்டே நடந்தோம். அந்த சமயத்தில் குழந்தைகளிடன் பல விஷயங்களை பேச முடிந்தது. விளையாட விடாமல் மழை தடுத்திருந்தாலும் சந்தோஷம் சிறிதும் குறையவில்லை. அது வேண்டும், இது வேண்டும் என்று யாரும் விழுந்து உருளவில்லை. கூட்டத்தை விட்டு ஒரு நிமிடம் கூட விலகிச் செல்லவில்லை. இரண்டு இரண்டு பேராக கூட்டு சேர்ந்து கொண்டு கடைசி வரை ஒருவரை ஒருவர் "இருக்கிறார்களா" என்று பார்த்துக்கொண்டு பத்திரமாகவே நடந்தனர்.

ஆரம்பித்த இடத்திற்கே மறுபடியும் வந்து, மறுபடியும் ஒரு பெஸ்ட் ஸ்பாட்டை செலெக்ட் செய்து பிஸ்கட், மிக்சர் வரிசையில் நின்று இரண்டு ரவுண்டு வாங்கி சாப்பிட்டோம். தூரத்தில் இருந்த பெரிய மரத்தில் நிறைய வௌவால்கள் திங்கிக்கொண்டிருந்தன. அதையும் ஆச்சரியமாகப் பார்த்து 'எப்போ பறக்கும்?', 'எதுக்கு தொங்கிட்டு இருக்கு?' என்று ஒருவருக்கொருவர் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டு பதில் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் போதே காக்கைக் கூட்டம் வந்து எங்கள் அருகில் உட்கார்ந்தது. ஒருவன் பிஸ்கட் துண்டை ஒரு காக்கைக்கு போட, அதை பல காக்கைகள் எடுக்க முயற்சிதது. உடனே அவரவர் ஆளுக்கு கொஞ்சம் பிஸ்கட், மிக்சர் என்று போட ஆரம்பித்னர். எல்லோரும் சாப்பிட்டு முடித்த பிறகும் காக்கைகள் சுற்றி சுற்றி வரவே, ஒன்றக்கூட விடாமல் எல்லாவற்றையும் விரட்டியும் விட்டனர்!

வெளியே வந்து ஆளுக்கு ஒரு டீ சாப்பிட்டு விட்டு 'ரயில் பயணத்திற்கு' தயாரானோம். வைகை அணை பழைய இடமாக இருந்தாலும் குழந்தைகள் கூட்டம் அதிகமாயிருப்பதற்கு இந்த ரயிலும் ஒரு காரணாம். சும்மார் ஐந்து நிமிடத்திற்கு பார்க்கை ஒரு சின்ன ரயிலில் வைத்து சுற்றிக்காட்டுவார்கள். ஆளாளுக்கு ஒரு இடம் பிடித்து, சந்தோஷக் கூக்குரலிட்டு, கடைசி பெட்டியில் அமர்ந்திருந்த சிறுவர்கள் ரயில் ஓட்டுவது போல் பாவ்லா செய்து, கைதட்டி, மிகவும் ரசித்தனர் இந்த 'சிறிய' பயணத்தை. மதியம் மூன்று மணியளவில் பூங்காவினுள் நுழைந்த நாங்கள் மாலை ஆறு மணிக்கு சரியாக அங்கிருந்து கிளம்பினோம். ஹாஸ்டலில் அனைவரையும் இறக்கி விட அனைவரும் வந்து என் கைகளை மாறி மாறி பற்றிக்குழுக்கி நன்றி, தேங்க்ஸ், Praise the Lord சொல்லி கிளம்பிச் சென்றனர்.

மழை காரணத்தால் ஊஞ்சல், சறுக்கு மரம், ஸீ ஸா என்று எதையுமே இந்தக் குழந்தைகளால் விளையாட முடியவில்லை. இருந்தும் அவர்கள் இந்த டூரை சந்தோஷமாக ஏற்றுக்கொண்டனர். பள்ளி முடிந்தால் ஹாஸ்டல், மறுபடியும் காலையில் பள்ளி என்று போய்க்கொண்டிருக்கும் அவர்களது வாழக்கையில் வெளியே சென்றதே ஒரு பெரிய விஷயம் தான். திரும்பி வரும் போது ஒருவர் மீது ஒருவர் சாய்ந்து அசந்து தூங்கிக்கொண்டே வந்தது அவ்வளவு அழகு. JNC விடுதியுடனான எங்களது தொடர்பு என்றும் மாறாது. அங்கு தங்கியிருக்கும் ஒரு குழந்தைக்கு மாதம் ஒன்றிற்கு சராசரியாக ரூ500 செலவு ஆவதாகச் சொல்கிறார்கள். பத்தாவது எழுதியிருக்கும் ஒரு மாணவனுக்கு ஒரு பாட்டியைத் தவிர யாரும் இல்லை. அவனுக்கு மேலும் படிக்க விருப்பமிருந்தால் தேவையான உதவிகளை செய்வதாக வாக்களித்துள்ளோம். எட்டாவது முடித்திருக்கும் ஒரு பெண்ணிற்கோ பெற்றோர் இருந்தும் வீட்டிற்கு செல்ல முடியாத வேறு விதமான பிரச்சனை.

முதன் முறை நாங்கள் இந்த விடுத்திக்கு தங்கியிருந்த போது எங்களிடம் அழகாக மழலை மாறாமல் பேசி அசத்திய 'ஜீவாநிதி' என்கிற ஐந்து வயது குழந்தை இப்போது அங்கு இல்லை. அவளுக்கு பன்னும் டீயும் உயிராம். ஒரு முறை மலையிலிருந்து பார்க்க வந்த தந்தை பன்னும் டீயும் வாங்கி தருவதாக இங்கு வந்து கூட்டிக்கொண்டு சென்றிருக்கிறான். சென்றவன் குழந்தைக்கு பன்னும் டீயும் வாங்கிக்கொடுத்து விட்டு நேராக டாஸ்மாக்கிற்கு போய் உட்கார்த்திருக்கிறான். அங்கு ஏதோ பிரச்சனையாக போலீஸ் அவனை அள்ளிக்கொண்டு போயிருக்கிறது. இதையெல்லாம் பார்த்து பயந்துபோன ஜீவாநிதி அருகில் இருந்த பார்க்கில் ஒளிந்திருந்து பின் யார் மூலமோ ஹாஸ்டல் வந்து சேர்ந்திருக்கிறது. சிறிது நாட்களுக்குப் பிறகு மறுபடியும் வந்து தன் மகளை அழைத்துச் சென்ற அந்தக் குடிமகன் திரும்ப வரவேயில்லையாம்! ஜீவாநிதி வேறு ஏதோ ஹாஸ்டலில் தங்கியிருப்பதாக செய்தி மட்டும் வந்ததாம். அந்த பிஞ்சு மனம் வாடாமல் எங்காவது நன்றாக இருந்தாலே எங்களுக்குப் போதும்...

இது போல் இன்னும் எத்தனையோ கதைகள், எத்தனையோ பிஞ்சுக்குழந்தைகள், ஹாஸ்டல்கள், ஆசிரமங்கள், பள்ளிகள். இவர்களுக்கு இருக்கும் பிரச்சனைகளுடன் வைத்துப் பார்த்தால் நமக்கிருப்பதனைத்துமே 'ஒன்றுமே இல்லை' தான். அது இது என்று பேச மட்டும் செய்து, செயலாக ஒன்றுமே செய்யாமலிருந்து கடல் கடந்திருந்த நம்மவர்களைத் தான் கூண்டோடு காவு கொடுத்து விட்டோம். இங்கிருப்பவர்களுக்காவது நம்மால் முடிந்த உதவிகளை செய்வோம். பிரச்சனைகள் வேறு வேறு என்றாலும் கண்ணீர் ஒன்று தான். துயரம் துடைக்க முயற்சிப்போம்.